Isaias 63

¹Quis est iste, qui venit de Edom, tinctis vestibus de Bosra? iste formosus in stola sua, gradiens in multitudine fortitudinis suae? Ego qui loquor iustitiam, et propugnator sum ad salvandum.

²Quare ergo rubrum est indumentum tuum, et vestimenta tua sicut calcantium in torculari?

³Torcular calcavi solus, et de gentibus non est vir mecum; calcavi eos in furore meo, et conculcavi eos in ira mea: et aspersus est sanguis eorum super vestimenta mea, et omnia indumenta mea inquinavi.

⁴Dies enim ultionis in corde meo; annus redemptionis meae venit.

⁵Circumspexi, et non erat auxiliator; quaesivi, et non fuit qui adiuvaret: et salvavit mihi brachium meum, et indignatio mea ipsa auxiliata est mihi.

⁶Et conculcavi populos in furore meo, et inebriavi eos in indignatione mea, et detraxi in terram virtutem eorum.

⁷Miserationum Domini recordabor; laudem Domini super omnibus quae reddidit nobis Dominus, et super multitudinem bonorum domui Israël, quae largitus est eis secundum indulgentiam suam, et secundum multitudinem misericordiarum suarum.

⁸Et dixit: Verumtamen populus meus est, filii non negantes; et factus est eis salvator.

⁹In omni tribulatione eorum non est tribulatus, et angelus faciei eius salvavit eos: in dilectione sua et in indulgentia sua ipse redemit eos, et portavit eos, et elevavit eos cunctis diebus saeculi.

¹⁰Ipsi autem ad iracundiam provocaverunt, et afflixerunt spiritum Sancti eius: et conversus est eis in inimicum, et ipse debellavit eos.

¹¹Et recordatus est dierum saeculi Moysi, et populi sui. Ubi est qui eduxit eos de mari cum pastoribus gregis sui? Ubi est qui posuit in medio eius spiritum Sancti sui;

¹²qui eduxit ad dexteram Moysen, brachio maiestatis suae; qui scidit aquas ante eos, ut faceret sibi nomen sempiternum;

¹³qui eduxit eos per abyssos, quasi equum in deserto non impingentem?

¹⁴Quasi animal in campo descendens, spiritus Domini ductor eius fuit. Sic adduxisti populum tuum, ut faceres tibi nomen gloriae.

¹⁵Attende de caelo, et vide de habitaculo sancto tuo, et gloriae tuae. Ubi est zelus tuus, et fortitudo tua, multitudo viscerum tuorum et miserationum tuarum? Super me continuerunt se.

¹⁶Tu enim pater noster: et Abraham nescivit nos, et Israël ignoravit nos: tu, Domine, pater noster, redemptor noster, a saeculo nomen tuum.

¹⁷Quare errare nos fecisti, Domine, de viis tuis; indurasti cor nostrum ne timeremus te? Convertere propter servos tuos, tribus haereditatis tuae.

¹⁸Quasi nihilum possederunt populum sanctum tuum: hostes nostri conculcaverunt sanctificationem tuam.

¹⁹Facti sumus quasi in principio, cum non dominareris nostri, neque invocaretur nomen tuum super nos.