Collatio
Siracides 10
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Iudex sapiens iudicabit populum suum, et principatus sensati stabilis erit. | Κριτὴς σοφὸς παιδεύσει τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἡγεμονία συνετοῦ τεταγμένη ἔσται. |
| 2 | Secundum iudicem populi, sic et ministri eius: et qualis rector est civitatis, tales et inhabitantes in ea. | Κατὰ τὸν κριτὴν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ οὕτως καὶ οἱ λειτουργοὶ αὐτοῦ, καὶ κατὰ τὸν ἡγούμενον τῆς πόλεως πάντες οἱ κατοικοῦντες αὐτήν. |
| 3 | Rex insipiens perdet populum suum: et civitates inhabitabuntur per sensum potentium. | Βασιλεὺς ἀπαίδευτος ἀπολεῖ τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ πόλις οἰκισθήσεται ἐν συνέσει δυναστῶν. |
| 4 | In manu Dei potestas terrae: et utilem rectorem suscitabit in tempus super illam. | Ἐν χειρὶ Κυρίου ἐξουσία τῆς γῆς, καὶ τὸν χρήσιμον ἐγερεῖ εἰς καιρὸν ἐπʼ αὐτῆς. |
| 5 | In manu Dei prosperitas hominis, et super faciem scribae imponet honorem suum. | Ἐν χειρὶ Κυρίου εὐοδία ἀνδρὸς, καὶ προσώπῳ γραμματέως ἐπιθήσει δόξαν αὐτοῦ. |
| 6 | Omnis iniuriae proximi ne memineris, et nihil agas in operibus iniuriae. | Ἐπὶ παντὶ ἀδικήματι μὴ μηνιάσῃς τῷ πλησίον, καὶ μὴ πράσσε μηδὲν ἐν ἔργοις ὕβρεως. |
| 7 | Odibilis coram Deo est et hominibus superbia, et execrabilis omnis iniquitas gentium. | Μισητὴ ἔναντι Κυρίου καὶ ἀνθρώπων ὑπερηφανία, καὶ ἐξ ἀμφοτέρων πλημμελήσει ἄδικα. |
| 8 | Regnum a gente in gentem transfertur propter iniustitias, et iniurias, et contumelias, et diversos dolos. | Βασιλεία ἀπὸ ἔθνους εἰς ἔθνος μετάγεται, διὰ ἀδικίας καὶ ὕβρεις καὶ χρήματα. |
| 9 | Avaro autem nihil est scelestius. Quid superbit terra et cinis? | Τί ὑπερηφανεύεται γῆ καὶ σποδός; ὅτι ἐν ζωῇ ἔῤῥιψα τὰ ἐνδόσθια αὐτοῦ. |
| 10 | Nihil est iniquius quam amare pecuniam: hic enim et animam suam venalem habet, quoniam in vita sua proiecit intima sua. | Μακρὸν ἀῤῥώστημα σκώπτει ἰατρὸς, καὶ βασιλεὺς σήμερον, καὶ αὔριον τελευτήσει. |
| 11 | Omnis potentatus brevis vita; languor prolixior gravat medicum. | Ἐν γὰρ τῷ ἀποθανεῖν ἄνθρωπον, κληρονομήσει ἑρπετὰ καὶ θηρία καὶ σκώληκας. |
| 12 | Brevem languorem praecidit medicus: sic et rex hodie est, et cras morietur. | Ἀρχὴ ὑπερηφανίας, ἀνθρώπου ἀφισταμένου ἀπὸ Κυρίου, καὶ ἀπὸ τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἀπέστη ἡ καρδία αὐτοῦ. |
| 13 | Cum enim morietur homo, haereditabit serpentes, et bestias, et vermes. | Ὅτι ἀρχὴ ὑπερηφανίας ἁμαρτία, καὶ ὁ κρατῶν αὐτῆς ἐξομβρήσει βδέλυγμα· διὰ τοῦτο παρεδόξασε Κύριος τὰς ἐπαγωγὰς, καὶ κατέστρεψεν εἰς τέλος αὐτούς. |
| 14 | Initium superbiae hominis apostatare a Deo: | Θρόνους ἀρχόντων καθεῖλεν ὁ Κύριος, καὶ ἐκάθισε πρᾳεῖς ἀντʼ αὐτῶν. |
| 15 | quoniam ab eo qui fecit illum recessit cor eius, quoniam initium omnis peccati est superbia. Qui tenuerit illam adimplebitur maledictis, et subvertet eum in finem. | Ῥίζας ἐθνῶν ἐξέτιλεν ὁ Κύριος, καὶ ἐφύτευσε ταπεινοὺς ἀντʼ αὐτῶν. |
| 16 | Propterea exhonoravit Dominus conventus malorum, et destruxit eos usque in finem. | χώρας ἐθνῶν κατέστρεψεν ὁ Κύριος, καὶ ἀπώλεσεν αὐτὰς ἕως θεμελίων γῆς. |
