Collatio
Iob 10
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Taedet animam meam vitae meae; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animae meae. | Καμνὼν τῇ ψυχῇ μου, στένων ἐπαφήσω ἐπʼ αὐτὸν τὰ ῥήματα μου· λαλήσω πικρίᾳ ψυχῆς μου συνεχόμενος, |
| 2 | Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita iudices. | καὶ ἐρῶ πρὸς Κύριον, μή με ἀσεβεῖν δίδασκε· καὶ διατί με οὕτως ἔκρινας; |
| 3 | Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adiuves? | Ἢ καλόν σοι ἐὰν ἀδικήσω; ὅτι ἀπείπω ἔργα χειρῶν σου, βουλῇ δὲ ἀσεβῶν προσέσχες. |
| 4 | Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis? | Ἢ ὥσπερ βροτὸς ὁρᾷ, καθορᾷς; ἢ καθὼς ὁρᾷ ἄνθρωπος, βλέψῃ; |
| 5 | Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora, | Ἢ ὁ βίος σου ἀνθρώπινός ἐστιν, ἢ τὰ ἔτη σου ἀνδρὸς, |
| 6 | ut quaeras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris, | ὅτι ἀνεζήτησας τὴν ἀνομίαν μου, καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας; |
| 7 | et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere? | Οἶδας γὰρ ὅτι οὐκ ἠσέβησα· ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος; |
| 8 | Manus tuae fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente praecipitas me? | Αἱ χεῖρές σου ἔπλασάν με καὶ ἐποίησάν με, μετὰ ταῦτα μεταβαλών με ἔπαισας. |
| 9 | Memento, quaeso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me. | Μνήσθητι, ὅτι πηλόν με ἔπλασας, εἰς δὲ γῆν με πάλιν ἀποστρέφεις. |
| 10 | Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti? | Ἢ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας, ἐτύρωσας δέ με ἶσα τυρῷ; |
| 11 | Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me. | Δέρμα δὲ καὶ κρέας με ἐνέδυσας, ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἔνειρας. |
| 12 | Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum. | Ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρʼ ἐμοὶ, ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφυλαξέ μου τὸ πνεῦμα. |
| 13 | Licet haec celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris. | Ταῦτα ἔχων ἐν σεαυτῷ, οἶδα ὅτι πάντα δύνασαι· ἀδυνατεῖ δέ σοι οὐθέν. |
| 14 | Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris? | Ἐάν τε γὰρ ἁμάρτω, φυλάσσεις με, ἀπὸ δὲ ἀνομίας οὐκ ἀθῶόν με πεποίηκας. |
| 15 | Et si impius fuero, vae mihi est; et si iustus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria. | Ἐάν τε γὰρ ἀσεβήσω, οἴμοι· ἐὰν δὲ ὦ δίκαιος, οὐ δύναμαι ἀνακύψαι, πλήρης γὰρ ἀτιμίας εἰμί. |
| 16 | Et propter superbiam quasi leaenam capies me, reversusque mirabiliter me crucias. | Ἀγρεύομαι γὰρ ὥσπερ λέων εἰς σφαγήν· πάλιν γὰρ μεταβαλὼν δεινῶς με ὀλέκεις, |
| 17 | Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et poenae militant in me. | ἐπανακαινίζων ἐπʼ ἐμὲ τὴν ἔτασίν μου· ὀργῇ δὲ μεγάλῃ μοι ἐχρήσω, ἐπήγαγες δὲ ἐπʼ ἐμὲ πειρατήρια. |
| 18 | Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret. | Ἱνατί οὖν ἐκ κοιλίας με ἐξήγαγες, καὶ οὐκ ἀπέθανον, ὀφθαλμὸς δέ με οὐκ εἶδε, |
| 19 | Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum. | καὶ ὥσπερ οὐκ ὢν ἐγενόμην; διατί γὰρ ἐκ γαστρὸς εἰς μνῆμα οὐκ ἀπηλλάγην; |
| 20 | Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum, | Ἢ οὐκ ὀλίγος ἐστὶν ὁ βίος τοῦ χρόνου μου; ἔασόν με ἀναπαύσασθαι μικρὸν, |
| 21 | antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine: | πρὸ τοῦ με πορευθῆναι ὅθεν οὐκ ἀναστρέψω, εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ γνοφερὰν, |
| 22 | terram miseriae et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat. | εἰς γῆν σκότους αἰωνίου, οὗ οὐκ ἔστι φέγγος, οὐδὲ ὁρᾷν ζωὴν βροτῶν. |
