Collatio
Iob 33
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Audi igitur, Iob, eloquia mea, et omnes sermones meos ausculta. | Οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ ἄκουσου Ἰὼβ τὰ ῥήματά μου, καὶ λαλιὰν ἐνωτίζου μου. |
| 2 | Ecce aperui os meum: loquatur lingua mea in faucibus meis. | γὰρ ἤνοιξα τὸ στόμα μου, καὶ ἐλάλησεν ἡ γλῶσσά μου. |
| 3 | Simplici corde meo sermones mei, et sententiam puram labia mea loquentur. | Καθαρά μου ἡ καρδία ῥήμασι, σύνεσις δὲ χειλέων μου καθαρὰ νοήσει. |
| 4 | Spiritus Dei fecit me, et spiraculum Omnipotentis vivificavit me. | Πνεῦμα θεῖον τὸ ποιῆσάν με, πνοὴ δὲ παντοκράτορος ἡ διδάσκουσά με. |
| 5 | Si potes, responde mihi, et adversus faciem meam consiste. | Ἐὰν δύνῃ, δός μοι ἀπόκρισιν, πρὸς ταῦτα ὑπόμεινον, στῆθι κατʼ ἐμὲ, καὶ ἐγὼ κατὰ σέ. |
| 6 | Ecce, et me sicut et te fecit Deus, et de eodem luto ego quoque formatus sum. | Ἐκ πηλοῦ διήρτισαι σὺ ὡς καὶ ἐγὼ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ διηρτίσμεθα. |
| 7 | Verumtamen miraculum meum non te terreat, et eloquentia mea non sit tibi gravis. | Οὐχ ὁ φόβος μου σὲ στροβήσει, οὐδὲ ἡ χείρ μου βαρεῖα ἔσται ἐπὶ σοί. |
| 8 | Dixisti ergo in auribus meis, et vocem verborum tuorum audivi: | Πλὴν εἶπας ἐν ὠσί μου· φωνὴν ῥημάτων σου ἀκήκοα· |
| 9 | Mundus sum ego, et absque delicto: immaculatus, et non est iniquitas in me. | διότι λέγεις, καθαρός εἰμι οὐχ ἁμαρτών, ἄμεμπτός εἰμι, οὐ γὰρ ἠνόμησα· |
| 10 | Quia querelas in me reperit, ideo arbitratus est me inimicum sibi. | Μέμψιν δὲ κατʼ ἐμοῦ εὗρεν· ἥγηται δέ με ὥσπερ ὑπεναντίον. |
| 11 | Posuit in nervo pedes meos; custodivit omnes semitas meas. | Ἔθετο δὲ ἐν ξύλῳ τὸν πόδα μου, ἐφύλαξε δέ μου πάσας τὰς ὁδούς. |
| 12 | Hoc est ergo in quo non es iustificatus: respondebo tibi, quia maior sit Deus homine. | Πῶς γὰρ λέγεις, δίκαιός εἰμι, καὶ οὐκ ἐπακήκοέ μου; αἰώνιος γάρ ἐστιν ὁ ἐπάνω βροτῶν. |
| 13 | Adversus eum contendis, quod non ad omnia verba responderit tibi? | Λέγεις δέ, διατί τῆς δίκης μου οὐκ ἐπακήκοέ μου πᾶν ῥῆμα; |
| 14 | Semel loquitur Deus, et secundo idipsum non repetit. | Ἐν γὰρ τῷ ἅπαξ λαλήσαι ὁ Κύριος, ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ. |
| 15 | Per somnium, in visione nocturna, quando irruit sopor super homines, et dormiunt in lectulo, | ἐνύπνιον ἢ ἐν μελέτῃ νυκτερινῇ, ὡς ὅταν ἐπιπίπτῃ δεινὸς φόβος ἐπʼ ἀνθρώπους, ἐπὶ νυσταγμάτων ἐπὶ κοίτης· |
| 16 | tunc aperit aures virorum, et erudiens eos instruit disciplina, | Τότε ἀνακαλύπτει νοῦν ἀνθρώπων, ἐν εἴδεσι φόβου τοιούτοις αὐτοὺς ἐξεφόβησεν. |
| 17 | ut avertat hominem ab his quae facit, et liberet eum de superbia, | Ἀποστρέψαι ἄνθρωπον ἀπὸ ἀδικίας, τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ ἀπὸ πτώματος ἐῤῥύσατο. |
| 18 | eruens animam eius a corruptione, et vitam illius ut non transeat in gladium. | Ἐφείσατο δὲ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ ἀπὸ θανάτου, καὶ μὴ πεσεῖν αὐτὸν ἐν πολέμῳ. |
