Collatio
Iob 8
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Respondens autem Baldad Suhites, dixit: | Ὑπολαβὼν δὲ Βαλδὰδ ὁ Σαυχίτης, λέγει, |
| 2 | Usquequo loqueris talia, et spiritus multiplex sermones oris tui? | Μέχρι τίνος λαλήσεις ταῦτα, πνεῦμα πολυῤῥῆμον τοῦ στόματός σου; |
| 3 | Numquid Deus supplantat iudicium? aut Omnipotens subvertit quod iustum est? | Μὴ ὁ Κύριος ἀδικήσει κρίνων; ἢ ὁ τὰ πάντα ποιήσας ταράξει τὸ δίκαιον; |
| 4 | Etiam si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu iniquitatis suae: | Εἰ οἱ υἱοί σου ἥμαρτον ἐναντίον αὐτοῦ, ἀπέστειλεν ἐν χειρὶ ἀνομίας αὐτῶν. |
| 5 | tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum, et Omnipotentem fueris deprecatus; | Σὺ δὲ ὄρθριζε πρὸς Κύριον παντοκράτορα δεόμενος. |
| 6 | si mundus et rectus incesseris: statim evigilabit ad te, et pacatum reddet habitaculum iustitiae tuae, | Εἰ καθαρὸς εἶ καὶ ἀληθινὸς, δεήσεως ἐπακούσεταί σου, ἀποκαταστήσει δέ σοι δίαιταν δικαιοσύνης. |
| 7 | in tantum ut si priora tua fuerint parva, et novissima tua multiplicentur nimis. | Ἔσται οὖν τὰ μὲν πρῶτά σου ὀλίγα, τὰ δὲ ἔσχατά σου ἀμύθητα. |
| 8 | Interroga enim generationem pristinam, et diligenter investiga patrum memoriam | Ἐπερώτησον γὰρ γενεὰν πρώτην, ἐξιχνίασον δὲ κατὰ γένος πατέρων· |
| 9 | (hesterni quippe sumus, et ignoramus, quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram), | Χθιζοὶ γάρ ἐσμεν, καὶ οὐκ οἴδαμεν· σκιὰ γάρ ἐστιν ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς ὁ βίος· |
| 10 | et ipsi docebunt te, loquentur tibi, et de corde suo proferent eloquia. | Ἢ οὐχ οὗτοί σε διδάξουσιν καὶ ἀναγγελοῦσι, καὶ ἐκ καρδίας ἐξάξουσι ῥήματα; |
| 11 | Numquid vivere potest scirpus absque humore? aut crescere carectum sine aqua? | Μὴ θάλλει πάπυρος ἄνευ ὕδατος, ἢ ὑψωθήσεται βούτομον ἄνευ πότου; |
| 12 | Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, ante omnes herbas arescit. | Ἔτι ὂν ἐπὶ ῥίζης, καὶ οὐ μὴ θερισθῇ, πρὸ τοῦ πιεῖν πᾶσα βοτάνη οὐχὶ ξηραίνεται; |
| 13 | Sic viae omnium qui obliviscuntur Deum, et spes hypocritae peribit. | Οὕτως τοίνυν ἔσται τὰ ἔσχατα πάντων τῶν ἐπιλανθανομένων τοῦ Κυρίου· ἐλπὶς γὰρ ἀσεβοῦς ἀπολεῖται· |
| 14 | Non ei placebit vecordia sua, et sicut tela aranearum fiducia eius. | Ἀοίκητος γὰρ αὐτοῦ ἔσται ὁ οἶκος· ἀράχνη δὲ αὐτοῦ ἀποβήσεται ἡ σκηνή. |
| 15 | Innitetur super domum suam, et non stabit; fulciet eam, et non consurget. | Ἐὰν ὑπερείσῃ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ, οὐ μὴ στῇ· ἐπιλαβομένου δὲ αὐτοῦ, οὐ μὴ ὑπομείνῃ· |
| 16 | Humectus videtur antequam veniat sol, et in ortu suo germen eius egredietur. | Ὑγρὸς γάρ ἐστιν ὑπὸ ἡλίου· καὶ ἐκ σαπρίας αὐτοῦ ὁ ῥάδαμνος αὐτοῦ ἐξελεύσεται. |
| 17 | Super acervum petrarum radices eius densabuntur, et inter lapides commorabitur. | Ἐπὶ συναγωγὴν λίθων κοιμᾶται· ἐν δὲ μέσῳ χαλίκων ζήσεται. |
| 18 | Si absorbuerit eum de loco suo, negabit eum, et dicet: Non novi te. | Ἐὰν καταπίῃ, ὁ τόπος ψεύσεται αὐτόν· οὐχ ἑώρακας τοιαῦτα, |
| 19 | Haec est enim laetitia viae eius, ut rursum de terra alii germinentur. | ὅτι καταστροφὴ ἀσεβοῦς τοιαύτη, ἐκ δὲ γῆς ἄλλον ἀναβλαστήσει. |
| 20 | Deus non proiiciet simplicem, nec porriget manum malignis, | Ὁ γὰρ Κύριος οὐ μὴ ἀποποιήσηται τὸν ἄκακον· πᾶν δὲ δῶρον ἀσεβοῦς οὐ δέξεται. |
| 21 | donec impleatur risu os tuum, et labia tua iubilo. | Ἀληθινῶν δὲ στόμα ἐμπλήσει γέλωτος, τὰ δὲ χείλη αὐτῶν ἐξομολογήσεως. |
| 22 | Qui oderunt te induentur confusione, et tabernaculum impiorum non subsistet. | Οἱ δὲ ἐχθροὶ αὐτῶν ἐνδύσονται αἰσχύνην, δίαιτα δὲ ἀσεβοῦς οὐκ ἔσται. |
