Psalmi 138

¹In finem, psalmus David. Domine, probasti me, et cognovisti me;

²tu cognovisti sessionem meam et resurrectionem meam.

³Intellexisti cogitationes meas de longe; semitam meam et funiculum meum investigasti:

⁴et omnes vias meas praevidisti, quia non est sermo in lingua mea.

⁵Ecce, Domine, tu cognovisti omnia, novissima et antiqua. Tu formasti me, et posuisti super me manum tuam.

⁶Mirabilis facta est scientia tua ex me; confortata est, et non potero ad eam.

⁷Quo ibo a spiritu tuo? et quo a facie tua fugiam?

⁸Si ascendero in caelum, tu illic es; si descendero in infernum, ades.

⁹Si sumpsero pennas meas diluculo, et habitavero in extremis maris,

¹⁰etenim illuc manus tua deducet me, et tenebit me dextera tua.

¹¹Et dixi: Forsitan tenebrae conculcabunt me; et nox illuminatio mea in deliciis meis.

¹²Quia tenebrae non obscurabuntur a te, et nox sicut dies illuminabitur: sicut tenebrae eius, ita et lumen eius.

¹³Quia tu possedisti renes meos; suscepisti me de utero matris meae.

¹⁴Confitebor tibi, quia terribiliter magnificatus es; mirabilia opera tua, et anima mea cognoscit nimis.

¹⁵Non est occultatum os meum a te, quod fecisti in occulto; et substantia mea in inferioribus terrae.

¹⁶Imperfectum meum viderunt oculi tui, et in libro tuo omnes scribentur. Dies formabuntur, et nemo in eis.

¹⁷Mihi autem nimis honorificati sunt amici tui, Deus; nimis confortatus est principatus eorum.

¹⁸Dinumerabo eos, et super arenam multiplicabuntur. Exsurrexi, et adhuc sum tecum.

¹⁹Si occideris, Deus, peccatores, viri sanguinum, declinate a me:

²⁰quia dicitis in cogitatione: Accipient in vanitate civitates tuas.

²¹Nonne qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos tuos tabescebam?

²²Perfecto odio oderam illos, et inimici facti sunt mihi.

²³Proba me, Deus, et scito cor meum; interroga me, et cognosce semitas meas.

²⁴Et vide si via iniquitatis in me est, et deduc me in via aeterna.