Collatio
Iob 34
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Pronuntians itaque Eliu, etiam haec locutus est: | Ὑπολαβὼν δὲ Ἐλιοὺς, λέγει, |
| 2 | Audite, sapientes, verba mea: et eruditi, auscultate me. | Ἀκούσατέ μου σοφοὶ, ἐπιστάμενοι ἐνωτίζεσθε. |
| 3 | Auris enim verba probat, et guttur escas gustu diiudicat. | Ὅτι οὖς λόγους δοκιμάζει, καὶ λάρυγξ γεύεται βρῶσιν. |
| 4 | Iudicium eligamus nobis, et inter nos videamus quid sit melius. | Κρίσιν ἑλώμεθα ἑαυτοῖς, γνῶμεν ἀναμέσον ἑαυτῶν, ὅ, τι καλόν. |
| 5 | Quia dixit Iob: Iustus sum, et Deus subvertit iudicium meum. | Ὅτι εἴρηκεν Ἰὼβ, δίκαιός εἰμι· ὁ Κύριος ἀπήλλαξέ μου τὸ κρίμα. |
| 6 | In iudicando enim me mendacium est: violenta sagitta mea absque ullo peccato. | Ἐψεύσατο δὲ τῷ κρίματί μου, βίαιον τὸ βέλος μου ἄνευ ἀδικίας. |
| 7 | Quis est vir ut est Iob, qui bibit subsannationem quasi aquam: | Τίς ἀνὴρ ὥσπερ Ἰὼβ, πίνων μυκτηρισμὸν ὥσπερ ὕδωρ; |
| 8 | qui graditur cum operantibus iniquitatem, et ambulat cum viris impiis? | Οὐχ ἁμαρτῶν οὐδὲ ἀσεβήσας, ἢ οὐδʼ οὐ κοινωνήσας μετὰ ποιούντων τὰ ἄνομα, τοῦ πορευθῆναι μετὰ ἀσεβῶν. |
| 9 | Dixit enim: Non placebit vir Deo, etiam si cucurrerit cum eo. | Μὴ γὰρ εἴπῃς, ὅτι οὐκ ἔσται ἐπισκοπὴ ἀνδρός, καὶ ἐπισκοπὴ αὐτῷ παρὰ Κυρίου. |
| 10 | Ideo, viri cordati, audite me: absit a Deo impietas, et ab Omnipotente iniquitas. | Διὸ συνετοὶ καρδίας ἀκούσατέ μου, μή μοι εἴη ἔναντι Κυρίου ἀσεβῆσαι, καὶ ἔναντι παντοκράτορος ταράξαι τὸ δίκαιον. |
| 11 | Opus enim hominis reddet ei, et iuxta vias singulorum restituet eis. | Ἀλλὰ ἀποδιδοῖ ἀνθρώπῳ καθὰ ποιεῖ ἕκαστος αὐτῶν, καὶ ἐν τρίβῳ ἀνδρὸς εὑρήσει αὐτόν. |
| 12 | Vere enim Deus non condemnabit frustra, nec Omnipotens subvertet iudicium. | Οἴει δὲ τὸν Κύριον ἄτοπα ποιήσειν, ἢ ὁ παντοκράτωρ ταράξει κρίσιν, |
| 13 | Quem constituit alium super terram? aut quem posuit super orbem quem fabricatus est? | ὃς ἐποίησε τὴν γῆν; Τίς δέ ἐστιν ὁ ποιῶν τὴν ὑπʼ οὐρανὸν, καὶ τὰ ἐνόντα πάντα; |
| 14 | Si direxerit ad eum cor suum, spiritum illius et flatum ad se trahet. | Εἰ γὰρ βούλοιτο συνέχειν, καὶ τὸ σνεῦμα παρʼ αὐτῷ κατασχεῖν, |
| 15 | Deficiet omnis caro simul, et homo in cinerem revertetur. | τελευτήσει πᾶσα σὰρξ ὁμοθυμαδὸν, πᾶς δὲ βροτὸς εἰς γῆν ἀπελεύσεται, ὅθεν καὶ ἐπλάσθη. |
| 16 | Si habes ergo intellectum, audi quod dicitur, et ausculta vocem eloquii mei: | Ἴδὲ μὴ νουθετῇ, ἄκουε ταῦτα, ἐνωτίζου φωνὴν ῥημάτων. |
| 17 | numquid qui non amat iudicium sanari potest? et quomodo tu eum qui iustus est in tantum condemnas? | Ἴδε σὺ τὸν μισοῦντα ἄνομα, καὶ τὸν ὀλλύντα τοὺς πονηροὺς, ὄντα αἰώνιον δίκαιον. |
| 18 | Qui dicit regi: Apostata; qui vocat duces impios; | Ἀσεβὴς ὁ λέγων βασιλεῖ, παρανομεῖς, ἀσεβέστατε τοῖς ἄρχουσιν. |
| 19 | qui non accipit personas principum, nec cognovit tyrannum cum disceptaret contra pauperem: opus enim manuum eius sunt universi. | Ὃς οὐκ ἐπαισχυνθῇ πρόσωπον ἐντίμου, οὐδὲ οἶδε τιμὴν θέσθαι ἁδροῖς θαυμασθῆναι πρόσωπα αὐτῶν. |
