Collatio
Iob 16
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Respondens autem Iob, dixit: | Ὑπολαβὼν δὲ Ἰὼβ, λέγει, |
| 2 | Audivi frequenter talia: consolatores onerosi omnes vos estis. | Ἀκήκοα τοιαῦτα πολλὰ, παρακλήτορες κακῶν πάντες. |
| 3 | Numquid habebunt finem verba ventosa? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris? | Τί γάρ; μὴ τάξις ἐστὶ ῥήμασι πνεύματος; ἢ τί παρενοχλήσει σοι ὅτι ἀποκρίνῃ; |
| 4 | Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea: | Κᾀγὼ καθʼ ὑμᾶς λαλήσω· εἰ ὑπέκειτό γε ἡ ψυχὴ ὑμῶν ἀντὶ τῆς ἐμῆς, εἶτʼ ἐναλοῦμαι ὑμῖν ῥήμασι· κινήσω δὲ καθʼ ὑμῶν κεφαλήν. |
| 5 | consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos; | Εἴη δὲ ἰσχὺς ἐν τῷ στόματί μου, κίνησιν δὲ χειλέων οὐ φείσομαι. |
| 6 | roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis. | Ἐὰν γὰρ λαλήσω, οὐκ ἀλγήσω τὸ τραῦμα· ἐὰν δὲ καὶ σιωπήσω, τί ἔλαττον τρωθήσομαι; |
| 7 | Sed quid agam? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me. | Νῦν δὲ κατάκοπόν με πεποίηκε μωρὸν σεσηπότα, καὶ ἐπελάβου μου. |
| 8 | Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei. | Εἰς μαρτύριον ἐγενήθη, καὶ ἀνέστη ἐν ἐμοὶ τὸ ψεῦδός μου, κατὰ πρόσωπόν μου ἀνταπεκρίθη. |
| 9 | Rugae meae testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi. | Ὀργῇ χρησάμενος κατέβαλέ με, ἔβρυξεν ἐπʼ ἐμὲ τοὺς ὀδόντας, βέλη πειρατῶν αὐτοῦ ἐπʼ ἐμοὶ ἔπεσαν. |
| 10 | Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis: hostis meus terribilibus oculis me intuitus est. | Ἀκίσιν ὀφθαλμῶν ἐνήλατο, ὀξεῖ ἔπαισέ με εἰς τὰ γόνατα, ὁμοθυμαδὸν δὲ κατέδραμον ἐπʼ ἐμοί. |
| 11 | Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam: satiati sunt poenis meis. | Παρέδωκε γάρ με ὁ Κύριος εἰς χείρας ἀδίκων, ἐπὶ δὲ ἀσεβέσιν ἔῤῥιψέ με. |
| 12 | Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit. | Εἰρηνεύοντα διεσκέδασέ με· λαβών με τῆς κόμης διέτιλε, κατέστησέ με ὥσπερ σκοπόν. |
| 13 | Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum: tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum. | Ἐκύκλωσάν με λόγχαις βάλλοντες εἰς νεφρούς μου, οὐ φειδόμενοι ἐξέχεαν εἰς τὴν γῆν τὴν χολήν μου· |
| 14 | Circumdedit me lanceis suis; convulneravit lumbos meos: non pepercit, et effudit in terra viscera mea. | Κατέβαλόν με πτῶμα ἐπὶ πτώματι, ἔδραμον πρὸς μὲ δυνάμενοι. |
| 15 | Concidit me vulnere super vulnus: irruit in me quasi gigas. | Σάκκον ἔῤῥαψαν ἐπὶ βύρσης μου, τὸ δὲ σθένος μου ἐν γῇ ἐσβέσθη. |
| 16 | Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam. | Ἡ γαστήρ μου συγκέκαυται ἀπὸ κλαυθμοῦ, ἐπὶ δὲ βλεφάροις μου σκιά. |
| 17 | Facies mea intumuit a fletu, et palpebrae meae caligaverunt. | Ἄδικον δὲ οὐδὲν ἦν ἐν χερσί μου, εὐχὴ δέ μου καθαρά. |
| 18 | Haec passus sum absque iniquitate manus meae, cum haberem mundas ad Deum preces. | Γῆ μὴ ἐπικαλύψῃς ἐφʼ αἵματι τῆς σαρκός μου, μηδὲ εἴη τόπος τῇ κραυγῇ μου. |
| 19 | Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus: | Καὶ νῦν ἰδοὺ ἐν οὐρανοῖς ὁ μάρτυς μου, ὁ δὲ συνίστωρ μου ἐν ὑψίστοις. |
| 20 | ecce enim in caelo testis meus, et conscius meus in excelsis. | Ἀφίκοιτό μου ἡ δέησις πρὸς Κύριον, ἔναντι δὲ αὐτοῦ στάζοι μου ὁ ὀφθαλμός. |
| 21 | Verbosi amici mei: ad Deum stillat oculus meus: | Εἴη δὲ ἔλεγχος ἀνδρὶ ἔναντι Κυρίου, καὶ υἱῷ ἀνθρώπου τῷ πλησίον αὐτοῦ. |
| 22 | atque utinam sic iudicaretur vir cum Deo, quomodo iudicatur filius hominis cum collega suo. | Ἔτη δὲ ἀριθμητὰ ἥκασιν, ὁδῷ δὲ ᾗ οὐκ ἐπαναστραφήσομαι, πορεύσομαι. |
| 23 | Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo. | — |
