Psalmi 37

¹Psalmus David, in rememorationem de sabbato.

²Domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me:

³quoniam sagittae tuae infixae sunt mihi, et confirmasti super me manum tuam.

⁴Non est sanitas in carne mea, a facie irae tuae; non est pax ossibus meis, a facie peccatorum meorum:

⁵quoniam iniquitates meae supergressae sunt caput meum, et sicut onus grave gravatae sunt super me.

⁶Putruerunt et corruptae sunt cicatrices meae, a facie insipientiae meae.

⁷Miser factus sum et curvatus sum usque in finem; tota die contristatus ingrediebar.

⁸Quoniam lumbi mei impleti sunt illusionibus, et non est sanitas in carne mea.

⁹Afflictus sum, et humiliatus sum nimis; rugiebam a gemitu cordis mei.

¹⁰Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus.

¹¹Cor meum conturbatum est; dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum.

¹²Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt; et qui iuxta me erant, de longe steterunt: et vim faciebant qui quaerebant animam meam.

¹³Et qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates, et dolos tota die meditabantur.

¹⁴Ego autem, tamquam surdus, non audiebam; et sicut mutus non aperiens os suum.

¹⁵Et factus sum sicut homo non audiens, et non habens in ore suo redargutiones.

¹⁶Quoniam in te, Domine, speravi; tu exaudies me, Domine Deus meus.

¹⁷Quia dixi: Nequando supergaudeant mihi inimici mei; et dum commoventur pedes mei, super me magna locuti sunt.

¹⁸Quoniam ego in flagella paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper.

¹⁹Quoniam iniquitatem meam annuntiabo, et cogitabo pro peccato meo.

²⁰Inimici autem mei vivunt, et confirmati sunt super me: et multiplicati sunt qui oderunt me inique.

²¹Qui retribuunt mala pro bonis detrahebant mihi, quoniam sequebar bonitatem.

²²Ne derelinquas me, Domine Deus meus; ne discesseris a me.

²³Intende in adiutorium meum, Domine Deus salutis meae.