Collatio
Iob 9
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Et respondens Iob, ait: | Ὑπολαβὼν δὲ Ἰὼβ, λέγει, |
| 2 | Vere scio quod ita sit, et quod non iustificetur homo compositus Deo. | Ἐπʼ ἀληθείας οἶδα, ὅτι οὕτως ἐστί· πῶς γὰρ ἔσται δίκαιος βροτὸς παρὰ Κυρίῳ; |
| 3 | Si voluerit contendere cum eo, non poterit ei respondere unum pro mille. | Ἐὰν γὰρ βούληται κριθῆναι αὐτῷ, οὐ μὴ ὑπακούσῃ αὐτῷ, ἵνα μὴ ἀντείπῃ πρὸς ἕνα λόγον αὐτοῦ ἐκ χιλίων. |
| 4 | Sapiens corde est, et fortis robore: quis restitit ei, et pacem habuit? | Σοφὸς γάρ ἐστι διανοίᾳ, κραταιός τε καὶ μέγας· τίς σκληρὸς γενόμενος ἐναντίον αὐτοῦ ὑπέμεινεν; |
| 5 | Qui transtulit montes, et nescierunt hi quos subvertit in furore suo. | Ὁ παλαιῶν ὄρη καὶ οὐκ οἴδασιν, ὁ καταστρέφων αὐτὰ ὀργῇ· |
| 6 | Qui commovet terram de loco suo, et columnae eius concutiuntur. | Ὁ σείων τὴν ὑπʼ οὐρανὸν ἐκ θεμελίων, οἱ δὲ στύλοι αὐτῆς σαλεύονται· |
| 7 | Qui praecipit soli, et non oritur, et stellas claudit quasi sub signaculo. | Ὁ λέγων τῷ ἡλίῳ καὶ οὐκ ἀνατέλλει, κατὰ δὲ ἄστρων κατασφραγίζει· |
| 8 | Qui extendit caelos solus, et graditur super fluctus maris. | Ὁ τανύσας τὸν οὐρανὸν μόνος, καὶ περιπατῶν ὡς ἐπʼ ἐδάφους ἐπὶ θαλάσσης· |
| 9 | Qui facit Arcturum et Oriona, et Hyadas et interiora austri. | Ὁ ποιῶν Πλειάδα καὶ Ἕσπερον καὶ Ἀρκτοῦρον, καὶ ταμεῖα Νότου· |
| 10 | Qui facit magna, et incomprehensibilia, et mirabilia, quorum non est numerus. | Ὁ ποιῶν μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. |
| 11 | Si venerit ad me, non videbo eum; si abierit, non intelligam. | Ἐὰν ὑπερβῇ με, οὐ μὴ ἴδω· ἐὰν παρέλθῃ με, οὐδʼ ὡς ἔγνων. |
| 12 | Si repente interroget, quis respondebit ei? vel quis dicere potest: Cur ita facis? | Ἐὰν ἀπαλλάξῃ, τίς ἀποστρέψει; ἢ τίς ἐρεῖ αὐτῷ, τί ἐποίησας; |
| 13 | Deus, cuius irae nemo resistere potest, et sub quo curvantur qui portant orbem. | Αὐτὸς γὰρ ἀπέστραπται ὀργὴν, ὑπʼ αὐτοῦ ἐκάμφθησαν κήτη τὰ ὑπʼ οὐρανόν |
| 14 | Quantus ergo sum ego, ut respondeam ei, et loquar verbis meis cum eo? | Ἐὰν δέ μου ὑπακούσεται, ἤ διακρίνει τὰ ῥήματά μου. |
| 15 | qui etiam si habuero quippiam iustum, non respondebo: sed meum iudicem deprecabor. | Ἐὰν γὰρ ὦ δίκαιος, οὐκ εἰσακούσεταί μου, τοῦ κρίματος αὐτοῦ δεηθήσομαι· |
| 16 | Et cum invocantem exaudierit me, non credo quod audierit vocem meam. | Ἐάν τε καλέσω καὶ μὴ ὑπακούσῃ, οὐ πιστεύω ὅτι εἰσακήκοέ μου τῆς φωνῆς. |
| 17 | In turbine enim conteret me, et multiplicabit vulnera mea, etiam sine causa. | Μὴ γνόφῳ με ἐκτρίψῃ· πολλὰ δέ μου τὰ συντρίμματα πεποίηκε διακενῆς. |
| 18 | Non concedit requiescere spiritum meum, et implet me amaritudinibus. | Οὐκ ἐᾷ γάρ με ἀναπνεῦσαι· ἐνέπλησε δέ με πικρίας, |
