Collatio
Psalmi 73
Vulgata Clementina et Septuaginta (editio Sixtina, 1587), versu post versum.
| Vulgata Clementina | Septuaginta (editio Sixtina, 1587) | |
|---|---|---|
| 1 | Intellectus Asaph. Ut quid, Deus, repulisti in finem, iratus est furor tuus super oves pascuae tuae? | Συνέσεως τῷ Ἀσάφ. Ἱνατί ἀπόσω ὁ Θεὸς εἰς τέλος; ὠργίσθη ὁ θυμός σου ἐπὶ πρόβατα νομῆς σου; |
| 2 | Memor esto congregationis tuae, quam possedisti ab initio. Redemisti virgam haereditatis tuae, mons Sion, in quo habitasti in eo. | Μνήσθητι τῆς συναγωγῆς σου ἧς ἐκτήσω ἀπʼ ἀρχῆς· ἐλυτρώσω ῥάβδον κληρονομίας σου· ὄρος Σιὼν τοῦτο ὃ κατεσκήνωσας ἐν αὐτῷ. |
| 3 | Leva manus tuas in superbias eorum in finem: quanta malignatus est inimicus in sancto! | Ἔπαρον τὰς χεῖράς σου ἐπὶ τὰς ὑπερηφανίας αὐτῶν εἰς τέλος· ὅσα ἐπονηρεύσατο ὁ ἐχθρὸς ἐν τοῖς ἁγίοις σου. |
| 4 | Et gloriati sunt qui oderunt te in medio solemnitatis tuae; posuerunt signa sua, signa: | Καὶ ἐνεκαυχήσαντο οἱ μισοῦντές σε ἐν μέσῳ τῆς ἑορτῆς σου· |
| 5 | et non cognoverunt sicut in exitu super summum. Quasi in silva lignorum securibus | ἔθεντο τὰ σημεῖα αὐτῶν σημεῖα, καὶ οὐκ ἔγνωσαν, ὡς εἰς τὴν εἴσοδον ὑπεράνω· ὡς ἐν δρυμῷ ξύλων ἀξίναις ἐξέκοψαν |
| 6 | exciderunt ianuas eius in idipsum; in securi et ascia deiecerunt eam. | τὰς θύρας αὐτῆς ἐπιτοαυτὸ, ἐν πελέκει καὶ λαξευτηρίῳ κατέῤῥαξαν αὐτήν. |
| 7 | Incenderunt igni sanctuarium tuum; in terra polluerunt tabernaculum nominis tui. | Ἐνεπύρισαν ἐν πυρὶ τὸ ἁγιαστήριόν σου εἰς τὴν γῆν, ἐβεβήλωσαν τὸ σκήνωμα τοῦ ὀνόματός σου. |
| 8 | Dixerunt in corde suo cognatio eorum simul: Quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra. | Εἶπαν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, ἡ συγγένεια αὐτῶν ἐπιτοαυτὸ, δεῦτε, καταπαύσωμεν τὰς ἑορτὰς Κυρίου ἀπὸ τῆς γῆς. |
| 9 | Signa nostra non vidimus; iam non est propheta; et nos non cognoscet amplius. | Τὰ σημεῖα ἡμῶν οὐκ εἴδομεν, οὐκ ἔστιν ἔτι προφήτης, καὶ ἡμᾶς οὐ γνώσεται ἔτι. |
| 10 | Usquequo, Deus, improperabit inimicus? irritat adversarius nomen tuum in finem? | Ἕως πότε ὁ Θεὸς, ὀνειδιεῖ ὁ ἐχθρὸς, παροξυνεῖ ὁ ὑπεναντίος τὸ ὄνομά σου εἰς τέλος; |
| 11 | Ut quid avertis manum tuam, et dexteram tuam de medio sinu tuo in finem? | Ἱνατί ἀποστρέφεις τὴν χεῖρά σου, καὶ τὴν δεξιάν σου ἐκ μέσου τοῦ κόλπου σου εἰς τέλος; |
| 12 | Deus autem rex noster ante saecula: operatus est salutem in medio terrae. | Ὁ δὲ Θεὸς βασιλεὺς ἡμῶν πρὸ αἰῶνος, εἰργάσατο σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς. |
| 13 | Tu confirmasti in virtute tua mare; contribulasti capita draconum in aquis. | Σὺ ἐκραταίωσας ἐν τῇ δυνάμει σου τὴν θάλασσαν, σὺ συνέτριψας τὰς κεφαλὰς τῶν δρακόντων ἐπὶ τοῦ ὕδατος. Σὺ συνέτριψας τὰς κεφαλὰς τοῦ δράκοντος, |
| 14 | Tu confregisti capita draconis; dedisti eum escam populis Aethiopum. | ἔδωκας αὐτὸν βρῶμα λαοῖς τοῖς Αἰθίοψι. |
| 15 | Tu dirupisti fontes et torrentes; tu siccasti fluvios Ethan. | Σὺ διέῤῥηξας πηγὰς καὶ χειμάῤῥους, σὺ ἐξήρανας ποταμοὺς ἠθάμ. |
| 16 | Tuus est dies, et tua est nox; tu fabricatus es auroram et solem. | Σή ἐστιν ἡ ἡμέρα, καὶ σή ἐστιν ἡ νὺξ, σὺ κατηρτίσω ἥλιον καὶ σελήνην. |
| 17 | Tu fecisti omnes terminos terrae; aestatem et ver tu plasmasti ea. | Σὺ ἐποίησας πάντα τὰ ὅρια τῆς γῆς, θέρος καὶ ἔαρ σὺ ἐποίησας. |
| 18 | Memor esto huius: inimicus improperavit Domino, et populus insipiens incitavit nomen tuum. | Μνήσθητι ταύτης τῆς κτίσεώς σου· ἐχθρὸς ὠνείδισε τὸν Κύριον, καὶ λαὸς ἄφρων παρώξυνε τὸ ὄνομά σου. |
| 19 | Ne tradas bestiis animas confitentes tibi, et animas pauperum tuorum ne obliviscaris in finem. | Μὴ παραδῷς τοῖς θηρίοις ψυχὴν ἐξομολογουμένην σοι, τῶν ψυχῶν τῶν πενήτων σου μὴ ἐπιλάθῃ εἰς τέλος. |
| 20 | Respice in testamentum tuum, quia repleti sunt qui obscurati sunt terrae domibus iniquitatum. | Ἐπίβλεψον εἰς τὴν διαθήκην σου, ὅτι ἐπληρωθήσαν οἱ ἐσκοτωμένοι τῆς γῆς οἴκων ἀνομιῶν. |
| 21 | Ne avertatur humilis factus confusus; pauper et inops laudabunt nomen tuum. | Μὴ ἀποστραφήτω τεταπεινωμένος καὶ κατῃσχυμμένος, πτωχὸς καὶ πένης αἰνέσουσι τὸ ὄνομά σου. |
| 22 | Exsurge, Deus, iudica causam tuam; memor esto improperiorum tuorum, eorum quae ab insipiente sunt tota die. | Ἀνάστα ὁ Θεὸς, δίκασον τὴν δίκην σου, μνήσθητι τῶν ὀνειδισμῶν σου τῶν ὑπὸ ἄφρονος ὅλην τὴν ἡμέραν. |
| 23 | Ne obliviscaris voces inimicorum tuorum: superbia eorum qui te oderunt ascendit semper. | Μὴ ἐπιλάθῃ τῆς φωνῆς τῶν ἱκετῶν σου, ἡ ὑπερηφανία τῶν μισούντων σε ἀναβαίη διαπαντὸς πρὸς σέ. |
