Psalmi 52

¹In finem, pro Maëleth intelligentiae David. Dixit insipiens in corde suo: Non est Deus.

²Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in iniquitatibus; non est qui faciat bonum.

³Deus de caelo prospexit super filios hominum, ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.

⁴Omnes declinaverunt; simul inutiles facti sunt: non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

⁵Nonne scient omnes qui operantur iniquitatem, qui devorant plebem meam ut cibum panis?

⁶Deum non invocaverunt; illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor. Quoniam Deus dissipavit ossa eorum qui hominibus placent: confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos.

⁷Quis dabit ex Sion salutare Israël? cum converterit Deus captivitatem plebis suae, exsultabit Iacob, et laetabitur Israël.