Collatio
Iob 36
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Addens quoque Eliu, haec locutus est: | Προσθεὶς δὲ ἔτι Ἐλιοὺς, λέγει, |
| 2 | Sustine me paululum, et indicabo tibi: adhuc enim habeo quod pro Deo loquar. | Μεῖνόν με μικρὸν ἔτι, ἵνα διδάξω σε· ἔτι γὰρ ἐν ἐμοί ἐστι λέξις. |
| 3 | Repetam scientiam meam a principio, et operatorem meum probabo iustum. | Ἀναλαβὼν τὴν ἐπιστήμην μου μακράν, ἔργοις δέ μου δίκαια ἐρῶ ἐπʼ ἀληθείας, |
| 4 | Vere enim absque mendacio sermones mei, et perfecta scientia probabitur tibi. | καὶ οὐκ ἄδικα ῥήματα ἀδίκως συνιεῖς. |
| 5 | Deus potentes non abiicit, cum et ipse sit potens: | Γίνωσκε δὲ, ὅτι ὁ Κύριος οὐ μὴ ἀποποιήσηται τὸν ἄκακον, δυνατὸς ἰσχύϊ καρδίας |
| 6 | sed non salvat impios, et iudicium pauperibus tribuit. | ἀσεβῆ οὐ μὴ ζωοποιήσῃ, καὶ κρίμα πτωχῶν δώσει. |
| 7 | Non auferet a iusto oculos suos: et reges in solio collocat in perpetuum, et illi eriguntur. | Οὐκ ἀφελεῖ ἀπὸ δικαίου ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, καὶ μετὰ βασιλέων εἰς θρόνον, καὶ καθιεῖ αὐτοὺς εἰς νῖκος, καὶ ὑψωθήσονται. |
| 8 | Et si fuerint in catenis, et vinciantur funibus paupertatis, | Καὶ οἱ πεπεδημένοι ἐν χειροπέδαις, συσχεθήσονται ἐν σχοινίοις πενίας. |
| 9 | indicabit eis opera eorum, et scelera eorum, quia violenti fuerunt. | Καὶ ἀναγγελεῖ αὐτοῖς τὰ ἔργα αὐτῶν, καὶ τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ὅτι ἰσχύσουσιν. |
| 10 | Revelabit quoque aurem eorum, ut corripiat: et loquetur, ut revertantur ab iniquitate. | Ἀλλὰ τοῦ δικαίου εἰσακούσεται· καὶ εἶπεν ὅτι ἐπιστραφήσονται ἐξ ἀδικίας. |
| 11 | Si audierint et observaverint, complebunt dies suos in bono, et annos suos in gloria: | Ἐὰν ἀκούσωσι, καὶ δουλεύσωσι, συντελέσουσι τὰς ἡμέρας αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς, καὶ τὰ ἔτη αὐτῶν ἐν εὐπρεπείαις. |
| 12 | si autem non audierint, transibunt per gladium, et consumentur in stultitia. | Ἀσεβεῖς δὲ οὐ διασώζει, παρὰ τὸ μὴ βούλεσθαι αὐτοὺς εἰδέναι τὸν Κύριον, καὶ διότι νουθετούμενοι ἀνήκοοι ἦσαν. |
| 13 | Simulatores et callidi provocant iram Dei, neque clamabunt cum vincti fuerint. | Καὶ ὑποκριταὶ καρδίᾳ τάξουσι θυμόν, οὐ βοήσονται, ὅτι ἔδησεν αὐτούς. |
| 14 | Morietur in tempestate anima eorum, et vita eorum inter effeminatos. | Ἀποθάνοι τοίνυν ἐν νεότητι ἡ ψυχὴ αὐτῶν, ἡ δὲ ζωὴ αὐτῶν τιτρωσκομένη ὑπὸ ἀγγέλων, |
| 15 | Eripiet de angustia sua pauperem, et revelabit in tribulatione aurem eius. | ἀνθʼ ὧν ἔθλιψαν ἀσθενῆ καὶ ἀδύνατον, κρίμα δὲ πραέων ἐκθήσει. |
| 16 | Igitur salvabit te de ore angusto latissime, et non habente fundamentum subter se: requies autem mensae tuae erit plena pinguedine. | Καὶ προσεπιηπάτησέ σε ἐκ στόματος ἐχθροῦ, ἄβυσσος κατάχυσις ὑποκάτω αὐτῆς, καὶ κατέβη τράπεζά σου πλήρης πιότητος. |
