Collatio
Iob 27
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Addidit quoque Iob, assumens parabolam suam, et dixit: | Ἔτι δὲ προσθεὶς Ἰὼβ εἶπεν τῷ προοιμίῳ, |
| 2 | Vivit Deus, qui abstulit iudicium meum, et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam. | Ζῇ ὁ Θεὸς, ὃς οὕτω με κέκρικε, καὶ ὁ παντοκράτωρ ὁ πικράνας μου τὴν ψυχὴν, |
| 3 | Quia donec superest halitus in me, et spiritus Dei in naribus meis, | εἰ μὴν ἔτι τῆς πνοῆς μου ἐνούσης, πνεῦμα δὲ θεῖον τὸ περιόν μοι ἐν ῥινὶ, |
| 4 | non loquentur labia mea iniquitatem, nec lingua mea meditabitur mendacium. | μὴ λαλήσειν τὰ χείλη μου ὄνομα, οὐδὲ ἡ ψυχή μου μελετήσει ἄδικα. |
| 5 | Absit a me ut iustos vos esse iudicem: donec deficiam, non recedam ab innocentia mea. | Μή μοι εἴη δικαίους ὑμᾶς ἀποφῆναι ἕως ἂν ἀποθάνω, οὐ γὰρ ἀπαλλάξω μου τὴν ἀκακίαν μου. |
| 6 | Iustificationem meam, quam coepi tenere, non deseram: neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea. | Δικαιοσύνῃ δὲ προσέχων οὐ μὴν προῶμαι, οὐ γὰρ σύνοιδα ἐμαυτῷ ἄτοπα πράξας. |
| 7 | Sit ut impius, inimicus meus, et adversarius meus quasi iniquus. | Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ εἴησαν οἱ ἐχθροί μου ὥσπερ ἡ καταστροφὴ τῶν ἀσεβῶν, καὶ οἱ ἐπʼ ἐμὲ ἐπανιστάμενοι, ὥσπερ ἡ ἀπώλεια τῶν παρανόμων. |
| 8 | Quae est enim spes hypocritae, si avare rapiat, et non liberet Deus animam eius? | Καὶ τίς γάρ ἐστιν ἐλπὶς ἀσεβεῖ, ὅτι ἐπέχει; πεποιθὼς ἐπὶ κύριον ἄρα σωθήσεται; |
| 9 | Numquid Deus audiet clamorem eius, cum venerit super eum angustia? | Ἢ τὴν δέησιν αὐτοῦ εἰσακούσεται ὁ Θεός; ἢ ἐπελθούσης αὐτῷ ἀνάγκης |
| 10 | aut poterit in Omnipotente delectari, et invocare Deum omni tempore? | μὴ ἔχει τινὰ παῤῥησίαν ἔναντι αὐτοῦ; ἢ ὡς ἐπικαλεσαμένου αὐτοῦ εἰσακούσεται αὐτοῦ; |
| 11 | Docebo vos per manum Dei quae Omnipotens habeat, nec abscondam. | Ἀλλὰ δὴ ἀναγγελῶ ὑμῖν τί ἐστιν ἐν χειρὶ Κυρίου, ἅ ἐστι παρὰ παντοκράτορι, οὐ ψεύσομαι. |
| 12 | Ecce vos omnes nostis: et quid sine causa vana loquimini? | Ἰδοὺ πάντες οἴδατε, ὅτι κενὰ κενοῖς ἐπιβάλλετε. |
| 13 | Haec est pars hominis impii apud Deum, et haereditas violentorum, quam ob Omnipotente suscipient. | Αὕτη ἡ μερὶς ἀνθρώπου ἀσεβοῦς παρὰ Κυρίου, κτῆμα δὲ δυναστῶν ἐλεύσεται παρὰ παντοκράτορος ἐπʼ αὐτούς. |
| 14 | Si multiplicati fuerint filii eius, in gladio erunt, et nepotes eius non saturabuntur pane: | Ἐὰν δἐ πολλοὶ γένωνται οἱ υἱοὶ αὐτῶν, εἰς σφαγὴν ἔσονται· ἐὰν δὲ καὶ ἀνδρωθῶσι, προσαιτήσουσιν. |
| 15 | qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu, et viduae illius non plorabunt. | Οἱ δὲ περιόντες αὐτοῦ ἐν θανάτῳ τελευτήσουσι, χήρας δὲ αὐτῶν οὐδεὶς ἐλεήσει. |
| 16 | Si comportaverit quasi terram argentum, et sicut lutum praeparaverit vestimenta: | Ἐὰν συναγάγῃ ὥσπερ γῆν ἀργύριον, ἶσα δὲ πηλῷ ἑτοιμάσῃ χρυσίον, |
| 17 | praeparabit quidem, sed iustus vestietur illis, et argentum innocens dividet. | ταῦτα πάντα δίκαιοι περιποιήσονται, τὰ δὲ χρήματα αὐτοῦ ἀληθινοὶ καθέξουσιν. |
| 18 | Aedificavit sicut tinea domum suam, et sicut custos fecit umbraculum. | Ἀπέβη δὲ ὁ οἶκος αὐτοῦ ὥσπερ σῆτες, καὶ ὥσπερ ἀράχνη. |
| 19 | Dives, cum dormierit, nihil secum auferet: aperiet oculos suos, et nihil inveniet. | Πλούσιος κοιμηθήσεται καὶ οὐ προσθήσει, ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ διήνοιξε καὶ οὐκ ἔστι. |
| 20 | Apprehendet eum quasi aqua inopia: nocte opprimet eum tempestas. | Συνήντησαν αὐτῷ ὥσπερ ὕδωρ αἱ ὀδύναι, νυκτὶ δὲ ὑφείλατο αὐτὸν γνόφος. |
| 21 | Tollet eum ventus urens, et auferet, et velut turbo rapiet eum de loco suo. | Ἀναλήψεται δὲ αὐτὸν καύσων καὶ ἀπελεύσεται, καὶ λικμήσει αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ. |
| 22 | Et mittet super eum, et non parcet: de manu eius fugiens fugiet. | Καὶ ἐπιῤῥίψει ἐπʼ αὐτὸν καὶ οὐ φείσεται, ἐκ χειρὸς αὐτοῦ φυγῇ φεύξεται. |
| 23 | Stringet super eum manus suas, et sibilabit super illum, intuens locum eius. | Κροτήσει ἐπʼ αὐτοὺς χεῖρας αὐτῶν, καὶ συριεῖ αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ. |