| 19 | Si fortitudo quaeritur, robustissimus est; si aequitas iudicii, nemo audet pro me testimonium dicere. | ὅτι μὲν γὰρ ἰσχύει κράτει· τίς οὖν κρίματι αὐτοῦ ἀντιστήσεται; |
| 20 | Si iustificare me voluero, os meum condemnabit me; si innocentem ostendero, pravum me comprobabit. | Ἐὰν γὰρ ὦ δίκαιος, τὸ στόμα μου ἀσεβήσει· ἐάν τε ᾧ ἄμεμπτος, σκολιὸς ἀποβήσομαι. |
| 21 | Etiam si simplex fuero, hoc ipsum ignorabit anima mea, et taedebit me vitae meae. | Εἴτε γὰρ ἠσέβησα, οὐκ οἶδα τῇ ψυχῇ, πλὴν ἀφαιρεῖταί μου ἡ ζωή. |
| 22 | Unum est quod locutus sum: et innocentem et impium ipse consumit. | Διὸ εἶπον, μέγαν καὶ δυνάστην ἀπολλύει ὀργή, |
| 23 | Si flagellat, occidat semel, et non de poenis innocentum rideat. | ὅτι φαῦλοι ἐν θανάτῳ ἐξαισίῳ, ἀλλὰ δίκαιοι καταγελῶνται, |
| 24 | Terra data est in manus impii; vultum iudicum eius operit. Quod si non ille est, quis ergo est? | παραδέδονται γὰρ εἰς χεῖρας ἀσεβοῦς, πρόσωπα κριτῶν αὐτῆς συγκαλύπτει· εἰ δὲ μὴ αὐτός ἐστι, τίς ἐστιν; |
| 25 | Dies mei velociores fuerunt cursore; fugerunt, et non viderunt bonum. | Ὁ δὲ βίος μου ἐστὶν ἐλαφρότερος δρομέως· ἀπέδρασαν, καὶ οὐκ εἴδοσαν. |
| 26 | Pertransierunt quasi naves poma portantes; sicut aquila volans ad escam. | Ἢ καὶ ἐστι ναυσὶν ἴχνος ὁδοῦ, ἢ ἀετοῦ πετομένου ζητοῦντος βοράν; |
| 27 | Cum dixero: Nequaquam ita loquar: commuto faciem meam, et dolore torqueor. | Ἐάν τε γὰρ εἶπω, ἐπιλήσομαι λαλῶν, συγκύψας τῷ προσώπῳ στενάξω· |
| 28 | Verebar omnia opera mea, sciens quod non parceres delinquenti. | Σείομαι πᾶσι τοῖς μέλεσιν, οἴδα γὰρ ὅτι οὐκ ἀθῶόν με ἐάσεις. |
| 29 | Si autem et sic impius sum, quare frustra laboravi? | Ἐπειδὴ δέ εἰμι ἀσεβὴς, διὰ τί οὐκ ἀπέθανον; |
| 30 | Si lotus fuero quasi aquis nivis, et fulserint velut mundissimae manus meae, | Ἐὰν γὰρ ἀπολούσωμαι χιόνι, καὶ ἀποκαθάρωμαι χερσὶ καθαραῖς, |
| 31 | tamen sordibus intinges me, et abominabuntur me vestimenta mea. | ἱκανῶς ἐν ῥύπῳ με ἔβαψας, ἐβδελύξατο δέ με ἡ στολή. |
| 32 | Neque enim viro qui similis mei est, respondebo; nec qui mecum in iudicio ex aequo possit audiri. | Οὐ γὰρ εἰ ἄνθρωπος κατʼ ἐμὲ, ᾧ ἀντικρινοῦμαι, ἵνα ἔλθωμεν ὁμοθυμαδὸν εἰς κρίσιν. |
| 33 | Non est qui utrumque valeat arguere, et ponere manum suam in ambobus. | Εἴθε ἦν ὁ μεσίτης ἡμῶν, καὶ ἐλέγχων, καὶ διακούων ἀναμέσον ἀμφοτέρων. |
| 34 | Auferat a me virgam suam, et pavor eius non me terreat. | Ἀπαλλαξάτω ἀπʼ ἐμοῦ τὴν ῥάβδον, ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ μή με στροβείτω, |
| 35 | Loquar, et non timebo eum; neque enim possum metuens respondere. | καὶ οὐ μὴ φοβηθῶ, ἀλλὰ λαλήσω· οὐ γὰρ οὕτω συνεπίσταμαι. |
