Collatio
Iob 30
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Nunc autem derident me iuniores tempore, quorum non dignabar patres ponere cum canibus gregis mei: | Νυνὶ δὲ κατεγέλασάν μου ἐλάχιστοι, νῦν νουθετοῦσί με ἐν μέρει, ὧν ἐξουδένουν τοὺς πατέρας αὐτῶν, οὓς οὐχ ἡγησάμην ἀξίους κυνῶν τῶν ἐμῶν νομάδων. |
| 2 | quorum virtus manuum mihi erat pro nihilo, et vita ipsa putabantur indigni: | Καί γε ἰσχὺς χειρῶν αὐτῶν ἱνατί μοι; ἐπʼ αὐτοὺς ἀπώλετο συντέλεια. |
| 3 | egestate et fame steriles, qui rodebant in solitudine, squallentes calamitate et miseria. | Ἐν ἐνδείᾳ καὶ λιμῷ ἄγονος, οἱ φεύγοντες ἄνυδρον ἐχθὲς συνοχὴν καὶ ταλαιπωρίαν. |
| 4 | Et mandebant herbas, et arborum cortices, et radix iuniperorum erat cibus eorum: | Οἱ περικυκλοῦντες ἄλιμα ἐπὶ ἠχοῦντι, οἵτινες ἄλιμα ἦν αὐτῶν τὰ σῖτα, ἄτιμοι δὲ καὶ πεφαυλισμένοι, ἐνδεεῖς παντὸς ἀγαθοῦ, οἳ καὶ ῥὶζας ξύλων ἐμασσῶντο ὑπὸ λιμοῦ μεγάλου. |
| 5 | qui de convallibus ista rapientes, cum singula reperissent, ad ea cum clamore currebant. | Ἐπανέστησάν μοι κλέπται, |
| 6 | In desertis habitabant torrentium, et in cavernis terrae, vel super glaream: | ὧν οἱ οἶκοι αὐτῶν ἦσαν τρῶγλαι πετρῶν· |
| 7 | qui inter huiuscemodi laetabantur, et esse sub sentibus delicias computabant: | Ἀναμέσον εὐήχων βοήσονται οἳ ὑπὸ φρύγανα ἄγρια διῃτῶντο. |
| 8 | filii stultorum et ignobilium, et in terra penitus non parentes. | Ἀφρόνων υἱοὶ καὶ ἀτίμων, ὄνομα καὶ κλέος ἐσβεσμένον ἀπὸ γῆς. |
| 9 | Nunc in eorum canticum versus sum, et factus sum eis in proverbium. | Νυνὶ δὲ κιθάρα ἐγώ εἰμι αὐτῶν, καὶ ἐμὲ θρύλλημα ἔχουσιν. |
| 10 | Abominantur me, et longe fugiunt a me, et faciem meam conspuere non verentur. | Ἐβδελύξαντο δέ με ἀποστάντες μακρὰν, ἀπὸ δὲ τοῦ προσώπου μου οὐκ ἐφείσαντο πτύελον. |
| 11 | Pharetram enim suam aperuit, et afflixit me, et frenum posuit in os meum. | Ἀνοίξας γὰρ φαρέτραν αὐτοῦ ἐκάκωσέ με, καὶ χαλινὸν τοῦ προσώπου μου ἐξαπέστειλεν. |
| 12 | Ad dexteram orientis calamitates meae illico surrexerunt: pedes meos subverterunt, et oppresserunt quasi fluctibus semitis suis. | Ἐπὶ δεξιῶν βλαστοῦ ἐπανέστησαν, πόδα αὐτῶν ἐξέτειναν, καὶ ὡδοποίησαν ἐπʼ ἐμὲ· τρίβους ἀπωλείας αὐτῶν. |
| 13 | Dissipaverunt itinera mea; insidiati sunt mihi, et praevaluerunt: et non fuit qui ferret auxilium. | Ἐξετρίβησαν τρίβοι μου, ἐξέδυσαν γάρ μου τὴν στολήν· |
| 14 | Quasi rupto muro, et aperta ianua, irruerunt super me, et ad meas miserias devoluti sunt. | βέλεσιν αὐτοῦ κατηκόντισέ με. Κέκριται δέ μοι ὡς βούλεται, ἐν ὀδύναις πέφυρμαι. |
