Iob 23

¹Respondens autem Iob, ait:

²Nunc quoque in amaritudine est sermo meus, et manus plagae meae aggravata est super gemitum meum.

³Quis mihi tribuat ut cognoscam et inveniam illum, et veniam usque ad solium eius?

⁴Ponam coram eo iudicium, et os meum replebo increpationibus:

⁵ut sciam verba quae mihi respondeat, et intelligam quid loquatur mihi.

⁶Nolo multa fortitudine contendat mecum, nec magnitudinis suae mole me premat.

⁷Proponat aequitatem contra me, et perveniat ad victoriam iudicium meum.

⁸Si ad orientem iero, non apparet; si ad occidentem, non intelligam eum.

⁹Si ad sinistram, quid agam? non apprehendam eum; si me vertam ad dexteram, non videbo illum.

¹⁰Ipse vero scit viam meam, et probavit me quasi aurum quod per ignem transit.

¹¹Vestigia eius secutus est pes meus: viam eius custodivi, et non declinavi ex ea.

¹²A mandatis labiorum eius non recessi, et in sinu meo abscondi verba oris eius.

¹³Ipse enim solus est, et nemo avertere potest cogitationem eius: et anima eius quodcumque voluit, hoc fecit.

¹⁴Cum expleverit in me voluntatem suam, et alia multa similia praesto sunt ei.

¹⁵Et idcirco a facie eius turbatus sum, et considerans eum, timore sollicitor.

¹⁶Deus mollivit cor meum, et Omnipotens conturbavit me.

¹⁷Non enim perii propter imminentes tenebras, nec faciem meam operuit caligo.