Collatio
Iob 21
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Respondens autem Iob, dixit: | Ὑπολαβὼν δὲ Ἰὼβ, λέγει, |
| 2 | Audite, quaeso, sermones meos, et agite poenitentiam. | Ἀκούσατε ἀκούσατέ μου τῶν λόγων, ἵνα μὴ ᾖ μοι παρʼ ὑμῶν αὕτη ἡ παράκλησις. |
| 3 | Sustinete me, et ego loquar: et post mea, si videbitur, verba, ridete. | Ἄρατέ με, ἐγὼ δὲ λαλήσω, εἶτʼ οὐ καταγελάσετέ μου. |
| 4 | Numquid contra hominem disputatio mea est, ut merito non debeam contristari? | Τί γάρ; μὴ ἀνθρώπου μου ἡ ἔλεγξις; ἢ διὰ τί οὐ θυμωθήσομαι; |
| 5 | Attendite me et obstupescite, et superponite digitum ori vestro. | Εἰσβλέψαντες εἰς ἐμὲ θαυμάσετε, χεῖρα θέντες ἐπὶ σιαγόνι. |
| 6 | Et ego, quando recordatus fuero, pertimesco, et concutit carnem meam tremor. | Ἐάν τε γὰρ μνησθῶ, ἐσπούδακα· ἔχουσι δέ μου τὰς σάρκας ὀδύναι. |
| 7 | Quare ergo impii vivunt, sublevati sunt, confortatique divitiis? | Διὰ τί ἀσεβεῖς ζῶσι, πεπαλαίωνται δὲ καὶ ἐν πλούτῳ; |
| 8 | Semen eorum permanet coram eis: propinquorum turba et nepotum in conspectu eorum. | Ὁ σπόρος αὐτῶν κατὰ ψυχὴν, τὰ δὲ τέκνα αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς. |
| 9 | Domus eorum securae sunt et pacatae, et non est virga Dei super illos. | Οἱ οἶκοι αὐτῶν εὐθηνοῦσι, φόβος δὲ οὐδαμοῦ, μάστιξ δὲ παρὰ Κυρίου οὐκ ἔστιν ἐπʼ αὐτοῖς. |
| 10 | Bos eorum concepit, et non abortivit: vacca peperit, et non est privata foetu suo. | Ἡ βοῦς αὐτῶν οὐκ ὠμοτόκησε, διεσώθη δὲ αὐτῶν ἐν γαστρὶ ἔχουσα καὶ οὐκ ἔσφαλε. |
| 11 | Egrediuntur quasi greges parvuli eorum, et infantes eorum exultant lusibus. | Μένουσι δὲ ὡς πρόβατα αἰώνια, τὰ δὲ παιδία αὐτῶν προσπαίζουσιν, |
| 12 | Tenent tympanum et citharam, et gaudent ad sonitum organi. | ἀναλαβόντες ψαλτήριον καὶ κιθάραν, καὶ εὐφραίνονται φωνῇ ψαλμοῦ. |
| 13 | Ducunt in bonis dies suos, et in puncto ad inferna descendunt. | Συνετέλεσαν δὲ ἐν ἀγαθοῖς τὸν βίον αὐτῶν, ἐν δὲ ἀναπαύσει ᾅδου ἐκοιμήθησαν. |
| 14 | Qui dixerunt Deo: Recede a nobis, et scientiam viarum tuarum nolumus. | Λέγει δὲ Κυρίῳ, ἀπόστα ἀπʼ ἐμοῦ, ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι. |
| 15 | Quis est Omnipotens, ut serviamus ei? et quid nobis prodest si oraverimus illum? | Τί ἱκανὸς, ὅτι δουλεύσομεν αὐτῷ; καὶ τίς ὠφέλεια, ὅτι ἀπαντήσομεν αὐτῷ; |
| 16 | Verumtamen quia non sunt in manu eorum bona sua, consilium impiorum longe sit a me. | Ἐν χερσὶ γὰρ ἦν αὐτῶν τὰ ἀγαθὰ, ἔργα δὲ ἀσεβῶν οὐκ ἐφορᾷ. |
| 17 | Quoties lucerna impiorum extinguetur, et superveniet eis inundatio, et dolores dividet furoris sui? | Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἀσεβῶν λύχνος σβεσθήσεται, ἐπελεύσεται δὲ αὐτοῖς ἡ καταστροφὴ, ὠδῖνες δὲ αὐτοὺς ἕξουσιν ἀπὸ ὀργῆς. |
