Psalmi 139

¹In finem. Psalmus David.

²Eripe me, Domine, ab homine malo; a viro iniquo eripe me.

³Qui cogitaverunt iniquitates in corde, tota die constituebant praelia.

⁴Acuerunt linguas suas sicut serpentis; venenum aspidum sub labiis eorum.

⁵Custodi me, Domine, de manu peccatoris, et ab hominibus iniquis eripe me. Qui cogitaverunt supplantare gressus meos:

⁶absconderunt superbi laqueum mihi. Et funes extenderunt in laqueum; iuxta iter, scandalum posuerunt mihi.

⁷Dixi Domino: Deus meus es tu; exaudi, Domine, vocem deprecationis meae.

⁸Domine, Domine, virtus salutis meae, obumbrasti super caput meum in die belli.

⁹Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori: cogitaverunt contra me; ne derelinquas me, ne forte exaltentur.

¹⁰Caput circuitus eorum: labor labiorum ipsorum operiet eos.

¹¹Cadent super eos carbones; in ignem deiicies eos: in miseriis non subsistent.

¹²Vir linguosus non dirigetur in terra; virum iniustum mala capient in interitu.

¹³Cognovi quia faciet Dominus iudicium inopis, et vindictam pauperum.

¹⁴Verumtamen iusti confitebuntur nomini tuo, et habitabunt recti cum vultu tuo.