| 20 | Subito morientur, et in media nocte turbabuntur populi: et pertransibunt, et auferent violentum absque manu. | Κενὰ δὲ αὐτοῖς ἀποβήσεται, τὸ κεκραγέναι καὶ δεῖσθαι ἀνδρός· ἐχρήσαντο γὰρ παρανόμως, ἐκκλινομένων ἀδυνάτων. |
| 21 | Oculi enim eius super vias hominum, et omnes gressus eorum considerat. | Αὐτὸς γὰρ ὁρατής ἐστιν ἔργων ἀνθρώπων, λέληθε δὲ αὐτὸν οὐδὲν ὧν πράσσουσιν. |
| 22 | Non sunt tenebrae, et non est umbra mortis, ut abscondantur ibi qui operantur iniquitatem, | Οὐδὲ ἔσται τόπος τοῦ κρυβῆναι τοὺς ποιοῦντας τὰ ἄνομα· |
| 23 | neque enim ultra in hominis potestate est, ut veniat ad Deum in iudicium. | Ὅτι οὐκ ἐπʼ ἄνδρα θήσει ἔτι. |
| 24 | Conteret multos, et innumerabiles, et stare faciet alios pro eis. | Ὁ γὰρ Κύριος πάντας ἐφορᾷ· ὁ καταλαμβάνων ἀνεξιχνίαστα, ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. |
| 25 | Novit enim opera eorum, et idcirco inducet noctem, et conterentur. | Ὁ γνωρίζων αὐτῶν τὰ ἔργα, καὶ στρέψει νύκτα καὶ ταπεινωθήσοται. |
| 26 | Quasi impios percussit eos in loco videntium: | Ἔσβεσε δὲ ἀσεβεῖς, ὁρατοὶ δὲ ἐναντίον αὐτοῦ. |
| 27 | qui quasi de industria recesserunt ab eo, et omnes vias eius intelligere noluerunt: | Ὅτι ἐξέκλιναν ἐκ νόμου Θεοῦ, δικαιώματα δὲ αὐτοῦ οὐκ ἐπέγνωσαν, |
| 28 | ut pervenire facerent ad eum clamorem egeni, et audiret vocem pauperum. | τοῦ ἐπαγαγεῖν ἐπʼ αὐτὸν κραυγὴν πενήτων, καὶ κραυγὴν πτωχῶν εἰσακούσεται. |
| 29 | Ipso enim concedente pacem, quis est qui condemnet? ex quo absconderit vultum, quis est qui contempletur eum, et super gentes, et super omnes homines? | Καὶ αὐτὸς ἡσυχίαν παρέξει, καὶ τίς καταδικάσεται; καὶ κρύψει πρόσωπον, καὶ τίς ὄψεται αὐτόν; καὶ κατὰ ἔθνους, καὶ κατὰ ἀνθρώπου ὁμοῦ. |
| 30 | Qui regnare facit hominem hypocritam propter peccata populi. | Βασιλεύων ἀνθρωπον ὑποκριτὴν ἀπὸ δυσκολίας λαοῦ. |
| 31 | Quia ergo ego locutus sum ad Deum, te quoque non prohibebo. | Ὅτι πρὸς τὸν ἰσχυρὸν ὁ λέγων, εἴληφα, οὐκ ἐνεχυράσω· |
| 32 | Si erravi, tu doce me; si iniquitatem locutus sum, ultra non addam. | Ἄνευ ἐμαυτοῦ ὄψομαι· σὺ δεῖξόν μοι, εἰ ἀδικίαν εἰργασάμην, οὐ μὴ προσθήσω. |
| 33 | Numquid a te Deus expetit eam, quia displicuit tibi? tu enim coepisti loqui, et non ego: quod si quid nosti melius, loquere. | Μὴ ἀπὸ σοῦ ἀποτίσει αὐτὴν, ὅτι σὺ ἀπώσῃ; ὅτι σὺ ἐκλέξῃ καὶ οὐκ ἐγώ; καὶ τί ἔγνως, λάλησον. |
| 34 | Viri intelligentes loquantur mihi, et vir sapiens audiat me. | Διὸ συνετοὶ καρδίας ἐροῦσι ταῦτα, ἀνὴρ δὲ σοφὸς ἀκήκοέ μου τὸ ῥῆμα. |
| 35 | Iob autem stulte locutus est, et verba illius non sonant disciplinam. | Ἰὼβ δὲ οὐκ ἐν συνέσει ἐλάλησε, τὰ ῥήματα αὐτοῦ οὐκ ἐν ἐπιστήμῃ. |
| 36 | Pater mi, probetur Iob usque ad finem: ne desinas ab homine iniquitatis: | Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ μάθε Ἰώβ, μὴ δῷς ἔτι ἀνταπόκρισιν ὥσπερ οἱ ἄφρονες· |
| 37 | quia addit super peccata sua blasphemiam, inter nos interim constringatur: et tunc ad iudicium provocet sermonibus suis Deum. | Ἵνα μὴ προσθῶμεν ἐφʼ ἁμαρτίας ἡμῶν, ἀνομία δὲ ἐφʼ ἡμῖν λογισθήσεται, πολλὰ λαλούντων ῥήματα ἐναντίον τοῦ Κυρίου. |
