Collatio
Iob 3
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Post haec aperuit Iob os suum, et maledixit diei suo, | Μετὰ τοῦτο ἤνοιξεν Ἰὼβ τὸ στόμα αὐτοῦ, |
| 2 | et locutus est: | καὶ κατηράσατο τὴν ἡμέραν αὐτοῦ, λέγων, |
| 3 | Pereat dies in qua natus sum, et nox in qua dictum est: Conceptus est homo. | Ἀπόλοιτο ἡ ἡμέρα ἐν ᾗ ἐγεννήθην, καὶ ἡ νὺξ ἐκείνη ᾗ εἶπαν, Ἰδοὺ ἄρσεν. |
| 4 | Dies ille vertatur in tenebras: non requirat eum Deus desuper, et non illustretur lumine. | Ἡ νὺξ ἐκείνη εἴη σκότος, καὶ μὴ ἀναζητήσαι αὐτὴν ὁ Κύριος ἄνωθεν, μηδὲ ἔλθοι εἰς αὐτὴν φέγγος· |
| 5 | Obscurent eum tenebrae et umbra mortis; occupet eum caligo, et involvatur amaritudine. | Ἐκλάβοι δὲ αὐτὴν σκότος καὶ σκιὰ θανάτου, ἐπέλθοι ἐπʼ αὐτὴν γνόφος· |
| 6 | Noctem illam tenebrosus turbo possideat; non computetur in diebus anni, nec numeretur in mensibus. | καταραθείη ἡ ἡμέρα καὶ ἡ νὺξ ἐκείνη, ἀπενέγκοιτο αὐτὴν σκότος· μὴ εἴη εἰς ἡμέρας ἐνιαυτοῦ, μηδὲ ἀριθμηθείη εἰς ἡμέρας μηνῶν. |
| 7 | Sit nox illa solitaria, nec laude digna. | Ἀλλὰ ἡ νὺξ ἐκείνη εἴη ὀδύνη, καὶ μὴ ἔλθοι ἐπʼ αὐτὴν εὐφροσύνη, μηδὲ χαρμονή· |
| 8 | Maledicant ei qui maledicunt diei, qui parati sunt suscitare Leviathan. | Ἀλλὰ καταράσαιτο αὐτὴν ὁ καταρώμενος τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ὁ μέλλων τὸ μέγα κῆτος χειρώσασθαι. |
| 9 | Obtenebrentur stellae caligine eius; expectet lucem, et non videat, nec ortum surgentis aurorae. | Σκοτωθείη τὰ ἄστρα τῆς νυκτὸς ἐκείνης· ὑπομείναι, καὶ εἰς φωτισμὸν μὴ ἔλθοι, καὶ μὴ ἴδοι Ἑωσφόρον ἀνατέλλοντα. |
| 10 | Quia non conclusit ostia ventris qui portavit me, nec abstulit mala ab oculis meis. | Ὅτι οὐ συνέκλεισε πύλας γαστρὸς μητρός μου, ἀπήλλαξε γὰρ ἂν πόνον ἀπὸ ὀφθαλμῶν μου. |
| 11 | Quare non in vulva mortuus sum? egressus ex utero non statim perii? | Διατί γὰρ ἐν κοιλίᾳ οὐκ ἐτελεύτησα; ἐκ γαστρὸς δὲ ἐξῆλθον, καὶ οὐκ εὐθὺς ἀπωλόμην; |
| 12 | Quare exceptus genibus? cur lactatus uberibus? | Ἱνατί δὲ συνήντησάν μοι τὰ γόνατα; ἱνατί δὲ μαστοὺς ἐθήλασα; |
| 13 | Nunc enim dormiens silerem, et somno meo requiescerem | νῦν ἂν κοιμηθεὶς ἡσύχασα, ὑπνώσας δὲ ἀνεπαυσάμην |
| 14 | cum regibus et consulibus terrae, qui aedificant sibi solitudines; | Νῦν ἂν κοιμηθεὶς ἡσύχασα, ὑπνώσας δὲ ἀνεπαυσάμην μετὰ βασιλέων βουλευτῶν γῆς οἳ ἐγαυριῶντο ἐπὶ ξίφεσιν, |
| 15 | aut cum principibus qui possident aurum, et replent domos suas argento; | ἢ μετὰ ἀρχόντων, ὧν πολὺς ὁ χρυσός, οἳ ἔπλησαν τοὺς οἴκους αὐτῶν ἀργυρίου· |
| 16 | aut sicut abortivum absconditum non subsisterem, vel qui concepti non viderunt lucem. | Ἢ ὥσπερ ἔκτρωμα ἐκπορευόμενον ἐκ μήτρας μητρὸς, ἢ ὥσπερ νήπιοι, οἳ οὐκ εἶδον φῶς· |
| 17 | Ibi impii cessaverunt a tumultu, et ibi requieverunt fessi robore. | Ἐκεῖ ἀσεβεῖς ἐξέκαυσαν θυμὸν ὀργῆς, ἐκεῖ ἀνεπαύσαντο κατάκοποι τῷ σώματι. |
| 18 | Et quondam vincti pariter sine molestia, non audierunt vocem exactoris. | Ὁμοθυμαδὸν δὲ οἱ αἰώνιοι οὐκ ἤκουσαν φωνὴν φορολόγου. |
| 19 | Parvus et magnus ibi sunt, et servus liber a domino suo. | Μικρὸς καὶ μέγας ἐκεῖ ἐστι, καὶ θεράπων δεδοικὼς τὸν κύριον αὐτοῦ. |
| 20 | Quare misero data est lux, et vita his qui in amaritudine animae sunt: | Ἱνατί γὰρ δέδοται τοῖς ἐν πικρίᾳ φῶς; ζωὴ δὲ ταῖς ἐν ὀδύναις ψυχαῖς, |
| 21 | qui expectant mortem, et non venit, quasi effodientes thesaurum; | οἳ ἱμείρονται τοῦ θανάτου, καὶ οὐ τυγχάνουσιν ἀνορύσσοντες ὥσπερ θησαυροὺς, |
| 22 | gaudentque vehementer cum invenerint sepulchrum? | περιχαρεῖς δὲ ἐγένοντο ἐὰν κατατύχωσι; |
| 23 | viro cuius abscondita est via et circumdedit eum Deus tenebris? | Θάνατος ἀνδρὶ ἀνάπαυμα, συνέκλεισεν γὰρ ὁ Θεὸς κατʼ αὐτοῦ. |
| 24 | Antequam comedam, suspiro; et tamquam inundantes aquae, sic rugitus meus: | Πρὸ γὰρ τῶν σίτων μου στεναγμὸς ἥκει, δακρύω δὲ ἐγὼ συνεχόμενος φόβῳ. |
| 25 | quia timor quem timebam evenit mihi, et quod verebar accidit. | Φόβος γὰρ ὃν ἐφρόντισα ἦλθέ μοι, καὶ ὃν ἐδεδοίκειν, συνήντησέν μοι. |
| 26 | Nonne dissimulavi? nonne silui? nonne quievi? et venit super me indignatio. | Οὔτε εἰρήνευσα, οὔτε ἡσύχασα, οὔτε ἀνεπαυσάμην, ἦλθε δέ μοι ὀργή· |
