Collatio
Iob 37
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Super hoc expavit cor meum, et emotum est de loco suo. | Καὶ ἀπὸ ταύτης ἐταράχθη ἡ καρδία μου, καὶ ἀπεῤῥύη ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς. |
| 2 | Audite auditionem in terrore vocis eius, et sonum de ore illius procedentem. | Ἄκουε ἀκοὴν ἐν ὀργῇ θυμοῦ Κυρίου, καὶ μελέτη ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐξελεύσεται. |
| 3 | Subter omnes caelos ipse considerat, et lumen illius super terminos terrae. | Ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ἡ ἀρχὴ αὐτοῦ, καὶ τὸ φῶς αὐτοῦ ἐπὶ πτερύγων τῆς γῆς. |
| 4 | Post eum rugiet sonitus; tonabit voce magnitudinis suae: et non investigabitur, cum audita fuerit vox eius. | Ὀπίσω αὐτοῦ βοήσεται φωνῇ, βροντήσει ἐν φωνῇ ὕβρεως αὐτοὺ· καὶ οὐκ ἀνταλλάξει αὐτούς, ὅτι ἀκούσει φωνὴν αὐτοῦ. |
| 5 | Tonabit Deus in voce sua mirabiliter, qui facit magna et inscrutabilia; | Βροντήσει ὁ ἰσχυρὸς ἐν φωνῇ αὐτοῦ θαυμάσια· ἐποίησε γὰρ μεγάλα ἃ οὐκ ᾔδειμεν, |
| 6 | qui praecipit nivi ut descendat in terram, et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suae; | συντάσσων χιόνι, γίνου ἐπὶ τῆς, γῆς, καὶ χειμὼν ὑετὸς, καὶ χειμὼν ὑετῶν δυναστείας αὐτοῦ. |
| 7 | qui in manu omnium hominum signat, ut noverint singuli opera sua. | Ἐν χειρὶ παντὸς ἀνθρώπου κατασφραγίζει, ἵνα γνῷ πᾶς ἄνθρωπος τὴν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν. |
| 8 | Ingredietur bestia latibulum, et in antro suo morabitur. | Εἰσῆλθε δὲ θηρία ὑπὸ τὴν σκέπην, ἡσύχασαν δὲ ἐπὶ κοίτης. |
| 9 | Ab interioribus egredietur tempestas, et ab Arcturo frigus. | Ἐκ ταμιείων ἐπέρχονται ὀδύναι, ἀπὸ δὲ ἀκρωτηρίων ψῦχος· |
| 10 | Flante Deo, concrescit gelu, et rursum latissimae funduntur aquae. | Καὶ ἀπὸ πνοῆς ἰσχυροῦ δώσει πάγος· οἰακίζει δὲ τὸ ὕδωρ ὡς ἐὰν βούληται, |
| 11 | Frumentum desiderat nubes, et nubes spargunt lumen suum. | καὶ ἐκλεκτὸν καταπλάσσει νεφέλη· διασκορπιεῖ νέφος φῶς αὐτοῦ, |
| 12 | Quae lustrant per circuitum, quocumque eas voluntas gubernantis duxerit, ad omne quod praeceperit illis super faciem orbis terrarum: | καὶ αὐτὸς κυκλώματα διαστρέψει, ἐν θεεβουλαθὼθ, εἰς ἔργα αὐτῶν· πάντα ὅσα ἂν ἐντείληται αὐτοῖς, ταῦτα συντέτακται παρʼ αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, |
| 13 | sive in una tribu, sive in terra sua, sive in quocumque loco misericordiae suae eas iusserit inveniri. | ἐάν τε εἰς παιδείαν, ἐὰν εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ, ἐὰν εἰς ἔλεος εὑρήσει αὐτόν. |
| 14 | Ausculta haec, Iob: sta, et considera mirabilia Dei. | Ἐνωτίζου ταῦτα, Ἰώβ· στῆθι νουθετούμενος δύναμιν Κυρίου. |
| 15 | Numquid scis quando praeceperit Deus pluviis, ut ostenderent lucem nubium eius? | Οἴδαμεν ὅτι ὁ Θεὸς ἔθετο ἔργα αὐτοῦ, φῶς ποιήσας ἐκ σκότους. |
| 16 | Numquid nosti semitas nubium magnas, et perfectas scientias? | Ἐπίσταται δὲ διάκρισιν νεφῶν, ἐξαίσια δὲ πτώματα πονηρῶν. |
| 17 | Nonne vestimenta tua calida sunt, cum perflata fuerit terra austro? | Σοῦ δὲ ἡ στολὴ θερμὴ, ἡσυχάζεται δὲ ἐπὶ τῆς γῆς. |
| 18 | Tu forsitan cum eo fabricatus es caelos, qui solidissimi quasi aere fusi sunt. | Στερεώσεις μετʼ αὐτοῦ εἰς παλαιώματα, ἰσχυραὶ ὡς ὅρασις ἐπιχύσεως. |
| 19 | Ostende nobis quid dicamus illi: nos quippe involvimur tenebris. | Διατὶ δίδαξόν με, τί ἐροῦμεν αὐτῷ; καὶ παυσώμεθα πολλὰ λέγοντες. |
| 20 | Quis narrabit ei quae loquor? etiam si locutus fuerit homo, devorabitur. | Μὴ βίβλος ἢ γραμματεύς μοι παρέστηκεν, ἵνα ἄνθρωπον ἑστηκὼς κατασιωπήσω; |
| 21 | At nunc non vident lucem: subito aër cogetur in nubes, et ventus transiens fugabit eas. | Πᾶσι δὲ οὐχ ὁρατὸν τὸ φῶς, τηλαυγές ἐστιν ἐν τοῖς παλαιώμασιν, ὥσπερ τὸ παρʼ αὐτοῦ ἐπὶ νεφῶν. |
| 22 | Ab aquilone aurum venit, et ad Deum formidolosa laudatio. | Ἀπὸ Βοῤῥᾶ νέφη χρυσαυγοῦντα, ἐπὶ τούτοις μεγάλη ἡ δόξα καὶ τιμὴ παντοκράτορος, |
| 23 | Digne eum invenire non possumus: magnus fortitudine, et iudicio, et iustitia: et enarrari non potest. | καὶ οὐχ εὑρίσκομεν ἄλλον ὅμοιον τῇ ἰσχύϊ αὐτοῦ· ὁ τὰ δίκαια κρίνων, οὐκ οἴει ἐπακούειν αὐτόν; |
| 24 | Ideo timebunt eum viri, et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes. | Διὸ φοβηθήσονται αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι, φοβηθήσονται δὲ αὐτὸν καὶ οἱ σοφοὶ καρδίᾳ. |
