Isaias 46

¹Confractus est Bel, contritus est Nabo; facta sunt simulacra eorum bestiis et iumentis, onera vestra gravi pondere usque ad lassitudinem.

²Contabuerunt, et contrita sunt simul; non potuerunt salvare portantem, et anima eorum in captivitatem ibit.

³Audite me, domus Iacob, et omne residuum domus Israël; qui portamini a meo utero, qui gestamini a mea vulva.

⁴Usque ad senectam ego ipse, et usque ad canos ego portabo; ego feci, et ego feram; ego portabo, et salvabo.

⁵Cui assimilastis me, et adaequastis, et comparastis me, et fecistis similem?

⁶Qui confertis aurum de sacculo, et argentum statera ponderatis, conducentes aurificem ut faciat deum, et procidunt, et adorant.

⁷Portant illum in humeris gestantes, et ponentes in loco suo, et stabit, ac de loco suo non movebitur: sed et cum clamaverint ad eum, non audiet; de tribulatione non salvabit eos.

⁸Mementote istud, et confundamini; redite, praevaricatores, ad cor.

⁹Recordamini prioris saeculi, quoniam ego sum Deus, et non est ultra deus, nec est similis mei.

¹⁰Annuntians ab exordio novissimum, et ab initio quae necdum facta sunt, dicens: Consilium meum stabit, et omnis voluntas mea fiet.

¹¹Vocans ab oriente avem, et de terra longinqua virum voluntatis meae: et locutus sum, et adducam illud; creavi et faciam illud.

¹²Audite me, duro corde, qui longe estis a iustitia.

¹³Prope feci iustitiam meam, non elongabitur, et salus mea non morabitur. Dabo in Sion salutem, et in Israël gloriam meam.