Collatio
Siracides 13
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Qui tetigerit picem inquinabitur ab ea: et qui communicaverit superbo induet superbiam. | Ὁ ἁπτομενος πίσσης μολυνθήσεται, καὶ ὁ κοινωνῶν ὑπερηφάνῳ ὁμοιωθήσεται αὐτῷ. |
| 2 | Pondus super se tollat qui honestiori se communicat, et ditiori te ne socius fueris. | Βάρος ὑπὲρ σὲ μὴ ἄρῃς, καὶ ἰσχυροτέρῳ σου καὶ πλουσιωτέρῳ μὴ κοινώνει· τί κοινωνήσει χύτρα πρὸς λέβητα; αὕτη προσκρούσει, καὶ αὕτη συντριβήσεται. |
| 3 | Quid communicabit cacabus ad ollam? quando enim se colliserint, confringetur. | Πλούσιος ἠδίκησε, καὶ αὐτὸς προσενεβριμήσατο· πτωχὸς ἠδίκηται, καὶ αὐτὸς προσδεηθήσεται. |
| 4 | Dives iniuste egit, et fremet: pauper autem laesus tacebit. | Ἐὰν χρησιμεύσῃς, ἐργᾶται ἐν σοί· καὶ ἐὰν ὑστερήσῃς, καταλείψει σε. |
| 5 | Si largitus fueris, assumet te: et si non habueris, derelinquet te. | Ἐὰν ἔχῃς, συμβιώσεταί σοι, καὶ ἀποκενώσει σε, καὶ αὐτὸς οὐ πονέσει. |
| 6 | Si habes, convivet tecum, et evacuabit te: et ipse non dolebit super te. | Χρείαν ἔσχηκέ σου, καὶ ἀποπλανήσει σε, καὶ προσγελάσεταί σοι, καὶ δώσει σοι ἐλπίδα· λαλήσει σοι καλὰ, καὶ ἐρεῖ, τίς ἡ χρεία σου; |
| 7 | Si necessarius illi fueris, supplantabit te, et subridens spem dabit, narrans tibi bona, et dicet: Quid opus est tibi? | Καὶ αἰσχυνεῖ σε ἐν τοῖς βρώμασιν αὐτοῦ, ἕως οὗ ἀποκενώσῃ σε δὶς ἢ τρὶς, καὶ ἐπʼ ἐσχάτῳ καταμωκήσεταί σου· μετὰ ταῦτα ὄψεταί σε, καὶ καταλείψει σε, καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ κινήσει ἐπὶ σοί. |
| 8 | Et confundet te in cibis suis, donec te exinaniat bis et ter: et in novissimo deridebit te, et postea videns derelinquet te, et caput suum movebit ad te. | Πρόσεχε μὴ ἀποπλανηθῇς, καὶ μὴ ταπεινωθῇς ἐν εὐφροσύνῃ σου. |
| 9 | Humiliare Deo, et exspecta manus eius. | Προσκαλεσαμένου σε δυνάστου, ὑποχωρῶν γίνου, καὶ τόσῳ μᾶλλον προσκαλέσεταί σε. |
| 10 | Attende ne seductus in stultitiam humilieris. | Μὴ ἔμπιπτε ἵνα μὴ ἀπωσθῇς, καὶ μὴ μακρὰν ἀφιστῶ ἵνα μὴ ἐπιλησθῇς. |
| 11 | Noli esse humilis in sapientia tua, ne humiliatus in stultitiam seducaris. | Μὴ ἔπεχε εἰσηγορεῖσθαι μετʼ αὐτοῦ, καὶ μὴ πίστευε τοῖς πλείοσι λόγοις αὐτοῦ· ἐκ πολλῆς γὰρ λαλιᾶς πειράσει σε, καὶ ὡς προσγελῶν ἐξετάσει. |
| 12 | Advocatus a potentiore, discede: ex hoc enim magis te advocabit. | Ἀνελεήμων ὁ μὴ συντηρῶν λόγους, καὶ οὐ μὴ φείσηται περὶ κακώσεως καὶ δεσμῶν. |
| 13 | Ne improbus sis, ne impingaris: et ne longe sis ab eo, ne eas in oblivionem. | Συντήρησον καὶ πρόσεχε σφοδρῶς, ὅτι μετὰ τῆς πτώσεώς σου περιπατεῖς. |
| 14 | Ne retineas ex aequo loqui cum illo, nec credas multis verbis illius: ex multa enim loquela tentabit te, et subridens interrogabit te de absconditis tuis. | — |
