Collatio
Iob 5
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Voca ergo, si est qui tibi respondeat, et ad aliquem sanctorum convertere. | Ἐπικαλέσαι δὲ εἴ τις σοι ὑπακούσεται, ἢ εἴ τινα ἀγγέλων ἁγίων ὄψῃ· |
| 2 | Vere stultum interficit iracundia, et parvulum occidit invidia. | Καὶ γὰρ ἄφρονα ἀναιρεῖ ὀργὴ, πεπλανημένον δὲ θανατοῖ ζῆλος. |
| 3 | Ego vidi stultum firma radice, et maledixi pulchritudini eius statim. | Ἐγὼ δὲ ἑώρακα ἄφρονας ῥίζαν βάλλοντας, ἀλλʼ εὐθέως ἐβρώθη αὐτῶν ἡ δίαιτα. |
| 4 | Longe fient filii eius a salute, et conterentur in porta, et non erit qui eruat. | Πόῤῥω γένοιντο οἱ υἱοὶ αὐτῶν ἀπὸ σωτηρίας, κολαβρισθείησαν δὲ ἐπὶ θύραις ἡσσόνων, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἐξαιρούμενος. |
| 5 | Cuius messem famelicus comedet, et ipsum rapiet armatus, et bibent sitientes divitias eius. | Ἃ γὰρ ἐκεῖνοι συνήγαγον, δίκαιοι ἔδονται, αὐτοὶ δὲ ἐκ κακῶν οὐκ ἐξαίρετοι ἔσονται· ἐκσιφωνισθείη αὐτῶν ἡ ἰσχύς. |
| 6 | Nihil in terra sine causa fit, et de humo non oritur dolor. | Οὐ γὰρ μὴ ἐξέλθῃ ἐκ τῆς γῆς κόπος, οὐδὲ ἐξ ὀρέων ἀναβλαστήσει πόνος. |
| 7 | Homo nascitur ad laborem, et avis ad volatum. | Ἀλλὰ ἄνθρωπος γεννᾶται κόπῳ, νεοσσοὶ δὲ γυπὸς τὰ ὑψηλὰ πέτονται. |
| 8 | Quam ob rem ego deprecabor Dominum, et ad Deum ponam eloquium meum: | Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ ἐγὼ δεηθήσομαι Κυρίου, Κύριον δὲ τὸν πάντων δεσπότην ἐπικαλέσομαι, |
| 9 | qui facit magna et inscrutabilia, et mirabilia absque numero; | τὸν ποιοῦντα μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς, |
| 10 | qui dat pluviam super faciem terrae, et irrigat aquis universa; | τὸν διδόντα ὑετὸν ἐπὶ τὴν γῆν, ἀποστέλλοντα ὕδωρ ἐπὶ τὴν ὑπʼ οὐρανὸν, |
| 11 | qui ponit humiles in sublime, et moerentes erigit sospitate; | τὸν ποιοῦντα ταπεινοὺς εἰς ὕψος, καὶ ἀπολωλότας ἐξεγείροντα, |
| 12 | qui dissipat cogitationes malignorum, ne possint implere manus eorum quod coeperant; | διαλλάσσοντα βουλὰς πανούργων, καὶ οὐ μὴ ποιήσουσιν αἱ χεῖρες αὐτῶν ἀληθές· |
| 13 | qui apprehendit sapientes in astutia eorum, et consilium pravorum dissipat. | ὁ καταλαμβάνων σοφοὺς ἐν τῇ φρονήσει, βουλὴν δὲ πολυπλόκων ἐξέστησεν. |
| 14 | Per diem incurrent tenebras, et quasi in nocte, sic palpabunt in meridie. | Ἡμέρας συναντήσεται αὐτοῖς σκότος, τὸ δὲ μεσημβρινὸν ψηλαφήσαισαν ἶσα νυκτὶ, |
| 15 | Porro salvum faciet egenum a gladio oris eorum, et de manu violenti pauperem. | ἀπόλοιντο δὲ ἐν πολέμῳ· ἀδύνατος δὲ ἐξέλθοι ἐκ χειρὸς δυνάστου. |
| 16 | Et erit egeno spes; iniquitas autem contrahet os suum. | Εἴη δὲ ἀδυνάτῳ ἐλπὶς, ἀδίκου δὲ στόμα ἐμφραχθείη. |
| 17 | Beatus homo qui corripitur a Deo: increpationem ergo Domini ne reprobes: | Μακάριος δὲ ἄνθρωπος ὃν ἤλεγξεν ὁ Κύριος, νουθέτημα δὲ παντοκράτορος μὴ ἀπαναίνου. |
| 18 | quia ipse vulnerat, et medetur; percutit, et manus eius sanabunt. | Αὐτὸς γὰρ ἀλγεῖν ποιεῖ, καὶ πάλιν ἀποκαθίστησιν· ἔπαισε, καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἰάσαντο. |
| 19 | In sex tribulationibus liberabit te, et in septima non tangent te malum. | Ἑξάκις ἐξ ἀναγκῶν σε ἐξελεῖται, ἐν δὲ τῷ ἑβδόμῳ οὐ μὴ ἅψηταί σου κακόν. |
| 20 | In fame eruet te de morte, et in bello de manu gladii. | Ἐν λιμῷ ῥύσεταί σε ἐκ θανάτου, ἐν πολέμῳ δὲ ἐκ χειρὸς σιδήρου λύσει σε. |
| 21 | A flagello linguae absconderis, et non timebis calamitatem cum venerit. | Ἀπὸ μάστιγος γλώσσης σε κρύψει, καὶ οὐ μὴ φοβηθῇς ἀπὸ κακῶν ἐρχομένων. |
| 22 | In vastitate et fame ridebis, et bestias terrae non formidabis. | Ἀδίκων καὶ ἀνόμων καταγελάσῃ· ἀπὸ δὲ θηρίων ἀγρίων οὐ μὴ φοβηθῇς· |
| 23 | Sed cum lapidibus regionum pactum tuum, et bestiae terrae pacificae erunt tibi. | Θῆρες γὰρ ἄγριοι εἰρηνεύσουσί σοι. |
| 24 | Et scies quod pacem habeat tabernaculum tuum; et visitans speciem tuam, non peccabis. | Εἶτα γνώσῃ ὅτι εἰρηνεύσει σου ὁ οἶκος· ἡ δὲ δίαιτα τῆς σκηνῆς σου οὐ μὴ ἁμάρτῃ. |
| 25 | Scies quoque quoniam multiplex erit semen tuum, et progenies tua quasi herba terrae. | Γνώσῃ δὲ ὅτι πολὺ τὸ σπέρμα σου, τὰ δὲ τέκνα σου ἔσται ὥσπερ τὸ παμβότανον τοῦ ἀγροῦ. |
| 26 | Ingredieris in abundantia sepulchrum, sicut infertur acervus tritici in tempore suo. | Ἐλεύσῃ δὲ ἐν τάφῳ ὥσπερ σῖτος ὥριμος κατὰ καιρὸν θεριζόμενος, ἢ ὥσπερ θιμωνία ἅλωνος καθʼ ὥραν συγκομισθεῖσα. |
| 27 | Ecce hoc, ut investigavimus, ita est: quod auditum, mente pertracta. | Ἰδοὺ ταῦτα οὕτως ἐξιχνιάσαμεν· ταῦτά ἐστιν ἃ ἀκηκόαμεν· σὺ δὲ γνῶθι σεαυτῷ, εἴ τι ἔπραξας. |
