Collatio
Iob 39
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Numquid nosti tempus partus ibicum in petris, vel parturientes cervas observasti? | Εἰ ἔγνως καιρὸν τοκετοῦ τραγελάφων πέτρας, ἐφύλαξας δὲ ὠδῖνας ἐλάφων, |
| 2 | Dinumerasti menses conceptus earum, et scisti tempus partus earum? | ἠρίθμησας δὲ μῆνας αὐτῶν πλήρεις τοκετοῦ αὐτῶν, ὠδῖνας δὲ αὐτῶν ἔλυσας, |
| 3 | Incurvantur ad foetum, et pariunt, et rugitus emittunt. | ἐξέθρεψας δὲ αὐτῶν τὰ παιδία ἔξω φόβου, ὠδῖνας δὲ αὐτῶν ἐξαποστελεῖς, |
| 4 | Separantur filii earum, et pergunt ad pastum: egrediuntur, et non revertuntur ad eas. | ἀποῤῥήξουσι τὰ τέκνα αὐτῶν, πληθυνθήσονται ἐν γενγήματι· ἐξελεύσονται, καὶ οὐ μὴ ἀνακάμψουσιν αὐτοῖς. |
| 5 | Quis dimisit onagrum liberum, et vincula eius quis solvit? | Τίς δέ ἐστιν ὁ ἀφεὶς ὄνον ἄγριον ἐλεύθερον; δεσμοὺς δὲ αὐτοῦ τίς ἔλυσεν; |
| 6 | cui dedi in solitudine domum, et tabernacula eius in terra salsuginis. | Ἐθέμην δὲ τὴν δίαιταν αὐτοῦ ἔρημον, καὶ τὰ σκηνώματα αὐτοῦ ἁλμυρίδα. |
| 7 | Contemnit multitudinem civitatis: clamorem exactoris non audit. | Καταγελῶν πολυοχλίας πόλεως, μέμψιν δὲ φορολόγου οὐκ ἀκούων, |
| 8 | Circumspicit montes pascuae suae, et virentia quaeque perquirit. | κατασκέψεται ὄρη νομὴν αὐτοῦ, καὶ ὀπίσω παντὸς χλωροῦ ζητεῖ. |
| 9 | Numquid volet rhinoceros servire tibi, aut morabitur ad praesepe tuum? | Βουλήσεται δέ σοι μονόκερως δουλεῦσαι, ἢ κοιμηθῆναι ἐπὶ φάτνης σου; |
| 10 | Numquid alligabis rhinocerota ad arandum loro tuo, aut confringet glebas vallium post te? | Δήσεις δὲ ἐν ἱμᾶσι ζυγὸν αὐτοῦ, ἢ ἑλκύσει σου αὔλακας ἐν πεδίῳ; |
| 11 | Numquid fiduciam habebis in magna fortitudine eius, et derelinques ei labores tuos? | Πέποιθας δὲ ἐπʼ αὐτῷ, ὅτι πολλὴ ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ, ἐπαφήσεις δὲ αὐτῷ τὰ ἔργα σου; |
| 12 | Numquid credes illi quod sementem reddat tibi, et aream tuam congreget? | Πιστεύσεις δὲ, ὅτι ἀποδώσει σοι τὸν σπόρον, εἰσοίσει δέ σου τὸν ἅλωνα; |
| 13 | Penna struthionis similis est pennis herodii et accipitris. | Πτέρυξ τερπομένων νεέλασσα, ἐὰν συλλάβῃ ἁσίδα καὶ νέσσα· |
| 14 | Quando derelinquit ova sua in terra, tu forsitan in pulvere calefacies ea? | Ὅτι ἀφήσει εἰς γῆν τὰ ὠὰ αὐτῆς, καὶ ἐπὶ χοῦν θάλψει, |
| 15 | Obliviscitur quod pes conculcet ea, aut bestia agri conterat. | καὶ ἐπελάθετο, ὅτι ποῦς σκορπιεῖ, καὶ θηρία ἀγροῦ καταπατήσει. |
| 16 | Duratur ad filios suos, quasi non sint sui: frustra laboravit, nullo timore cogente. | Ἀπεσκλήρυνε τὰ τέκνα ἑαυτῆς, ὥστε μὴ ἑαυτήν· εἰς κενὸν ἐκοπίασεν ἄνευ φόβου. |
