Psalmi 39

¹In finem. Psalmus ipsi David.

²Exspectans exspectavi Dominum, et intendit mihi.

³Et exaudivit preces meas, et eduxit me de lacu miseriae et de luto faecis. Et statuit super petram pedes meos, et direxit gressus meos.

⁴Et immisit in os meum canticum novum, carmen Deo nostro. Videbunt multi, et timebunt, et sperabunt in Domino.

⁵Beatus vir cuius est nomen Domini spes eius, et non respexit in vanitates et insanias falsas.

⁶Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua; et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi. Annuntiavi et locutus sum: multiplicati sunt super numerum.

⁷Sacrificium et oblationem noluisti; aures autem perfecisti mihi. Holocaustum et pro peccato non postulasti;

⁸tunc dixi: Ecce venio. In capite libri scriptum est de me,

⁹ut facerem voluntatem tuam. Deus meus, volui, et legem tuam in medio cordis mei.

¹⁰Annuntiavi iustitiam tuam in ecclesia magna; ecce labia mea non prohibebo: Domine, tu scisti.

¹¹Iustitiam tuam non abscondi in corde meo; veritatem tuam et salutare tuum dixi; non abscondi misericordiam tuam et veritatem tuam a concilio multo.

¹²Tu autem, Domine, ne longe facias miserationes tuas a me; misericordia tua et veritas tua semper susceperunt me.

¹³Quoniam circumdederunt me mala quorum non est numerus; comprehenderunt me iniquitates meae, et non potui ut viderem. Multiplicatae sunt super capillos capitis mei, et cor meum dereliquit me.

¹⁴Complaceat tibi, Domine, ut eruas me; Domine, ad adiuvandum me respice.

¹⁵Confundantur et revereantur simul, qui quaerunt animam meam ut auferant eam; convertantur retrorsum et revereantur, qui volunt mihi mala.

¹⁶Ferant confestim confusionem suam, qui dicunt mihi: Euge, euge!

¹⁷Exsultent et laetentur super te omnes quaerentes te; et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.

¹⁸Ego autem mendicus sum et pauper; Dominus sollicitus est mei. Adiutor meus et protector meus tu es; Deus meus, ne tardaveris.