Isaias 17

¹Onus Damasci. Ecce Damascus desinet esse civitas, et erit sicut acervus lapidum in ruina.

²Derelictae civitates Aroër gregibus erunt, et requiescent ibi, et non erit qui exterreat.

³Et cessabit adiutorium ab Ephraim, et regnum a Damasco; et reliquiae Syriae sicut gloria filiorum Israël erunt, dicit Dominus exercituum.

⁴Et erit in die illa: attenuabitur gloria Iacob, et pinguedo carnis eius marcescet.

⁵Et erit sicut congregans in messe quod restiterit, et brachium eius spicas leget; et erit sicut quaerens spicas in valle Raphaim.

⁶Et relinquetur in eo sicut racemus et sicut excussio oleae duarum vel trium olivarum in summitate rami, sive quatuor aut quinque in cacuminibus eius fructus eius, dicit Dominus Deus Israël.

⁷In die illa inclinabitur homo ad factorem suum, et oculi eius ad Sanctum Israël respicient;

⁸et non inclinabitur ad altaria quae fecerunt manus eius; et quae operati sunt digiti eius non respiciet lucos et delubra.

⁹In die illa erunt civitates fortitudinis eius derelictae sicut aratra, et segetes quae derelictae sunt a facie filiorum Israël; et eris deserta.

¹⁰Quia oblitus es Dei salvatoris tui, et fortis adiutoris tui non es recordata: propterea plantabis plantationem fidelem, et germen alienum seminabis;

¹¹in die plantationis tuae labrusca, et mane semen tuum florebit; ablata est messis in die haereditatis, et dolebit graviter.

¹²Vae multitudini populorum multorum, ut multitudo maris sonantis; et tumultus turbarum, sicut sonitus aquarum multarum.

¹³Sonabunt populi sicut sonitus aquarum inundantium, et increpabit eum, et fugiet procul; et rapietur sicut pulvis montium a facie venti, et sicut turbo coram tempestate.

¹⁴In tempore vespere, et ecce turbatio; in matutino, et non subsistet. Haec est pars eorum qui vastaverunt nos, et sors diripientium nos.