| 17 | Sedes ducum superborum destruxit Deus, et sedere fecit mites pro eis. | Ἐξήρανεν ἐξ αὐτῶν καὶ ἀπώλεσεν αὐτοὺς, καὶ κατέπαυσεν ἀπὸ γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτῶν. |
| 18 | Radices gentium superbarum arefecit Deus, et plantavit humiles ex ipsis gentibus. | Οὐκ ἔκτισται ἀνθρώποις ὑπερηφανία, οὐδὲ ὀργὴ θυμοῦ γεννήμασιν γυναικῶν. |
| 19 | Terras gentium evertit Dominus, et perdidit eas usque ad fundamentum. | Σπέρμα ἔντιμον ποίον; σπέρμα ἀνθρώπου· σπέρμα ἔντιμον ποῖον; οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον· σπέρμα ἄτιμον ποῖον; σπέρμα ἀνθρώπου· σπέρμα ἄτιμον ποῖον; οἱ παραβαίνοντες ἐντολάς. |
| 20 | Arefecit ex ipsis, et disperdidit eos, et cessare fecit memoriam eorum a terra. | Ἐν μέσῳ ἀδελφῶν ὁ ἡγούμενος αὐτῶν ἔντιμος, καὶ οἱ φοβούμενοι Κύριον ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ. |
| 21 | Memoria superborum perdidit Deus, et reliquit memoriam humilium sensu. | — |
| 22 | Non est creata hominibus superbia, neque iracundia nationi mulierum. | Πλούσιος καὶ ἔνδοξος καὶ πτωχὸς, τὸ καύχημα αὐτῶν φόβος Κυρίου. |
| 23 | Semen hominum honorabitur hoc, quod timet Deum: semen autem hoc exhonorabitur, quod praeterit mandata Domini. | Οὐ δίκαιον ἀτιμάσαι πτωχὸν συνετὸν, καὶ οὐ καθήκει δοξάσαι ἄνδρα ἁμαρτωλόν. |
| 24 | In medio fratrum rector illorum in honore: et qui timent Dominum erunt in oculis illius. | Μεγιστὰν καὶ κριτὴς καὶ δυνάστης δοξασθήσεται, καὶ οὐκ ἔστιν αὐτῶν τις μείζων τοῦ φοβουμένου τὸν Κύριον. |
| 25 | Gloria divitum, honoratorum, et pauperum, timor Dei est. | Οἰκέτῃ σοφῷ ἐλεύθεροι λειτουργήσουσι, καὶ ἀνὴρ ἐπιστήμων οὐ γογγύσει. |
| 26 | Noli despicere hominem iustum pauperem, et noli magnificare virum peccatorem divitem. | Μὴ σοφίζου ποιῆσαι τὸ ἔργον σου, καὶ μὴ δοξάζου ἐν καιρῷ στενοχωρίας σου. |
| 27 | Magnus, et iudex, et potens est in honore: et non est maior illo qui timet Deum. | Κρείσσων ἐργαζόμενος ἐν πᾶσιν, ἢ περιπατῶν, ἢ δοξαζόμενος καὶ ἀπορῶν ἄρτων. |
| 28 | Servo sensato liberi servient: et vir prudens et disciplinatus non murmurabit correptus, et inscius non honorabitur. | Τέκνον, ἐν πρᾳΰτητι δόξασον τὴν ψυχήν σου, καὶ δὸς αὐτῇ τιμὴν κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτῆς. |
| 29 | Noli extollere te in faciendo opere tuo, et noli cunctari in tempore angustiae. | Τὸν ἁμαρτάνοντα εἰς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίς δικαιώσει; καὶ τίς δοξάσει τὸν ἀτιμάζοντα τὴν ζωὴν αὐτοῦ; |
| 30 | Melior est qui operatur et abundat in omnibus, quam qui gloriatur et eget pane. | Πτωχὸς δοξάζεται διʼ ἐπιστήμην αὐτοῦ, καὶ πλούσιος δοξάζεται διὰ τὸν πλοῦτον αὐτοῦ. |
| 31 | Fili, in mansuetudine serva animam tuam, et da illi honorem secundum meritum suum. | Ὁ δὲ δοξαζόμενος ἐν πτωχείᾳ, καὶ ἐν πλούτῳ ποσαχῶς; καὶ ὁ ἄδοξος ἐν πλούτῳ, καὶ ἐν πτωχείᾳ ποσαχῶς; |
| 32 | Peccantem in animam suam quis iustificabit? et quis honorificabit exhonorantem animam suam? | — |
| 33 | Pauper gloriatur per disciplinam et timorem suum: et est homo qui honorificatur propter substantiam suam. | — |
| 34 | Qui autem gloriatur in paupertate, quanto magis in substantia! et qui gloriatur in substantia, paupertatem vereatur. | — |
