Iob 10

¹Taedet animam meam vitae meae; dimittam adversum me eloquium meum: loquar in amaritudine animae meae.

²Dicam Deo: Noli me condemnare; indica mihi cur me ita iudices.

³Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adiuves?

⁴Numquid oculi carnei tibi sunt? aut sicut videt homo, et tu videbis?

⁵Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,

⁶ut quaeras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,

⁷et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere?

⁸Manus tuae fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu: et sic repente praecipitas me?

⁹Memento, quaeso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.

¹⁰Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti?

¹¹Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.

¹²Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.

¹³Licet haec celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.

¹⁴Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris?

¹⁵Et si impius fuero, vae mihi est; et si iustus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.

¹⁶Et propter superbiam quasi leaenam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.

¹⁷Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et poenae militant in me.

¹⁸Quare de vulva eduxisti me? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.

¹⁹Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.

²⁰Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,

²¹antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine:

²²terram miseriae et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.