Iob 37

¹Super hoc expavit cor meum, et emotum est de loco suo.

²Audite auditionem in terrore vocis eius, et sonum de ore illius procedentem.

³Subter omnes caelos ipse considerat, et lumen illius super terminos terrae.

⁴Post eum rugiet sonitus; tonabit voce magnitudinis suae: et non investigabitur, cum audita fuerit vox eius.

⁵Tonabit Deus in voce sua mirabiliter, qui facit magna et inscrutabilia;

⁶qui praecipit nivi ut descendat in terram, et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suae;

⁷qui in manu omnium hominum signat, ut noverint singuli opera sua.

⁸Ingredietur bestia latibulum, et in antro suo morabitur.

⁹Ab interioribus egredietur tempestas, et ab Arcturo frigus.

¹⁰Flante Deo, concrescit gelu, et rursum latissimae funduntur aquae.

¹¹Frumentum desiderat nubes, et nubes spargunt lumen suum.

¹²Quae lustrant per circuitum, quocumque eas voluntas gubernantis duxerit, ad omne quod praeceperit illis super faciem orbis terrarum:

¹³sive in una tribu, sive in terra sua, sive in quocumque loco misericordiae suae eas iusserit inveniri.

¹⁴Ausculta haec, Iob: sta, et considera mirabilia Dei.

¹⁵Numquid scis quando praeceperit Deus pluviis, ut ostenderent lucem nubium eius?

¹⁶Numquid nosti semitas nubium magnas, et perfectas scientias?

¹⁷Nonne vestimenta tua calida sunt, cum perflata fuerit terra austro?

¹⁸Tu forsitan cum eo fabricatus es caelos, qui solidissimi quasi aere fusi sunt.

¹⁹Ostende nobis quid dicamus illi: nos quippe involvimur tenebris.

²⁰Quis narrabit ei quae loquor? etiam si locutus fuerit homo, devorabitur.

²¹At nunc non vident lucem: subito aër cogetur in nubes, et ventus transiens fugabit eas.

²²Ab aquilone aurum venit, et ad Deum formidolosa laudatio.

²³Digne eum invenire non possumus: magnus fortitudine, et iudicio, et iustitia: et enarrari non potest.

²⁴Ideo timebunt eum viri, et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes.