Collatio
Iob 41
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Non quasi crudelis suscitabo eum: quis enim resistere potest vultui meo? | Οὐχ ἐώρακας αὐτόν; οὐδὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις τεθαύμακας; |
| 2 | Quis ante dedit mihi, ut reddam ei? omnia quae sub caelo sunt, mea sunt. | Οὐ δέδοικας, ὅτι ἡτοίμασταί μοι; τίς γάρ ἐστιν ὁ ἐμοὶ ἀντιστάς; |
| 3 | Non parcam ei, et verbis potentibus, et ad deprecandum compositis. | Ἢ τίς ἀντιστήσεταί μοι, καὶ ὑπομενεῖ; εἰ πᾶσα ἡ ὑπʼ οὐρανὸν ἐμή ἐστιν, |
| 4 | Quis revelabit faciem indumenti eius? et in medium oris eius quis intrabit? | Οὐ σιωπήσομαι διʼ αὐτόν· καὶ λόγον δυνάμεως ἐλεήσει τὸν ἶσον αὐτῷ. |
| 5 | Portas vultus eius quis aperiet? per gyrum dentium eius formido. | Τίς ἀποκαλύψει πρόσωπον ἐνδύσεως αὐτοῦ, εἰς δὲ πτύξιν θώρακος αὐτοῦ τίς ἂν εἰσέλθοι; |
| 6 | Corpus illius quasi scuta fusilia, compactum squamis se prementibus. | Πύλας προσώπου αὐτοῦ τίς ἀνοίξει; κύκλῳ ὀδόντων αὐτοῦ φόβος. |
| 7 | Una uni coniungitur, et ne spiraculum quidem incedit per eas. | Τὰ ἔγκατα αὐτοῦ ἀσπίδες χάλκεαι. σύνδεσμος δὲ αὐτοῦ, ὥσπερ σμυρίτης λίθος. |
| 8 | Una alteri adhaerebit, et tenentes se nequaquam separabuntur. | Εἷς τοῦ ἑνὸς κολλῶνται, πνεῦμα δὲ οὐ μὴ διέλθῃ αὐτόν. |
| 9 | Sternutatio eius splendor ignis, et oculi eius ut palpebrae diluculi. | Ἀνὴρ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ προσκολληθήσεται· συνέχονται καὶ οὐ μὴ ἀποσπασθῶσιν. |
| 10 | De ore eius lampades procedunt, sicut taedae ignis accensae. | Ἐν πταρμῷ αὐτοῦ ἐπιφαύσκεται φέγγος, οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶδος Ἑωσφόρου. |
| 11 | De naribus eius procedit fumus, sicut ollae succensae atque ferventis. | Ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύονται ὡς λαμπάδες καιόμεναι, καὶ διαῤῥιπτοῦνται ἑς ἐσχάραι πυρός. |
| 12 | Halitus eius prunas ardere facit, et flamma de ore eius egreditur. | Ἐκ μυκτήρων αὐτοῦ ἐκπορεύεται καπνὸς καμίνου καιομένης πυρὶ ἀνθράκων. |
| 13 | In collo eius morabitur fortitudo, et faciem eius praecedit egestas. | Ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἄνθρακες, φλὸξ δὲ ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύεται· |
| 14 | Membra carnium eius cohaerentia sibi: mittet contra eum fulmina, et ad locum alium non ferentur. | Ἐν δὲ τραχήλῳ αὐτοῦ αὐλίζεται δύναμις, ἔμπροσθεν αὐτοῦ τρέχει ἀπώλεια. |
| 15 | Cor eius indurabitur tamquam lapis, et stringetur quasi malleatoris incus. | Σάρκες δὲ σώματος αὐτοῦ κεκόλληνται· καταχέει ἐπʼ αὐτὸν, οὐ σαλευθήσεται. |
| 16 | Cum sublatus fuerit, timebunt angeli, et territi purgabuntur. | Ἡ καρδία αὐτοῦ πέπηγεν ὡς λίθος, ἕστηκε δὲ ὥσπερ ἄκμων ἀνήλατος. |
| 17 | Cum apprehenderit eum gladius, subsistere non poterit, neque hasta, neque thorax: | Στραφέντος δὲ αὐτοῦ, φόβος θηρίοις τετράποσιν ἐπὶ γῆς ἁλλομένοις. |
| 18 | reputabit enim quasi paleas ferrum, et quasi lignum putridum aes. | Ἐὰν συναντήσωσιν αὐτῷ λόγχαι, οὐδὲν μὴ ποιήσωσι, δόρυ, καὶ θώρακα. |
| 19 | Non fugabit eum vir sagittarius: in stipulam versi sunt ei lapides fundae. | Ἥγηται μὲν γὰρ σίδηρον ἄχυρα, χαλκὸν δὲ ὥσπερ ξύλον σαθρόν. |
| 20 | Quasi stipulam aestimabit malleum, et deridebit vibrantem hastam. | Οὐ μὴ τρώσῃ αὐτὸν τόξον χάλκεον· ἥγηται μὲν πετροβόλον χόρτον. |
| 21 | Sub ipso erunt radii solis, et sternet sibi aurum quasi lutum. | Ὡς καλάμη ἐλογίσθησαν σφυρά, καταγελᾷ δὲ σεισμοῦ πυρφόρου. |
| 22 | Fervescere faciet quasi ollam profundum mare, et ponet quasi cum unguenta bulliunt. | Ἡ στρωμνὴ αὐτοῦ ὀβελίσκοι ὀξεῖς, πᾶς δὲ χρυσὸς θαλάσσης ὑπʼ αὐτὸν ὥσπερ πηλὸς ἀμύθητος. |
| 23 | Post eum lucebit semita: aestimabit abyssum quasi senescentem. | Ἀναζεῖ τὴν ἄβυσσον ὥσπερ χαλκεῖον· ἥγηται δὲ τὴν θάλασσαν ὥσπερ ἐξάλειπτρον, |
| 24 | Non est super terram potestas quae comparetur ei, qui factus est ut nullum timeret. | τὸν δὲ τάρταρον τῆς ἀβύσσου ὥσπερ αἰχμάλωτον· ἐλογίσατο ἄβυσσον εἰς περίπατον. |
| 25 | Omne sublime videt: ipse est rex super universos filios superbiae. | Οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἐπὶ τῆς γῆς ὅμοιον αὐτῷ, πεποιημένον ἐκαταπαίζεσθαι ὑπὸ τῶν ἀγγέλων μου. |
