Collatio
Iob 6
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Respondens autem Iob, dixit: | Ὑπολαβὼν δὲ Ἰὼβ, λέγει, |
| 2 | Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera! | Εἰ γάρ τις ἱστῶν στήσαι μου τὴν ὀργὴν, τὰς δὲ ὀδύνας μου ἄραι ἐν ζυγῷ ὁμοθυμαδὸν, |
| 3 | Quasi arena maris haec gravior appareret; unde et verba mea dolore sunt plena: | καὶ δὴ ἄμμου παραλίας βαρυτέρα ἔσται· ἀλλʼ ὡς ἔοικε τὰ ῥήματά μου ἐστὶ φαῦλα. |
| 4 | quia sagittae Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum; et terrores Domini militant contra me. | Βέλη γὰρ Κυρίου ἐν τῷ σώματί μου ἐστὶν, ὧν ὁ θυμὸς αὐτῶν ἐκπίνει μου τὸ αἷμα· ὅταν ἄρξωμαι λαλεῖν, κεντοῦσί με. |
| 5 | Numquid rugiet onager cum habuerit herbam? aut mugiet bos cum ante praesepe plenum steterit? | Τί γάρ; μὴ διακενῆς κεκράξεται ὄνος ἄγριος, ἀλλʼ ἢ τὰ σῖτα ζητῶν; εἰ δὲ καὶ ῥήξει φωνὴν βοῦς ἐπὶ φάτνης ἔχων τὰ βρώματα; |
| 6 | aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem? | Εἰ βρωθήσεται ἄρτος ἄνευ ἁλός; εἰ δὲ καὶ ἔστι γεῦμα ἐν ῥήμασι κενοῖς; |
| 7 | Quae prius nolebat tangere anima mea, nunc, prae angustia, cibi mei sunt. | Οὐ δύναται γὰρ παύσασθαί μου ἡ ὀργή· βρόμον γὰρ ὁρῶ τὰ σῖτά μου ὥσπερ ὀσμὴν λέοντος. |
| 8 | Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus? | Εἰ γὰρ δώῃ καὶ ἔλθοι μου ἡ αἴτησις, καὶ τὴν ἐλπίδα μου δώῃ ὁ Κύριος. |
| 9 | et qui coepit, ipse me conterat; solvat manum suam, et succidat me? | Ἀρξάμενος ὁ Κύριος τρωσάτω με, εἰς τέλος δὲ μή με ἀνελέτω. |
| 10 | Et haec mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti. | Εἴη δέ μου πόλις τάφος, ἐφʼ ἧς ἐπὶ τειχέων ἡλλόμην, ἐπʼ αὐτῆς οὐ φείσομαι· οὐ γὰρ ἐψευσάμην ῥήματα ἅγια Θεοῦ μου. |
| 11 | Quae est enim fortitudo mea, ut sustineam? aut quis finis meus, ut patienter agam? | Τίς γάρ μου ἡ ἰσχύς, ὅτι ὑπομένω; τίς μου ὁ χρόνος, ὅτι ἀνέχεταί μου ἡ ψυχή; |
| 12 | Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea aenea est. | Μὴ ἰσχὺς λίθων ἡ ἰσχύς μου; ἢ αἱ σάρκες μου εἰσὶ χάλκεαι; |
| 13 | Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me. | Ἢ οὐκ ἐπʼ αὐτῷ ἐπεποίθειν; βοήθεια δὲ ἀπʼ ἐμοῦ ἄπεστιν. |
| 14 | Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit. | Ἀπείπατό με ἔλεος, ἐπισκοπὴ δὲ Κυρίου ὑπερεῖδέ με. |
| 15 | Fratres mei praeterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus. | Οὐ προσεῖδόν με οἱ ἐγγύτατοί μου, ὥσπερ χειμάῤῥους ἐκλείπων, ἢ ὥσπερ κῦμα παρῆλθόν με |
| 16 | Qui timent pruinam, irruet super eos nix. | Οἵτινές με διευλαβοῦντο, νῦν ἐπιπεπτώκασί μοι ὥσπερ χιὼν ἢ κρύσταλλος πεπηγώς· |
| 17 | Tempore quo fuerint dissipati, peribunt; et ut incaluerit, solventur de loco suo. | Καθὼς τακεῖσα θέρμης γενομένης, οὐκ ἐπεγνώσθη ὅπερ ἦν, |
| 18 | Involutae sunt semitae gressuum eorum; ambulabunt in vacuum, et peribunt. | οὕτω κᾀγὼ κατελείφηθν ὑπὸ πάντων, ἀπωλόμην δὲ καὶ ἔξοικος ἐγενόμην. |
| 19 | Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper. | Ἴδετε ὁδοὺς Θαιμανῶν, ἀτραποὺς, Σαβῶν οἱ διορῶντες. |
| 20 | Confusi sunt, quia speravi: venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt. | Καὶ αἰσχύνην ὀφειλήσουσιν, οἱ ἐπὶ πόλεσι καὶ χρήμασι πεποιθότες. |
| 21 | Nunc venistis; et modo videntes plagam meam, timetis. | Ἀτὰρ δὲ καὶ ὑμεῖς ἐπέβητέ μοι ἀνελεημόνως, ὥστε ἰδόντες τὸ ἐμὸν τραῦμα φοβήθητε. |
| 22 | Numquid dixi: Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi? | Τί γάρ; μήτι ὑμᾶς ἢτησα, ἢ τῆς παρʼ ὑμῶν ἰσχύος ἐπιδέομαι, |
| 23 | vel: Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me? | ὥστε σῶσαί με ἑξ ἐχθρῶν, ἢ ἐκ χειρὸς δυναστῶν ῥύσασθαί με; |
| 24 | Docete me, et ego tacebo: et si quid forte ignoravi, instruite me. | Διδάξατέ με, ἐγὼ δὲ κωφεύσω· εἴ τι πεπλάνημαι, φράσατέ μοι. |
| 25 | Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me? | Ἀλλʼ ὡς ἔοικε φαῦλα ἀληθινοῦ ῥήματα, οὐ γὰρ παρʼ ὑμῶν ἰσχὺν αἰτοῦμαι. |
| 26 | Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis. | Οὐδὲ ἔλεγχος ὑμῶν ῥήμασί με παύσει, οὐδὲ γὰρ ὑμῶν φθέγμα ῥήματος ἀνέξομαι. |
| 27 | Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum. | Πλὴν ὅτι ἐπʼ ὀρφανῷ ἐπιπίπτετε, ἐνάλλεσθε δὲ ἐπὶ φίλῳ ὑμῶν. |
| 28 | Verumtamen quod coepistis explete: praebete aurem, et videte an mentiar. | Νυνὶ δὲ εἰσβλέψας εἰς πρόσωπα ὑμῶν, οὐ ψεύσομαι. |
| 29 | Respondete, obsecro, absque contentione; et loquentes id quod iustum est, iudicate. | Καθίσατε δὴ καὶ μὴ εἴη ἄδικον, καὶ πάλιν τῷ δικαίῳ συνέρχεσθε. |
| 30 | Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit. | Οὐ γάρ ἐστιν ἐν γλώσσῃ μουἄδικον, ἢ ὁ λάρυγξ μου οὐχὶ σύνεσιν μελετᾷ. |
