Psalmi 143

¹Psalmus David. Adversus Goliath. Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas ad praelium, et digitos meos ad bellum.

²Misericordia mea et refugium meum; susceptor meus et liberator meus; protector meus, et in ipso speravi, qui subdit populum meum sub me.

³Domine, quid est homo, quia innotuisti ei? aut filius hominis, quia reputas eum?

⁴Homo vanitati similis factus est; dies eius sicut umbra praetereunt.

⁵Domine, inclina caelos tuos, et descende; tange montes, et fumigabunt.

⁶Fulgura coruscationem, et dissipabis eos; emitte sagittas tuas, et conturbabis eos.

⁷Emitte manum tuam de alto: eripe me, et libera me de aquis multis, de manu filiorum alienorum:

⁸quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.

⁹Deus, canticum novum cantabo tibi; in psalterio decachordo psallam tibi.

¹⁰Qui das salutem regibus, qui redemisti David servum tuum de gladio maligno,

¹¹eripe me, et erue me de manu filiorum alienorum, quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.

¹²Quorum filii sicut novellae plantationes in iuventute sua; filiae eorum compositae, circumornatae ut similitudo templi.

¹³Promptuaria eorum plena, eructantia ex hoc in illud; oves eorum foetosae, abundantes in egressibus suis;

¹⁴boves eorum crassae. Non est ruina maceriae, neque transitus, neque clamor in plateis eorum.

¹⁵Beatum dixerunt populum cui haec sunt; beatus populus cuius Dominus Deus eius.