Iob 11

¹Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:

²Numquid qui multa loquitur, non et audiet? aut vir verbosus iustificabitur?

³Tibi soli tacebunt homines? et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?

⁴Dixisti enim: Purus est sermo meus, et mundus sum in conspectu tuo.

⁵Atque utinam Deus loqueretur tecum, et aperiret labia sua tibi,

⁶ut ostenderet tibi secreta sapientiae, et quod multiplex esset lex eius: et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo quam meretur iniquitas tua!

⁷Forsitan vestigia Dei comprehendes, et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?

⁸Excelsior caelo est, et quid facies? profundior inferno, et unde cognosces?

⁹Longior terra mensura eius, et latior mari.

¹⁰Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei?

¹¹Ipse enim novit hominum vanitatem; et videns iniquitatem, nonne considerat?

¹²Vir vanus in superbiam erigitur, et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.

¹³Tu autem firmasti cor tuum, et expandisti ad eum manus tuas.

¹⁴Si iniquitatem quae est in manu tua abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo iniustitia,

¹⁵tunc levare poteris faciem tuam absque macula; et eris stabilis, et non timebis.

¹⁶Miseriae quoque oblivisceris, et quasi aquarum quae praeterierunt recordaberis.

¹⁷Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam; et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.

¹⁸Et habebis fiduciam, proposita tibi spe: et defossus securus dormies.

¹⁹Requiesces, et non erit qui te exterreat; et deprecabuntur faciem tuam plurimi.

²⁰Oculi autem impiorum deficient, et effugium peribit ab eis: et spes illorum abominatio animae.