Psalmi 41

¹In finem. Intellectus filiis Core.

²Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te, Deus.

³Sitivit anima mea ad Deum fortem, vivum; quando veniam, et apparebo ante faciem Dei?

⁴Fuerunt mihi lacrimae meae panes die ac nocte, dum dicitur mihi quotidie: Ubi est Deus tuus?

⁵Haec recordatus sum, et effudi in me animam meam, quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis, usque ad domum Dei, in voce exsultationis et confessionis, sonus epulantis.

⁶Quare tristis es, anima mea? et quare conturbas me? Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi, salutare vultus mei,

⁷et Deus meus. Ad meipsum anima mea conturbata est: propterea memor ero tui de terra Iordanis et Hermoniim a monte modico.

⁸Abyssus abyssum invocat, in voce cataractarum tuarum; omnia excelsa tua, et fluctus tui super me transierunt.

⁹In die mandavit Dominus misericordiam suam, et nocte canticum eius; apud me oratio Deo vitae meae.

¹⁰Dicam Deo: Susceptor meus es; quare oblitus es mei? et quare contristatus incedo, dum affligit me inimicus?

¹¹Dum confringuntur ossa mea, exprobraverunt mihi qui tribulant me inimici mei, dum dicunt mihi per singulos dies: Ubi est Deus tuus?

¹²Quare tristis es, anima mea? et quare conturbas me? Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi, salutare vultus mei, et Deus meus.