| 15 | Redactus sum in nihilum: abstulisti quasi ventus desiderium meum, et velut nubes pertransiit salus mea. | Ἐπιστρέφονταί μου αἱ ὀδύναι, ᾤχετό μου ἡ ἐλπὶς ὥσπερ πνεῦμα, καὶ ὥσπερ νέφος ἡ σωτηρία μου. |
| 16 | Nunc autem in memetipso marcescit anima mea, et possident me dies afflictionis. | Καὶ νῦν ἐπʼ ἐμὲ ἐκχυθήσεται ἡ ψυχή μου, ἔχουσιν δέ με ἡμέραι ὀδυνῶν. |
| 17 | Nocte os meum perforatur doloribus, et qui me comedunt, non dormiunt. | Νυκτὶ δέ μου τὰ ὀστᾶ συγκέχυται, τὰ δὲ νεῦρά μου διαλέλυται. |
| 18 | In multitudine eorum consumitur vestimentum meum, et quasi capito tunicae succinxerunt me. | Ἐν πολλῇ ἰσχύϊ ἐπελάβετό μου τῆς στολῆς, ὥσπερ τὸ περιστόμιον τοῦ χιτῶνός μου περιέσχε με. |
| 19 | Comparatus sum luto, et assimilatus sum favillae et cineri. | Ἥγησαι δέ με ἴσα πηλῷ, ἐν γῇ καὶ σποδῷ μου ἡ μερίς. |
| 20 | Clamo ad te, et non exaudis me: sto, et non respicis me. | Κέκραγα δὲ πρὸς σὲ καὶ οὐκ ἀκούεις μου, ἔστησαν δὲ καὶ κατενόησάν με. |
| 21 | Mutatus es mihi in crudelem, et in duritia manus tuae adversaris mihi. | Ἐπέβησαν δέ μοι ἀνελεημόνως, χειρὶ κραταιᾷ με ἐμαστίγωσας. |
| 22 | Elevasti me, et quasi super ventum ponens; elisisti me valide. | Ἔταξας δέ με ἐν ὀδύναις, καὶ ἀπέῤῥιψάς με ἀπὸ σωτηρίας. |
| 23 | Scio quia morti trades me, ubi constituta est domus omni viventi. | Οἶδα γὰρ ὅτι θάνατός με ἐκτρίψει, οἰκία γὰρ παντὶ θνητῷ γῆ. |
| 24 | Verumtamen non ad consumptionem eorum emittis manum tuam: et si corruerint, ipse salvabis. | Εἰ γὰρ ὄφελον δυναίμην ἐμαυτὸν χειρώσασθαι, ἢ δεηθείς γε ἑτέρου, καὶ ποιήσει μοι τοῦτο. |
| 25 | Flebam quondam super eo qui afflictus erat, et compatiebatur anima mea pauperi. | Ἐγὼ δὲ ἐπὶ παντὶ ἀδυνάτῳ ἔκλαυσα, ἐστέναξα ἰδὼν ἄνδρα ἐν ἀνάγκαις· |
| 26 | Expectabam bona, et venerunt mihi mala: praestolabar lucem, et eruperunt tenebrae. | ἐγὼ δὲ ἐπέχων ἀγαθοῖς, ἰδοὺ συνήντησάν μοι μᾶλλον ἡμέραι κακῶν. |
| 27 | Interiora mea efferbuerunt absque ulla requie: praevenerunt me dies afflictionis. | Ἡ κοιλία μου ἐξέζεσε καὶ οὐ σιωπήσεται, προέφθασάν με ἡμέραι πτωχείας. |
| 28 | Moerens incedebam sine furore; consurgens, in turba clamabam. | Στένων πεπόρευμαι ἄνευ φιμοῦ, ἕστηκα δὲ ἐν ἐκκλησίᾳ κεκραγώς. |
| 29 | Frater fui draconum, et socius struthionum. | Ἀδελφὸς γέγονα σειρήνων, ἑταῖρος δὲ στρουθῶν. |
| 30 | Cutis mea denigrata est super me, et ossa mea aruerunt prae caumate. | Τὸ δὲ δέρμα μου ἐσκότωται μεγάλως, τὰ δὲ ὀστᾶ μου ἀπὸ καύματος. |
| 31 | Versa est in luctum cithara mea, et organum meum in vocem flentium. | Ἀπέβη δὲ εἰς πένθος μου ἡ κιθάρα, ὁ δὲ ψαλμός μου εἰς κλαυθμὸν ἐμοί. |
