Psalmi 93

¹Psalmus ipsi David, quarta sabbati. Deus ultionum Dominus; Deus ultionum libere egit.

²Exaltare, qui iudicas terram; redde retributionem superbis.

³Usquequo peccatores, Domine, usquequo peccatores gloriabuntur;

⁴effabuntur et loquentur iniquitatem; loquentur omnes qui operantur iniustitiam?

⁵Populum tuum, Domine, humiliaverunt, et haereditatem tuam vexaverunt.

⁶Viduam et advenam interfecerunt, et pupillos occiderunt.

⁷Et dixerunt: Non videbit Dominus, nec intelliget Deus Iacob.

⁸Intelligite, insipientes in populo; et stulti, aliquando sapite.

⁹Qui plantavit aurem non audiet? aut qui finxit oculum non considerat?

¹⁰Qui corripit gentes non arguet, qui docet hominem scientiam?

¹¹Dominus scit cogitationes hominum, quoniam vanae sunt.

¹²Beatus homo quem tu erudieris, Domine, et de lege tua docueris eum:

¹³ut mitiges ei a diebus malis, donec fodiatur peccatori fovea.

¹⁴Quia non repellet Dominus plebem suam, et haereditatem suam non derelinquet,

¹⁵quoadusque iustitia convertatur in iudicium: et qui iuxta illam, omnes qui recto sunt corde.

¹⁶Quis consurget mihi adversus malignantes? aut quis stabit mecum adversus operantes iniquitatem?

¹⁷Nisi quia Dominus adiuvit me, paulominus habitasset in inferno anima mea.

¹⁸Si dicebam: Motus est pes meus: misericordia tua, Domine, adiuvabat me.

¹⁹Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo, consolationes tuae laetificaverunt animam meam.

²⁰Numquid adhaeret tibi sedes iniquitatis, qui fingis laborem in praecepto?

²¹Captabunt in animam iusti, et sanguinem innocentem condemnabunt.

²²Et factus est mihi Dominus in refugium, et Deus meus in adiutorium spei meae.

²³Et reddet illis iniquitatem ipsorum, et in malitia eorum disperdet eos: disperdet illos Dominus Deus noster.