Psalmi 35

¹In finem. Servo Domini ipsi David.

²Dixit iniustus ut delinquat in semetipso: non est timor Dei ante oculos eius.

³Quoniam dolose egit in conspectu eius, ut inveniatur iniquitas eius ad odium.

⁴Verba oris eius iniquitas, et dolus; noluit intelligere ut bene ageret.

⁵Iniquitatem meditatus est in cubili suo; astitit omni viae non bonae: malitiam autem non odivit.

⁶Domine, in caelo misericordia tua, et veritas tua usque ad nubes.

⁷Iustitia tua sicut montes Dei; iudicia tua abyssus multa. Homines et iumenta salvabis, Domine,

⁸quemadmodum multiplicasti misericordiam tuam, Deus. Filii autem hominum in tegmine alarum tuarum sperabunt.

⁹Inebriabuntur ab ubertate domus tuae, et torrente voluptatis tuae potabis eos:

¹⁰quoniam apud te est fons vitae, et in lumine tuo videbimus lumen.

¹¹Praetende misericordiam tuam scientibus te, et iustitiam tuam his qui recto sunt corde.

¹²Non veniat mihi pes superbiae, et manus peccatoris non moveat me.

¹³Ibi ceciderunt qui operantur iniquitatem; expulsi sunt, nec potuerunt stare.