Collatio
Iob 31
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Pepigi foedus cum oculis meis, ut ne cogitarem quidem de virgine. | Διαθήκην ἐθέμην τοῖς ὀφθαλμοῖς μου, καὶ οὐ συνήσω ἐπὶ παρθένον. |
| 2 | Quam enim partem haberet in me Deus desuper, et haereditatem Omnipotens de excelsis? | Καὶ τί ἐμέρισεν ὁ Θεὸς ἄνωθεν, καὶ κληρονομία ἱκανοῦ ἐξ ὑψίστων; |
| 3 | Numquid non perditio est iniquo, et alienatio operantibus iniustitiam? | Οὐαί, ἀπώλεια τῷ ἀδίκῳ, καὶ ἀπαλλοτρίωσις τοῖς ποιοῦσιν ἀνομίαν. |
| 4 | Nonne ipse considerat vias meas, et cunctos gressus meos dinumerat? | Οὐχὶ αὐτὸς ὄψεται ὁδόν μου, καὶ πάντα τὰ διαβήματά μου ἐξαριθμήσεται; |
| 5 | Si ambulavi in vanitate, et festinavit in dolo pes meus, | Εἰ δὲ ἤμην πεπορευμένος μετὰ γελοιαστῶν, εἰ δὲ καὶ ἐσπούδασεν ὁ πούς μου εἰς δόλον· |
| 6 | appendat me in statera iusta, et sciat Deus simplicitatem meam. | Ἕσταμαι γὰρ ἐν ζυγῷ δικαίῳ, οἶδε δὲ ὁ Κύριος τὴν ἀκακίαν μου· |
| 7 | Si declinavit gressus meus de via, et si secutum est oculos meos cor meum, et si manibus meis adhaesit macula, | Εἰ ἐξέκλινεν ὁ πούς μου ἐκ τῆς ὁδοῦ, εἰ δὲ καὶ τῷ ὀφθαλμῷ ἐπηκολούθησεν ἡ καρδία μου, εἰ δὲ καὶ ταῖς χερσί μου ἡψάμην δώρων, |
| 8 | seram, et alius comedat, et progenies mea eradicetur. | σπείραιμι ἄρα καὶ ἄλλοι φάγοισαν, ἄῤῥιζος δὲ γενοίμην ἐπὶ γῆς. |
| 9 | Si deceptum est cor meum super muliere, et si ad ostium amici mei insidiatus sum, | Εἰ ἐξηκολούθησεν ἡ καρδία μου γυναικὶ ἀνδρὸς ἑτέρου, εἰ καὶ ἐγκάθετος ἐγενόμην ἐπὶ θύραις αὐτῆς, |
| 10 | scortum alterius sit uxor mea, et super illam incurventur alii. | ἀρέσαι ἄρα καὶ ἡ γυνή μου ἑτέρῳ, τὰ δὲ νήπιά μου ταπεινωθείη. |
| 11 | Hoc enim nefas est, et iniquitas maxima. | Θυμὸς γὰρ ὀργῆς ἀκατάσχετος, τὸ μιᾶναι ἀνδρὸς γυναῖκα. |
| 12 | Ignis est usque ad perditionem devorans, et omnia eradicans genimina. | Πῦρ γάρ ἐστι καιόμενον ἐπὶ πάντων τῶν μερῶν, οὗδʼ ἂν ἐπέλθῃ ἐκ ῥιζῶν ἀπώλεσεν. |
| 13 | Si contempsi subire iudicium cum servo meo et ancilla mea, cum disceptarent adversum me: | Εἰ δὲ καὶ ἐφαύλισα κρίμα θεράποντός μου ἢ θεραπαίνης, κρινομένων αὐτῶν πρὸς μὲ, |
| 14 | quid enim faciam cum surrexerit ad iudicandum Deus? et cum quaesierit, quid respondebo illi? | τί γὰρ ποιήσω ἐὰν ἔτασίν μου ποιῆται ὁ Κύριος; ἐὰν δὲ καὶ ἐπισκοπήν τινα, ἀπόκρισιν ποιήσομαι; |
