Collatio
Iob 17
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Spiritus meus attenuabitur; dies mei breviabuntur: et solum mihi superest sepulchrum. | Ὀλέκομαι πνεύματι φερόμενος, δέομαι δὲ ταφῆς, καὶ οὐ τυγχάνω. |
| 2 | Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus. | Λίσσομαι κάμνων, καὶ τί ποιήσας; |
| 3 | Libera me, Domine, et pone me iuxta te, et cuiusvis manus pugnet contra me. | ἔκλεψαν δέ μου τὰ ὑπάρχοντα ἀλλότριοι. Τίς ἐστιν οὕτος; τῇ χειρί μου συνδεθήτω. |
| 4 | Cor eorum longe fecisti a disciplina: propterea non exaltabuntur. | Ὅτι καρδίαν αὐτῶν ἔκρυψας ἀπὸ φρονήσεως, διὰ τοῦτο οὐ μὴ ὑψώσῃς αὐτούς. |
| 5 | Praedam pollicetur sociis, et oculi filiorum eius deficient. | Τῇ μερίδι ἀναγγελεῖ κακίας· ὀφθαλμοὶ δὲ ἐφʼ υἱοῖς ἐτάκησαν. |
| 6 | Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis. | Ἔθου δέ με θρύλλημα ἐν ἔθνεσι, γέλως δὲ αὐτοῖς ἀπέβην. |
| 7 | Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt. | Πεπώρωνται γὰρ ἀπὸ ὀργῆς οἱ ὀφθαλμοί μου, πεπολιόρκημαι μεγάλως ὑπὸ πάντων. |
| 8 | Stupebunt iusti super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur. | Θαῦμα ἔσχεν ἀληθινοὺς ἐπὶ τούτῳ, δίκαιος δὲ ἐπὶ παρανόμῳ ἐπανασταίη. |
| 9 | Et tenebit iustus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem. | Σχοίη δὲ πιστὸς τὴν ἑαυτοῦ ὁδὸν, καθαρὸς δὲ χεῖρας ἀναλάβοι θάρσος. |
| 10 | Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem. | Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ πάντες ἐρείδετε καὶ δεῦτε δὴ, οὐ γὰρ εὑρίσκω ἐν ὑμῖν ἀληθές. |
| 11 | Dies mei transierunt; cogitationes meae dissipatae sunt, torquentes cor meum. | Αἱ ἡμέραι μου παρῆλθον ἐν βρόμῳ, ἐῤῥάγη δὲ τὰ ἄρθρα τῆς καρδίας μου. |
| 12 | Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem. | Νύκτα εἰς ἡμέραν ἔθηκα, φῶς ἐγγὺς ἀπὸ προσώπου σκότους. |
| 13 | Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum. | Ἐὰν γὰρ ὑπομείνω, ᾅδης μου ὁ οἶκος, ἐν δὲ γνοφῳ ἔστρωταί μου ἡ στρωμνή. |
| 14 | Putredini dixi: Pater meus es; Mater mea, et soror mea, vermibus. | Θάνατον ἐπεκαλεσάμην πατέρα μου εἶναι, μητέρα δέ μου καὶ ἀδελφὴν σαπρίαν. |
| 15 | Ubi est ergo nunc praestolatio mea? et patientiam meam quis considerat? | Ποῦ οὖν μου ἔτι ἐστὶν ἡ ἐλπὶς, ἢ τὰ ἀγαθά μου ὄψομαι; |
| 16 | In profundissimum infernum descendent omnia mea: putasne saltem ibi erit requies mihi? | Ἢ μετʼ ἐμοῦ εἰς ᾅδην καταβήσονται; ἢ ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ χώματος καταβησόμεθα; |
