Psalmi 48

¹In finem, filiis Core. Psalmus.

²Audite haec, omnes gentes; auribus percipite, omnes qui habitatis orbem:

³quique terrigenae et filii hominum, simul in unum dives et pauper.

⁴Os meum loquetur sapientiam, et meditatio cordis mei prudentiam.

⁵Inclinabo in parabolam aurem meam; aperiam in psalterio propositionem meam.

⁶Cur timebo in die mala? iniquitas calcanei mei circumdabit me.

⁷Qui confidunt in virtute sua, et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.

⁸Frater non redimit, redimet homo: non dabit Deo placationem suam,

⁹et pretium redemptionis animae suae. Et laborabit in aeternum;

¹⁰et vivet adhuc in finem.

¹¹Non videbit interitum, cum viderit sapientes morientes: simul insipiens et stultus peribunt. Et relinquent alienis divitias suas,

¹²et sepulchra eorum domus illorum in aeternum; tabernacula eorum in progenie et progenie: vocaverunt nomina sua in terris suis.

¹³Et homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est iumentis insipientibus, et similis factus est illis.

¹⁴Haec via illorum scandalum ipsis; et postea in ore suo complacebunt.

¹⁵Sicut oves in inferno positi sunt: mors depascet eos. Et dominabuntur eorum iusti in matutino; et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.

¹⁶Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi, cum acceperit me.

¹⁷Ne timueris cum dives factus fuerit homo, et cum multiplicata fuerit gloria domus eius:

¹⁸quoniam, cum interierit, non sumet omnia, neque descendet cum eo gloria eius.

¹⁹Quia anima eius in vita ipsius benedicetur; confitebitur tibi cum benefeceris ei.

²⁰Introibit usque in progenies patrum suorum; et usque in aeternum non videbit lumen.

²¹Homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est iumentis insipientibus, et similis factus est illis.