| 15 | Numquid non in utero fecit me, qui et illum operatus est, et formavit me in vulva unus? | Πότερον οὐχ ὡς καὶ ἐγὼ ἐγενόμην ἐν γαστρὶ, καὶ ἐκεῖνοι γεγόνασι; γεγόναμεν δὲ ἐν τῇ αὐτῇ κοιλίᾳ. |
| 16 | Si negavi quod volebant pauperibus, et oculos viduae expectare feci; | Ἀδύνατοι δὲ χρείαν ἥν ποτε εἶχον οὐκ ἀπέτυχον, χήρας δὲ τὸν ὀφθαλμὸν οὐκ ἐξέτηξα· |
| 17 | si comedi buccellam meam solus, et non comedit pupillus ex ea | Εἰ δὲ καὶ τὸν ψωμόν μου ἔφαγον μόνος, καὶ οὐχὶ ὀρφανῷ μετέδωκα· |
| 18 | (quia ab infantia mea crevit mecum miseratio, et de utero matris meae egressa est mecum); | Ὅτι ἐκ νεότητός μου ἐξέτρεφον ὡς πατὴρ, καὶ ἐκ γαστρὸς μητρός μου ὡδήγησα· |
| 19 | si despexi pereuntem, eo quod non habuerit indumentum, et absque operimento pauperem; | Εἰ δὲ καὶ ὑπερεῖδον γυμνὸν ἀπολλύμενον, καὶ οὐκ ἠμφίασα αὐτόν· |
| 20 | si non benedixerunt mihi latera eius, et de velleribus ovium mearum calefactus est; | Ἀδύνατοι δὲ εἰ μὴ εὐλόγησάν με, ἀπὸ δὲ κουρᾶς ἀμνῶν μοῦ ἐθερμάνθησαν οἱ ὦμοι αὐτῶν· |
| 21 | si levavi super pupillum manum meam, etiam cum viderem me in porta superiorem: | Εἰ ἐπῆρα ὀρφανῷ χεῖρα, πεποιθὼς ὅτι πολλή μοι βοήθεια περίεστιν· |
| 22 | humerus meus a iunctura sua cadat, et brachium meum cum suis ossibus confringatur. | Ἀποσταίη ἄρα ὁ ὦμός μου ἀπὸ τῆς κλειδός, ὁ δὲ βραχίων μου ἀπὸ τοῦ ἀγκῶνος συντριβείη. |
| 23 | Semper enim quasi tumentes super me fluctus timui Deum, et pondus eius ferre non potui. | Φόβος γὰρ Κυρίου συνέσχε με, ἀπὸ τοῦ λήμματος αὐτοῦ οὐχ ὑποίσω. |
| 24 | Si putavi aurum robur meum, et obrizo dixi: Fiducia mea; | Εἰ ἔταξα χρυσίον εἰς χοῦν μου, εἰ δὲ καὶ λίθῳ πολυτελεῖ ἐπεποίθησα, |
| 25 | si laetatus sum super multis divitiis meis, et quia plurima reperit manus mea; | εἰ δὲ καὶ εὐφράνθην πολλοῦ πλούτου μου γενομένου, εἰ δὲ καὶ ἐπʼ ἀναριθμήτοις ἐθέμην χεῖρά μου· |
| 26 | si vidi solem cum fulgeret, et lunam incedentem clare, | Ἢ οὐχ ὁρῶμεν ἥλιον τὸν ἐπιθαύσκοντα ἐκλείποντα, σελήνην δὲ φθίνουσαν; οὐ γὰρ ἐπʼ αὐτοῖς ἐστί· |
| 27 | et laetatum est in abscondito cor meum, et osculatus sum manum meam ore meo: | Καὶ εἰ ἠπατήθη λάθρα ἡ καρδία μου, εἰ δὲ χεῖρά μου ἐπιθεὶς ἐπὶ στόματί μου ἐφίλησα. |
