Isaias 64

¹Utinam dirumperes caelos, et descenderes; a facie tua montes defluerent;

²sicut exustio ignis tabescerent, aquae arderent igni: ut notum fieret nomen tuum inimicis tuis; a facie tua gentes turbarentur.

³Cum feceris mirabilia, non sustinebimus; descendisti, et a facie tua montes defluxerunt.

⁴A saeculo non audierunt, neque auribus perceperunt; oculus non vidit, Deus, absque te, quae praeparasti exspectantibus te.

⁵Occurristi laetanti, et facienti iustitiam; in viis tuis recordabuntur tui. Ecce tu iratus es, et peccavimus; in ipsis fuimus semper, et salvabimur.

⁶Et facti sumus ut immundus omnes nos, et quasi pannus menstruatae universae iustitiae nostrae; et cecidimus quasi folium universi, et iniquitates nostrae quasi ventus abstulerunt nos.

⁷Non est qui invocet nomen tuum; qui consurgat, et teneat te. Abscondisti faciem tuam a nobis, et allisisti nos in manu iniquitatis nostrae.

⁸Et nunc, Domine, pater noster es tu, nos vero lutum; et fictor noster tu, et opera manuum tuarum omnes nos.

⁹Ne irascaris, Domine, satis, et ne ultra memineris iniquitatis nostrae; ecce, respice, populus tuus omnes nos.

¹⁰Civitas Sancti tui facta est deserta, Sion deserta facta est, Ierusalem desolata est.

¹¹Domus sanctificationis nostrae et gloriae nostrae, ubi laudaverunt te patres nostri, facta est in exustionem ignis, et omnia desiderabilia nostra versa sunt in ruinas.

¹²Numquid super his continebis te, Domine; tacebis, et affliges nos vehementer?