Psalmi 40

¹In finem. Psalmus ipsi David.

²Beatus qui intelligit super egenum et pauperem: in die mala liberabit eum Dominus.

³Dominus conservet eum, et vivificet eum, et beatum faciat eum in terra, et non tradat eum in animam inimicorum eius.

⁴Dominus opem ferat illi super lectum doloris eius; universum stratum eius versasti in infirmitate eius.

⁵Ego dixi: Domine, miserere mei; sana animam meam, quia peccavi tibi.

⁶Inimici mei dixerunt mala mihi: Quando morietur, et peribit nomen eius?

⁷Et si ingrediebatur ut videret, vana loquebatur; cor eius congregavit iniquitatem sibi. Egrediebatur foras et loquebatur.

⁸In idipsum adversum me susurrabant omnes inimici mei; adversum me cogitabant mala mihi.

⁹Verbum iniquum constituerunt adversum me: Numquid qui dormit non adiiciet ut resurgat?

¹⁰Etenim homo pacis meae in quo speravi, qui edebat panes meos, magnificavit super me supplantationem.

¹¹Tu autem, Domine, miserere mei, et resuscita me; et retribuam eis.

¹²In hoc cognovi quoniam voluisti me, quoniam non gaudebit inimicus meus super me.

¹³Me autem propter innocentiam suscepisti; et confirmasti me in conspectu tuo in aeternum.

¹⁴Benedictus Dominus Deus Israël a saeculo et usque in saeculum. Fiat, fiat.