| 18 | Erunt sicut paleae ante faciem venti, et sicut favilla quam turbo dispergit. | Ἔσονται δὲ ὥσπερ ἄχυρα ὑπʼ ἀνέμου, ἢ ὥσπερ κονιορτὸς ὃν ὑφείλετο λαίλαψ. |
| 19 | Deus servabit filiis illius dolorem patris, et cum reddiderit, tunc sciet. | Ἐκλείποι υἱοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, ἀνταποδώσει πρὸς αὐτὸν καὶ γνώσεται. |
| 20 | Videbunt oculi eius interfectionem suam, et de furore Omnipotentis bibet. | Ἴδοισαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ τὴν ἑαυτοῦ σφαγὴν, ἀπὸ δὲ Κυρίου μὴ διασωθείη. |
| 21 | Quid enim ad eum pertinet de domo sua post se, et si numerus mensium eius dimidietur? | Ὅτι τὸ θέλημα αὐτοῦ ἐν οἴκῳ αὐτοῦ μετʼ αὐτοῦ, καὶ ἀριθμοὶ μηνῶν αὐτοῦ διῃρέθησαν. |
| 22 | Numquid Deus docebit quispiam scientiam, qui excelsos iudicat? | Πότερον οὐχὶ ὁ Κύριός ἐστιν ὁ διδάσκων σύνεσιν καὶ ἐπιστήμην; αὐτὸς δὲ φόνους διακρίνει; |
| 23 | Iste moritur robustus et sanus, dives et felix: | Οὗτος ἀποθανεῖται ἐν κράτει ἁπλοσύνης αὐτοῦ, ὅλος δὲ εὐπαθῶν καὶ εὐθηνῶν. |
| 24 | viscera eius plena sunt adipe, et medullis ossa illius irrigantur: | Τὰ δὲ ἔγκατα αὐτοὺ πλήρη στέατος, μυελὸς δὲ αὐτοῦ διαχεῖται. |
| 25 | alius vero moritur in amaritudine animae absque ullis opibus: | Ὁ δὲ τελευτᾷ ὑπὸ πικρίας ψυχῆς, οὐ φαγὼν οὐδὲν ἀγαθόν. |
| 26 | et tamen simul in pulvere dormient, et vermes operient eos. | Ὁμοθυμαδὸν δὲ ἐπὶ γῆς κοιμῶνται, σαπρία δὲ αὐτοὺς ἐκάλυψεν. |
| 27 | Certe novi cogitationes vestras, et sententias contra me iniquas. | Ὥστε οἶδα ὑμᾶς, ὅτι τόλμῃ ἐπίκεισθέ μοι· |
| 28 | Dicitis enim: Ubi est domus principis? et ubi tabernacula impiorum? | Ὥστε ἐρεῖτε, ποῦ ἐστιν οἶκος ἄρχοντος; καὶ ποῦ ἐστιν ἡ σκέπη τῶν σκηνωμάτων τῶν ἀσεβῶν; |
| 29 | Interrogate quemlibet de viatoribus, et haec eadem illum intelligere cognoscetis: | Ἐρωτήσατε παραπορευομένους ὁδὸν, καὶ τὰ σημεῖα αὐτῶν οὐκ ἀπαλλοτριώσετε. |
| 30 | quia in diem perditionis servatur malus, et ad diem furoris ducetur. | Ὅτι εἰς ἡμέραν ἀπωλείας κουφίζεται ὁ πονηρὸς, εἰς ἡμέραν ὀργῆς αὐτοῦ ἀπαχθήσονται. |
| 31 | Quis arguet coram eo viam eius? et quae fecit, quis reddet illi? | Τίς ἀπαγγελεῖ ἐπὶ προσώπου αὐτοῦ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς ἐποίησε; τίς ἀνταποδώσει αὐτῷ; |
| 32 | Ipse ad sepulchra ducetur, et in congerie mortuorum vigilabit. | Καὶ αὐτὸς εἰς τάφους ἀπηνέχθη, καὶ αὐτὸς ἐπὶ σωρῶν ἠγρύπνησεν. |
| 33 | Dulcis fuit glareis Cocyti, et post se omnem hominem trahet, et ante se innumerabiles. | Ἐγλυκάνθησαν αὐτῷ χάλικες χειμάῤῥου, καὶ ὀπίσω αὐτοῦ πᾶς ἄνθρωπος ἀπελεύσεται, καὶ ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἀναρίθμητοι. |
| 34 | Quomodo igitur consolamini me frustra, cum responsio vestra repugnare ostensa sit veritati? | Πῶς δὲ παρακαλεῖτέ με κενά; τὸ δὲ ἐμὲ καταπαύσασθαι ἀφʼ ὑμῶν οὐδέν. |
