Iob 3

¹Post haec aperuit Iob os suum, et maledixit diei suo,

²et locutus est:

³Pereat dies in qua natus sum, et nox in qua dictum est: Conceptus est homo.

⁴Dies ille vertatur in tenebras: non requirat eum Deus desuper, et non illustretur lumine.

⁵Obscurent eum tenebrae et umbra mortis; occupet eum caligo, et involvatur amaritudine.

⁶Noctem illam tenebrosus turbo possideat; non computetur in diebus anni, nec numeretur in mensibus.

⁷Sit nox illa solitaria, nec laude digna.

⁸Maledicant ei qui maledicunt diei, qui parati sunt suscitare Leviathan.

⁹Obtenebrentur stellae caligine eius; expectet lucem, et non videat, nec ortum surgentis aurorae.

¹⁰Quia non conclusit ostia ventris qui portavit me, nec abstulit mala ab oculis meis.

¹¹Quare non in vulva mortuus sum? egressus ex utero non statim perii?

¹²Quare exceptus genibus? cur lactatus uberibus?

¹³Nunc enim dormiens silerem, et somno meo requiescerem

¹⁴cum regibus et consulibus terrae, qui aedificant sibi solitudines;

¹⁵aut cum principibus qui possident aurum, et replent domos suas argento;

¹⁶aut sicut abortivum absconditum non subsisterem, vel qui concepti non viderunt lucem.

¹⁷Ibi impii cessaverunt a tumultu, et ibi requieverunt fessi robore.

¹⁸Et quondam vincti pariter sine molestia, non audierunt vocem exactoris.

¹⁹Parvus et magnus ibi sunt, et servus liber a domino suo.

²⁰Quare misero data est lux, et vita his qui in amaritudine animae sunt:

²¹qui expectant mortem, et non venit, quasi effodientes thesaurum;

²²gaudentque vehementer cum invenerint sepulchrum?

²³viro cuius abscondita est via et circumdedit eum Deus tenebris?

²⁴Antequam comedam, suspiro; et tamquam inundantes aquae, sic rugitus meus:

²⁵quia timor quem timebam evenit mihi, et quod verebar accidit.

²⁶Nonne dissimulavi? nonne silui? nonne quievi? et venit super me indignatio.