| 17 | Privavit enim eam Deus sapientia, nec dedit illi intelligentiam. | Ὅτι κατεσιώπησεν αὐτῇ ὁ Θεὸς σοφίαν, καὶ οὐκ ἐπεμέρισεν αὐτῇ ἐν τῇ συνέσει. |
| 18 | Cum tempus fuerit, in altum alas erigit: deridet equum et ascensorem eius. | Κατὰ καιρὸν ἐν ὕψει ὑψώσει, καταγελάσεται ἵππου, καὶ τοῦ ἐπιβάτου αὐτοῦ. |
| 19 | Numquid praebebis equo fortitudinem, aut circumdabis collo eius hinnitum? | Ἢ σὺ περιέθηκας ἵππῳ δύναμιν, ἐνέδυσας δὲ τραχήλῳ αὐτοῦ φόβον; |
| 20 | Numquid suscitabis eum quasi locustas? gloria narium eius terror. | Περιέθηκας δὲ αὐτῷ πανοπλίαν; δόξαν δὲ στηθέων αὐτοῦ τόλμῃ. |
| 21 | Terram ungula fodit; exultat audacter: in occursum pergit armatis. | Ἀνορύσσων ἐν πεδίῳ γαυριᾷ, ἐκπορεύεται δὲ εἰς πεδίον ἐν ἰσχύϊ. |
| 22 | Contemnit pavorem, nec cedit gladio. | Συναντῶν βασιλεῖ καταγελᾷ, καὶ οὐ μὴν ἀποστραφῇ ἀπὸ σιδήρου. |
| 23 | Super ipsum sonabit pharetra; vibrabit hasta et clypeus: | Ἐπʼ αὐτῷ γαυριᾷ τόξον καὶ μάχαιρα, |
| 24 | fervens et fremens sorbet terram, nec reputat tubae sonare clangorem. | καὶ ὀργὴ ἀφανιεῖ τὴν γῆν· καὶ οὐ μὴ πιστεύσει, ἕως ἂν σημάνῃ σάλπιγξ. |
| 25 | Ubi audierit buccinam, dicit: Vah! procul odoratur bellum: exhortationem ducum, et ululatum exercitus. | Σάλπιγγος δὲ σημαινούσης, λέγει, εὖγε· πόῤῥωθεν δὲ ὀσφραίνεται πολέμου σὺν ἅλματι καὶ κραυγῇ. |
| 26 | Numquid per sapientiam tuam plumescit accipiter, expandens alas suas ad austrum? | Ἐκ δὲ τῆς σῆς ἐπιστήμης ἕστηκεν ἱέραξ, ἀναπετάσας τὰς πτέρυγας, ἀκίνητος, καθορῶν τὰ πρὸς Νότον; |
| 27 | Numquid ad praeceptum tuum elevabitur aquila, et in arduis ponet nidum suum? | Ἐπὶ δὲ σῷ προστάγματι ὑψοῦται ἀετὸς, γὺψ δὲ ἐπὶ νοσσιᾶς αὐτοῦ καθεσθεὶς αὐλίζεται, |
| 28 | In petris manet, et in praeruptis silicibus commoratur, atque inaccessis rupibus. | ἐπʼ ἐξοχῇ πέτρας, καὶ ἀποκρύφῳ, |
| 29 | Inde contemplatur escam, et de longe oculi eius prospiciunt. | ἐκεῖσε ὢν ζητεῖ τὰ σῖτα, πόῤῥωθεν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ σκοπεύουσι. |
| 30 | Pulli eius lambent sanguinem: et ubicumque cadaver fuerit, statim adest. | Νεοσσοὶ δὲ αὐτοῦ φύρονται ἐν αἵματι, οὗ δʼ ἂν ὦσι τεθνεῶτες, παραχρῆμα εὑρίσκονται. |
| 31 | Et adiecit Dominus, et locutus est ad Iob: | — |
| 32 | Numquid qui contendit cum Deo, tam facile conquiescit? utique qui arguit Deum, debet respondere ei. | — |
| 33 | Respondens autem Iob Domino, dixit: | — |
| 34 | Qui leviter locutus sum, respondere quid possum? manum meam ponam super os meum. | — |
| 35 | Unum locutus sum, quod utinam non dixissem: et alterum, quibus ultra non addam. | — |
