Psalmi 87

¹Canticum Psalmi, filiis Core, in finem, pro Maheleth ad respondendum. Intellectus Eman Ezrahitae.

²Domine, Deus salutis meae, in die clamavi et nocte coram te.

³Intret in conspectu tuo oratio mea, inclina aurem tuam ad precem meam.

⁴Quia repleta est malis anima mea, et vita mea inferno appropinquavit.

⁵Aestimatus sum cum descendentibus in lacum, factus sum sicut homo sine adiutorio,

⁶inter mortuos liber; sicut vulnerati dormientes in sepulchris, quorum non es memor amplius, et ipsi de manu tua repulsi sunt.

⁷Posuerunt me in lacu inferiori, in tenebrosis, et in umbra mortis.

⁸Super me confirmatus est furor tuus, et omnes fluctus tuos induxisti super me.

⁹Longe fecisti notos meos a me; posuerunt me abominationem sibi. Traditus sum, et non egrediebar;

¹⁰oculi mei languerunt prae inopia. Clamavi ad te, Domine, tota die; expandi ad te manus meas.

¹¹Numquid mortuis facies mirabilia? aut medici suscitabunt, et confitebuntur tibi?

¹²Numquid narrabit aliquis in sepulchro misericordiam tuam, et veritatem tuam in perditione?

¹³Numquid cognoscentur in tenebris mirabilia tua? et iustitia tua in terra oblivionis?

¹⁴Et ego ad te, Domine, clamavi, et mane oratio mea praeveniet te.

¹⁵Ut quid, Domine, repellis orationem meam; avertis faciem tuam a me?

¹⁶Pauper sum ego, et in laboribus a iuventute mea; exaltatus autem, humiliatus sum et conturbatus.

¹⁷In me transierunt irae tuae, et terrores tui conturbaverunt me:

¹⁸circumdederunt me sicut aqua tota die; circumdederunt me simul.

¹⁹Elongasti a me amicum et proximum, et notos meos a miseria.