Collatio
Iob 4
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Respondens autem Eliphaz Themanites, dixit: | Ὑπολαβὼν δὲ Ἐλιφὰς ὁ Θαιμανίτης, λέγει, |
| 2 | Si coeperimus loqui tibi, forsitan moleste accipies; sed conceptum sermonem tenere quis poterit? | Μὴ πολλάκις σοι λελάληται ἐν κόπῳ; ἰσχὺν δὲ ῥημάτων σου τίς ὑποίσει; |
| 3 | Ecce docuisti multos, et manus lassas roborasti; | Εἰ γὰρ σὺ ἐνουθέτησας πολλοὺς, καὶ χεῖρας ἀσθενοῦς παρεκάλεσας, |
| 4 | vacillantes confirmaverunt sermones tui, et genua trementia confortasti. | ἀσθενοῦντάς τε ἐξανέστησας ῥήμασι, γόνασί τε ἀδυνατοῦσι θάρσος περιέθηκας. |
| 5 | Nunc autem venit super te plaga, et defecisti; tetigit te, et conturbatus es. | Νῦν δὲ ἥκει ἐπὶ σὲ πόνος καὶ ἥψατό σου, σὺ ἐσπούδασας. |
| 6 | Ubi est timor tuus, fortitudo tua, patientia tua, et perfectio viarum tuarum? | Πότερον οὐχ ὁ φόβος σου ἐστὶν ἐν ἀφροσύνῃ, καὶ ἡ ἐλπίς σου καὶ ἡ κακία τῆς ὁδοῦ σου; |
| 7 | Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit? aut quando recti deleti sunt? | Μνήσθητι οὖν, τίς καθαρὸς ὢν ἀπώλετο, ἢ πότε ἀληθινοὶ ὁλόῤῥιζοι ἀπώλοντο; |
| 8 | Quin potius vidi eos qui operantur iniquitatem, et seminant dolores, et metunt eos, | Καθʼ ὃν τρόπον εἶδον τοὺς ἀροτριῶντας τὰ ἄτοπα, οἱ δὲ σπείροντες αὐτὰ ὀδύνας θεριοῦσιν ἑαυτοῖς. |
| 9 | flante Deo perisse, et spiritu irae eius esse consumptos. | Ἀπὸ προστάγματος Κυρίου ἀπολοῦνται, ἀπὸ δὲ πνεύματος ὀργῆς αὐτοῦ ἀφανισθήσονται. |
| 10 | Rugitus leonis, et vox leaenae, et dentes catulorum leonum contriti sunt. | Σθένος λέοντος, φωνὴ δὲ λεαίνης, γαυρίαμα δὲ δρακόντων ἐσβέσθη. |
| 11 | Tigris periit, eo quod non haberet praedam, et catuli leonis dissipati sunt. | Μυρμηκολέων ὤλετο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν βορὰν, σκύμνοι δὲ λεόντων ἔλιπον ἀλλήλους. |
| 12 | Porro ad me dictum est verbum absconditum, et quasi furtive suscepit auris mea venas susurri eius. | Εἰ δέ τι ῥῆμα ἀληθινὸν ἐγεγόνει ἐν λόγοις σου, οὐθὲν ἄν σοι τούτων κακὸν ἀπήντησε· πότερον οὐ δέξεταί μου τὸ οὖς ἐξαίσια παρʼ αὐτοῦ; |
| 13 | In horrore visionis nocturnae, quando solet sopor occupare homines, | Φόβῳ δὲ καὶ ἤχῳ νυκτερινῇ ἐπιπίπτων φόβος ἐπʼ ἀνθρώπους, |
| 14 | pavor tenuit me, et tremor, et omnia ossa mea perterrita sunt; | φρίκη μοι συνήντησεν καὶ τρόμος, καὶ μεγάλως μου τὰ ὀστᾶ διέσεισε, |
| 15 | et cum spiritus, me praesente, transiret, inhorruerunt pili carnis meae. | καὶ πνεῦμα ἐπὶ πρόσωπόν μου ἐπῆλθεν, ἔφριξαν δέ μου τρίχες καὶ σάρκες. |
| 16 | Stetit quidam, cuius non agnoscebam vultum, imago coram oculis meis, et vocem quasi aurae lenis audivi. | Ἀνέστην καὶ οὐκ ἐπέγνων, εἶδον καὶ οὐκ ἦν μορφὴ πρὸ ὀφθαλμῶν μου, ἀλλʼ ἢ αὖραν καὶ φωνὴν ἤκουον. |
| 17 | Numquid homo, Dei comparatione, iustificabitur? aut factore suo purior erit vir? | Τί γάρ; μὴ καθαρὸς ἔσται βροτὸς ἐναντίον τοῦ Κυρίου; ἢ ἀπὸ τῶν ἔργων αὐτοῦ ἄμεμπτος ἀνήρ; |
| 18 | Ecce qui serviunt ei, non sunt stabiles, et in angelis suis reperit pravitatem; | Εἰ κατὰ παίδων αὐτοῦ οὐ πιστεύει, κατὰ δὲ ἀγγέλων αὐτοῦ σκολιόν τι ἐπενόησε. |
| 19 | quanto magis hi qui habitant domos luteas, qui terrenum habent fundamentum, consumentur velut a tinea? | Τοὺς δὲ κατοικοῦντας οἰκίας πηλίνας, ἐξ ὧν καὶ αὐτοὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ ἐσμεν, ἔπαισεν αὐτοὺς σητὸς τρόπον, |
| 20 | De mane usque ad vesperam succidentur; et quia nullus intelligit, in aeternum peribunt. | καὶ ἀπὸ πρωΐθεν μέχρι ἑσπέρας οὐκ ἔτι εἰσὶ, παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι αὐτοὺς ἑαυτοῖς βοηθῆσαι, ἀπώλοντο. |
| 21 | Qui autem reliqui fuerint, auferentur ex eis; morientur, et non in sapientia. | Ἐνεφύσησε γὰρ αὐτοῖς καὶ ἐξηράνθησαν, ἀπώλοντο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν αὐτοὺς σοφίαν. |