| 17 | Causa tua quasi impii iudicata est: causam iudiciumque recipies. | Οὐχ ὑστερήσει δὲ ἀπὸ δικαίων κρίμα, |
| 18 | Non te ergo superet ira ut aliquem opprimas: nec multitudo donorum inclinet te. | θυμὸς δὲ ἐπʼ ἀσεβεῖς ἔσται, διʼ ἀσέβειαν δώρων ὧν ἐδέχοντο ἐπʼ ἀδικίαις. |
| 19 | Depone magnitudinem tuam absque tribulatione, et omnes robustos fortitudine. | Μή σε ἐκκλινάτω ἑκὼν ὁ νοῦς δεήσεως ἐν ἀνάγκῃ ὄντων ἀδυνάτων, |
| 20 | Ne protrahas noctem, ut ascendant populi pro eis. | καὶ πάντας τοὺς κραταιοῦντας ἰσχὺν μὴ ἐξελκύσῃς τὴν νύκτα, τοῦ ἀναβῆναι λαοὺς ἀντʼ αὐτῶν, |
| 21 | Cave ne declines ad iniquitatem: hanc enim coepisti sequi post miseriam. | ἀλλὰ φύλαξαι μὴ πράξῃς ἄτοκα· ἐπὶ τοὺτων γὰρ ἐξείλω ἀπὸ πτωχείας. |
| 22 | Ecce Deus excelsus in fortitudine sua, et nullus ei similis in legislatoribus. | Ἰδοὺ ὁ ἰσχυρὸς κραταιώσει ἐν ἰσχύι αὐτοῦ· τίς γάρ ἐστι κατʼ αὐτὸν δυνάστης; |
| 23 | Quis poterit scrutari vias eius? aut quis potest ei dicere: Operatus es iniquitatem? | Τίς δέ ἐστιν ὁ ἐτάζων αὐτοῦ τὰ ἔργα; ἢ τίς ὁ εἰπὼν, ἔπραξεν ἄδικα; |
| 24 | Memento quod ignores opus eius, de quo cecinerunt viri. | Μνήσθητι, ὅτι μεγάλα ἐστὶν αὐτοῦ τὰ ἔργα, ὧν ἦρξαν ἄνδρες. |
| 25 | Omnes homines vident eum: unusquisque intuetur procul. | Πᾶς ἄνθρωπος εἶδεν ἐν ἑαυτῷ, ὅσοι τιτρωσκόμενοί εἰσι βροτοί. |
| 26 | Ecce Deus magnus vincens scientiam nostram: numerus annorum eius inaestimabilis. | Ἰδοὺ ὁ ἰσχυρὸς πολύς, καὶ οὐ γνωσόμεθα· ἀριθμὸς ἐτῶν αὐτοῦ καὶ ἀπέραντος. |
| 27 | Qui aufert stillas pluviae, et effundit imbres ad instar gurgitum, | Ἀριθμηταὶ δὲ αὐτῷ σταγόνες ὑετοῦ, καὶ ἐπιχυθήσονται ὑετῷ εἰς νεφέλην. |
| 28 | qui de nubibus fluunt quae praetexunt cuncta desuper. | Ῥυήσονται παλαιώματα, ἐσκίασε δὲ νέφη ἐπὶ ἀμυθήτῳ βροτῷ· ὥραν ἔθετο κτήνεσιν, οἴδασι δὲ κοίτης τάξιν· ἐπὶ τούτοις πᾶσιν οὐκ ἐξίσταταί σου ἡ διάνοια, οὐδὲ διαλλάσσεταί σου ἡ καρδία ἀπὸ σώματος. |
| 29 | Si voluerit extendere nubes quasi tentorium suum, | Καὶ ἐὰν συνῇ ἐπεκτάσεις νεφέλης, ἰσότητα σκηνῆς αὐτοῦ, |
| 30 | et fulgurare lumine suo desuper, cardines quoque maris operiet. | ἰδοὺ ἐκτενεῖ ἐπʼ αὐτὸν ἠδὼ, καὶ ῥιζώματα τῆς θαλάσσης ἐκάλυψεν. |
| 31 | Per haec enim iudicat populos, et dat escas multis mortalibus. | Ἐν γὰρ αὐτοῖς κρινεῖ λαούς, δώσει τροφὴν τῷ ἰσχύοντι. |
| 32 | In manibus abscondit lucem, et praecepit ei ut rursus adveniat. | Ἐπὶ χειρῶν ἐκάλυψε φῶς, καὶ ἐνετείλατο περὶ αὐτῆς ἐν ἀπαντῶντι. |
| 33 | Annuntiat de ea amico suo, quod possessio eius sit, et ad eam possit ascendere. | Ἀναγγελεῖ περὶ αὐτοῦ φίλον αὐτοῦ Κύριος, κτῆσι καὶ περὶ ἀδικίας. |
