Iob 17

¹Spiritus meus attenuabitur; dies mei breviabuntur: et solum mihi superest sepulchrum.

²Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus.

³Libera me, Domine, et pone me iuxta te, et cuiusvis manus pugnet contra me.

⁴Cor eorum longe fecisti a disciplina: propterea non exaltabuntur.

⁵Praedam pollicetur sociis, et oculi filiorum eius deficient.

⁶Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis.

⁷Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.

⁸Stupebunt iusti super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur.

⁹Et tenebit iustus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem.

¹⁰Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem.

¹¹Dies mei transierunt; cogitationes meae dissipatae sunt, torquentes cor meum.

¹²Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem.

¹³Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum.

¹⁴Putredini dixi: Pater meus es; Mater mea, et soror mea, vermibus.

¹⁵Ubi est ergo nunc praestolatio mea? et patientiam meam quis considerat?

¹⁶In profundissimum infernum descendent omnia mea: putasne saltem ibi erit requies mihi?