Iob 7

¹Militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercenarii dies eius.

²Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius praestolatur finem operis sui,

³sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.

⁴Si dormiero, dicam: Quando consurgam? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.

⁵Induta est caro mea putredine, et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.

⁶Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe.

⁷Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.

⁸Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non subsistam.

⁹Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.

¹⁰Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus eius.

¹¹Quapropter et ego non parcam ori meo: loquar in tribulatione spiritus mei; confabulabor cum amaritudine animae meae.

¹²Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere?

¹³Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo:

¹⁴terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.

¹⁵Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.

¹⁶Desperavi: nequaquam ultra iam vivam: parce mihi, nihil enim sunt dies mei.

¹⁷Quid est homo, quia magnificas eum? aut quid apponis erga eum cor tuum?

¹⁸Visitas eum diluculo, et subito probas illum.

¹⁹Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam?

²⁰Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?

²¹Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam? ecce nunc in pulvere dormiam, et si mane me quaesieris, non subsistam.