| 28 | quae est iniquitas maxima, et negatio contra Deum altissimum. | Καὶ τοῦτό μοι ἄρα ἀνομία ἡ μεγίστη λογισθείη, ὅτι ἐψευσάμην ἐναντίον Κυρίου τοῦ ὑψίστου. |
| 29 | Si gavisus sum ad ruinam eius qui me oderat, et exsultavi quod invenisset eum malum: | Εἰ δὲ καὶ ἐπιχαρὴς ἐγενόμην πτώματι ἐχθρῶν μου, καὶ εἶπεν ἡ καρδία μου, εὖγε. |
| 30 | non enim dedi ad peccandum guttur meum, ut expeterem maledicens animam eius. | Ἀκούσαι ἄρα τὸ οὖς μου τὴν κατάραν μου, θρυληθείην δὲ ἄρα ὑπὸ λαοῦ μου κακούμενος. |
| 31 | Si non dixerunt viri tabernaculi mei: Quis det de carnibus eius, ut saturemur? | Εἰ δὲ καὶ πολλάκις εἶπον αἱ θεράπαιναί μου, τίς ἄν δῴη ἡμῖν τῶν σαρκῶν αὐτοῦ πλησθῆναι; λίαν μου χρηστοῦ ὄντος· |
| 32 | foris non mansit peregrinus: ostium meum viatori patuit. | Ἔξω δὲ οὐκ ηὐλίζετο ξένος, ἡ δὲ θύρα μου παντὶ ἐλθόντι ἀνέῳκτο· |
| 33 | Si abscondi quasi homo peccatum meum, et celavi in sinu meo iniquitatem meam; | Εἰ δὲ καὶ ἁμαρτὼν ἀκουσίως ἔκρυψα τὴν ἁμαρτίαν μου· |
| 34 | si expavi ad multitudinem nimiam, et despectio propinquorum terruit me: et non magis tacui, nec egressus sum ostium. | Οὐ γὰρ διετράπην πολυοχλίαν πλήθους, τοῦ μὴ ἐξαγορεῦσαι ἐνώπιον αὐτῶν· εἰ δὲ καὶ εἴασα ἀδύνατον ἐξελθεῖν θύραν μου κόλπῳ κενῷ· |
| 35 | Quis mihi tribuat auditorem, ut desiderium meum audiat Omnipotens, et librum scribat ipse qui iudicat, | Τίς δῴη ἀκούοντά μου; χεῖρα δὲ Κυρίου εἰ μὴ ἐδεδοίκειν· συγγραφὴν δὲ ἣν εἶχον κατά τινος, |
| 36 | ut in humero meo portem illum, et circumdem illum quasi coronam mihi? | ἐπʼ ὤμοις ἂν περιθέμενος στέφανον ἀνεγίνωσκον, |
| 37 | Per singulos gradus meos pronuntiabo illum, et quasi principi offeram eum. | καὶ εἰ μὴ ῥῆξας αὐτὴν ἀπέδωκα, οὐθὲν λαβὼν παρὰ χρεωφειλέτου· |
| 38 | Si adversum me terra mea clamat, et cum ipsa sulci eius deflent: | Εἰ ἐπʼ ἐμοί ποτε ἡ γῆ ἐστέναξεν, εἰ δὲ καὶ οἱ αὔλακες αὐτῆς ἔκλαυσαν ὁμοθυμαδόν· |
| 39 | si fructus eius comedi absque pecunia, et animam agricolarum eius afflixi: | Εἰ δὲ καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῆς ἔφαγον μόνος ἄνευ τιμῆς, εἰ δὲ καὶ ψυχὴν κυρίου τῆς γῆς ἐκλαβὼν ἐλύπησα· |
| 40 | pro frumento oriatur mihi tribulus, et pro hordeo spina. Finita sunt verba Iob. | Ἀντὶ πυροῦ ἄρα ἐξέλθοι μοι κνίδη, ἀντὶ δὲ κριθῆς βάτος. Καὶ ἐπαύσατο Ἰὼβ ῥήμασιν. |
