Collatio
Psalmi 79
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | In finem, pro iis qui commutabuntur. Testimonium Asaph, psalmus. | Εἰς τὸ τέλος, ὑπὲρ τῶν ἀλλοιωθησομένων, μαρτύριον τῷ Ἀσὰφ, ψαλμὸς ὑπὲρ τοῦ Ἀσσυρίου. |
| 2 | Qui regis Israël, intende; qui deducis velut ovem Ioseph. Qui sedes super cherubim, manifestare | Ὁ Ποιμαίνων τὸν Ἰσραὴλ πρόσχες, ὁ ὁδηγῶν ὡσεὶ πρόβατα τὸν Ἰωσήφ· ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν χερουβὶμ ἐμφάνηθι, |
| 3 | coram Ephraim, Beniamin, et Manasse. Excita potentiam tuam, et veni, ut salvos facias nos. | ἐναντίον Ἐφραὶμ καὶ Βενιαμὶν καὶ Μανασσῆ· ἐξέγειρον τὴν δυναστείαν σου καὶ ἐλθὲ εἰς τὸ σῶσαι ἡμᾶς. |
| 4 | Deus, converte nos, et ostende faciem tuam, et salvi erimus. | Ὁ Θεὸς ἐπίστρεψον ἡμᾶς, καὶ ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου, καὶ σωθησόμεθα. |
| 5 | Domine Deus virtutum, quousque irasceris super orationem servi tui? | Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ἕως πότε ὀργίζῃ ἐπὶ τὴν προσευχὴν τοῦ δούλου σου; |
| 6 | cibabis nos pane lacrimarum, et potum dabis nobis in lacrimis in mensura? | Ψωμιεῖς ἡμᾶς ἄρτον δακρύων, καὶ ποτιεῖς ἡμᾶς ἐν δάκρυσιν ἐν μέτρῳ. |
| 7 | Posuisti nos in contradictionem vicinis nostris, et inimici nostri subsannaverunt nos. | Ἔθου ἡμᾶς εἰς ἀντιλογίαν τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, καὶ οἱ ἐχθροὶ ἡμῶν ἐμυκτήρισαν ἡμᾶς. |
| 8 | Deus virtutum, converte nos, et ostende faciem tuam, et salvi erimus. | Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ἐπίστρεψον ἡμᾶς, καὶ ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου, καὶ σωθησόμεθα· διάψαλμα. |
| 9 | Vineam de Aegypto transtulisti: eiecisti gentes, et plantasti eam. | Ἄμπελον ἐξ Αἰγύπτου μετῇρας, ἐξέβαλες ἔθνη καὶ κατεφύτευσας αὐτήν. |
| 10 | Dux itineris fuisti in conspectu eius; plantasti radices eius, et implevit terram. | Ὡδοποίησας ἔμπροσθεν αὐτῆς, καὶ κατεφύτευσας τὰς ῥίζας αὐτῆς, καὶ ἐπλήσθη ἡ γῆ. |
| 11 | Operuit montes umbra eius, et arbusta eius cedros Dei. | Ἐκάλυψεν ὄρη ἡ σκιὰ αὐτῆς, καὶ αἱ ἀναδενδράδες αὐτῆς τὰς κέδρους τοῦ Θεοῦ. |
| 12 | Extendit palmites suos usque ad mare, et usque ad flumen propagines eius. | Ἐξέτεινε τὰ κλήματα αὐτῆς ἕως θαλάσσης, καὶ ἕως ποταμοῦ τὰς παραφυάδας αὐτῆς. |
| 13 | Ut quid destruxisti maceriam eius, et vindemiant eam omnes qui praetergrediuntur viam? | Ἱνατί καθεῖλες τὸν φραγμὸν αὐτῆς, καὶ τρυγῶσιν αὐτὴν πάντες οἱ παραπορευόμενοι τὴν ὁδόν; |
| 14 | Exterminavit eam aper de silva, et singularis ferus depastus est eam. | Ἐλυμῄνατο αὐτὴν σῦς ἐκ δρυμοῦ, καὶ μονιὸς ἄγριος κατενεμήσατο αὐτήν. |
| 15 | Deus virtutum, convertere, respice de caelo, et vide, et visita vineam istam: | Ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ἐπίστρεψον δὴ, ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἴδε, καὶ ἐπίσκεψαι τὴν ἄμπελον ταύτην· |
| 16 | et perfice eam quam plantavit dextera tua, et super filium hominis quem confirmasti tibi. | Καὶ κατάρτισαι αὐτὴν, ἣν ἐφύτευσεν ἡ δεξιά σου, καὶ ἐπὶ υἱὸν ἀνθρώπου ὃν ἐκραταίωσας σεαυτῷ. |
| 17 | Incensa igni et suffossa, ab increpatione vultus tui peribunt. | Ἐμπεπυρισμένη πυρὶ καὶ ἀνεσκαμμένη· ἀπὸ ἐπιτιμήσεως τοῦ προσώπου σου ἀπολοῦνται. |
| 18 | Fiat manus tua super virum dexterae tuae, et super filium hominis quem confirmasti tibi. | Γενηθήτω ἡ χείρ σου ἐπʼ ἄνδρα δεξιᾶς σου, καὶ ἐπὶ υἱὸν ἀνθρώπου, ὃν ἐκραταίωσας σεαυτῷ. |
| 19 | Et non discedimus a te: vivificabis nos, et nomen tuum invocabimus. | Καὶ οὐ μὴ ἀποστῶμεν ἀπὸ σοῦ, ζωώσεις ἡμᾶς, καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικαλεσόμεθα. |
| 20 | Domine Deus virtutum, converte nos, et ostende faciem tuam, et salvi erimus. | Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ἐπίστρεψον ἡμᾶς, καὶ ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν σου, καὶ σωθησόμεθα. |