| 19 | Increpat quoque per dolorem in lectulo, et omnia ossa eius marcescere facit. | Πάλιν δὲ ἤλεγξεν αὐτὸν ἐπὶ μαλακίᾳ ἐπὶ κοίτης, καὶ πλῆθος ὀστῶν αὐτοῦ ἐνάρκησε. |
| 20 | Abominabilis ei fit in vita sua panis, et animae illius cibus ante desiderabilis. | Πᾶν δὲ βρωτὸν σίτου οὐ μὴ δύνηται προσδέξασθαι, καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ βρῶσιν ἐπιθυμήσει· |
| 21 | Tabescet caro eius, et ossa, quae tecta fuerant, nudabuntur. | ἕως ἂν σαπῶσιν αὐτοῦ αἱ σάρκες, καὶ ἀποδείξῃ τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ κένα. |
| 22 | Appropinquavit corruptioni anima eius, et vita illius mortiferis. | Ἤγγισε δὲ εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, ἡ δὲ ζωὴ αὐτοῦ ἐν ᾅδῃ· |
| 23 | Si fuerit pro eo angelus loquens, unus de millibus, ut annuntiet hominis aequitatem, | Ἐὰν ὦσι χιλιοι αγγελοι θανατηφόροι, εἷς αὐτῶν οὐ μὴ τρώσῃ αὐτόν· ἐὰν νοήσῃ τῇ καρδίᾳ ἐπιστραφῆναι πρὸς Κύριον, ἀναγγείλῃ δὲ ἀνθρώπῳ τὴν ἑαυτοῦ μέμψιν, τὴν δὲ ἄνοιαν αὐτοῦ δείξῃ, |
| 24 | miserebitur eius, et dicet: Libera eum, ut non descendat in corruptionem: inveni in quo ei propitier. | ἀνθέξεται τοῦ μὴ πεσεῖν εἰς θάνατον· ἀνανεώσει δὲ αὐτοῦ τὸ σῶμα ὥσπερ ἀλοιφὴν ἐπὶ τοίχου, τὰ δὲ ὀστᾶ αὐτοῦ ἐμπλήσει μυελοῦ· |
| 25 | Consumpta est caro eius a suppliciis: revertatur ad dies adolescentiae suae. | Ἁπαλυνεῖ δὲ αὐτοῦ τὰς σάρκας ὥσπερ νηπίου, ἀποκαταστήσει δὲ αὐτὸν ἀνδρωθέντα ἐν ἀνθρώποις. |
| 26 | Deprecabitur Deum, et placabilis ei erit: et videbit faciem eius in iubilo, et reddet homini iustitiam suam. | Εὐξάμενος δὲ πρὸς Κύριον καὶ δεκτὰ αὐτῷ ἔσται, εἰσελεύσεται προσώπῳ ἱλαρῷ σὺν ἐξηγορίᾳ· ἀποδώσει δὲ ἀνθρώποις δικαιοσύνην. |
| 27 | Respiciet homines, et dicet: Peccavi, et vere deliqui, et ut eram dignus, non recepi. | Εἶτα τότε ἀπομέμψεται ἄνθρωπος αὐτὸς ἑαυτῷ, λέγων, οἷα συνετέλουν; καὶ οὐκ ἄξια ἤτασέ με ὧν ἥμαρτον. |
| 28 | Liberavit animam suam, ne pergeret in interitum, sed vivens lucem videret. | Σῶσον ψυχήν μου τοῦ μὴ ἐλθεῖν εἰς διαφθορὰν, καὶ ἡ ζωή μου φῶς ὄψεται. |
| 29 | Ecce haec omnia operatur Deus tribus vicibus per singulos, | Ἰδοὺ ταῦτα πάντα ἐργᾶται ὁ ἰσχυρὸς ὁδοὺς τρεῖς μετὰ ἀνδρός. |
| 30 | ut revocet animas eorum a corruptione, et illuminet luce viventium. | Καὶ ἐῤῥύσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ θανάτου, ἵνα ἡ ζωή μου ἐν φωτὶ αἰνῇ αὐτόν. |
| 31 | Attende, Iob, et audi me: et tace, dum ego loquor. | Ἐνωτίζου Ἰὼβ καὶ ἄκουέ μου· κώφευσον, καὶ ἐγώ εἰμι λαλήσω. |
| 32 | Si autem habes quod loquaris, responde mihi: loquere, volo enim te apparere iustum. | Εἰ εἰσί σοι λόγοι, ἀποκρίθητί μοι· λάλησον, θέλω γὰρ δικαιωθῆναί σε. |
| 33 | Quod si non habes, audi me: tace, et docebo te sapientiam. | Εἰ μὴ, σὺ ἄκουσόν μου, κώφευσον καὶ διδάξω σε. |
