Psalmi 61

¹In finem, pro Idithun. Psalmus David.

²Nonne Deo subiecta erit anima mea? ab ipso enim salutare meum.

³Nam et ipse Deus meus et salutaris meus; susceptor meus, non movebor amplius.

⁴Quousque irruitis in hominem? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriae depulsae.

⁵Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere; cucurri in siti: ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant.

⁶Verumtamen Deo subiecta esto, anima mea, quoniam ab ipso patientia mea:

⁷quia ipse Deus meus et salvator meus, adiutor meus, non emigrabo.

⁸In Deo salutare meum et gloria mea; Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est.

⁹Sperate in eo, omnis congregatio populi; effundite coram illo corda vestra: Deus adiutor noster in aeternum.

¹⁰Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris, ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum.

¹¹Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere; divitiae si affluant, nolite cor apponere.

¹²Semel locutus est Deus; duo haec audivi: quia potestas Dei est,

¹³et tibi, Domine, misericordia: quia tu reddes unicuique iuxta opera sua.