Psalmi 38

¹In finem, ipsi Idithun. Canticum David.

²Dixi: Custodiam vias meas: ut non delinquam in lingua mea. Posui ori meo custodiam, cum consisteret peccator adversum me.

³Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis; et dolor meus renovatus est.

⁴Concaluit cor meum intra me; et in meditatione mea exardescet ignis.

⁵Locutus sum in lingua mea: Notum fac mihi, Domine, finem meum, et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi.

⁶Ecce mensurabiles posuisti dies meos, et substantia mea tamquam nihilum ante te. Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.

⁷Verumtamen in imagine pertransit homo; sed et frustra conturbatur: thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.

⁸Et nunc quae est exspectatio mea: nonne Dominus? et substantia mea apud te est.

⁹Ab omnibus iniquitatibus meis erue me: opprobrium insipienti dedisti me.

¹⁰Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti;

¹¹amove a me plagas tuas.

¹²A fortitudine manus tuae ego defeci in increpationibus: propter iniquitatem corripuisti hominem. Et tabescere fecisti sicut araneam animam eius: verumtamen vane conturbatur omnis homo.

¹³Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam; auribus percipe lacrimas meas. Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei.

¹⁴Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam et amplius non ero.