| 15 | Immitis animus illius conservabit verba tua: et non parcet de malitia, et de vinculis. | Πᾶν ζῶον ἀγαπᾷ τὸ ὅμοιον αὐτῷ, καὶ πᾶς ἄνθρωπος τὸν πλησίον αὐτοῦ. |
| 16 | Cave tibi, et attende diligenter auditui tuo, quoniam cum subversione tua ambulas: | Πᾶσα σὰρξ κατὰ γένος συνάγεται, καὶ τῷ ὁμοίῳ αὐτοῦ προσκολληθήσεται ἀνήρ. |
| 17 | audiens vero illa, quasi in somnis vide, et vigilabis. | Τί κοινωνήσει λύκος ἀμνῷ; οὕτως ἁμαρτωλὸς πρὸς εὐσεβῆ. |
| 18 | Omni vita tua dilige Deum, et invoca illum in salute tua. | Τίς εἰρήνη ὑαίνῃ πρὸς κύνα; καὶ τίς εἰρήνη πλουσίῳ πρὸς πένητα; |
| 19 | Omne animal diligit simile sibi, sic et omnis homo proximum sibi. | Κυνήγια λεόντων ὄναγροι ἐν ἐρήμῳ, οὕτως νομαὶ πλουσίων πτωχοί. |
| 20 | Omnis caro ad similem sibi coniungetur, et omnis homo simili sui sociabitur. | Βδέλυγμα ὑπερηφάνῳ ταπεινότης, οὕτως βδέλυγμα πλουσίῳ πτωχός. |
| 21 | Si communicabit lupus agno aliquando, sic peccator iusto. | Πλούσιος σαλευόμενος στηρίζεται ὑπὸ φίλων, ταπεινὸς δὲ πεσὼν προσαπωθεῖται ὑπὸ φίλων. |
| 22 | Quae communicatio sancto homini ad canem? aut quae pars diviti ad pauperem? | Πλουσίου σφαλέντος πολλοὶ ἀντιλήμπτορες, ἐλάλησεν ἀπόῤῥητα καὶ ἐδικαίωσαν αὐτόν· ταπεινὸς ἔσφαλε καὶ προσεπετίμησαν αὐτῷ, ἐφθέγξατο σύνεσιν καὶ οὐκ ἐδόθη αὐτῷ τόπος. |
| 23 | Venatio leonis onager in eremo: sic et pascua divitum sunt pauperes. | Πλούσιος ἐλάλησε καὶ πάντες ἐσίγησαν, καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ ἀνύψωσαν ἕως τῶν νεφελῶν· πτωχὸς ἐλάλησε, καὶ εἶπαν, τίς οὗτος; κἂν προσκόψῃ, προσανατρέψουσιν αὐτόν. |
| 24 | Et sicut abominatio est superbo humilitas, sic et execratio divitis pauper. | Ἀγαθὸς ὁ πλοῦτος ᾧ μὴ ἔστιν ἁμαρτία, καὶ πονηρὰ ἡ πτωχεία ἐν στόμασιν ἀσεβοῦς. |
| 25 | Dives commotus confirmatur ab amicis suis: humilis autem cum ceciderit, expelletur et a notis. | Καρδία ἀνθρώπου ἀλλοιοῖ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἐὰν εἰς ἀγαθὰ ἐάν τε εἰς κακά. |
| 26 | Diviti decepto multi recuperatores: locutus est superbia, et iustificaverunt illum. | Ἴχνος καρδίας ἐν ἀγαθοῖς πρόσωπον ἱλαρὸν, καὶ εὕρεσις παραβολῶν διαλογισμοὶ μετὰ κόπου. |
| 27 | Humilis deceptus est, insuper et arguitur: locutus est sensate, et non est datus ei locus. | — |
| 28 | Dives locutus est, et omnes tacuerunt, et verbum illius usque ad nubes perducent. | — |
| 29 | Pauper locutus est, et dicunt: Quis est hic? et si offenderit, subvertent illum. | — |
| 30 | Bona est substantia cui non est peccatum in conscientia: et nequissima paupertas in ore impii. | — |
| 31 | Cor hominis immutat faciem illius, sive in bona, sive in mala. | — |
| 32 | Vestigium cordis boni et faciem bonam difficile invenies, et cum labore. | — |
