Isaias 42

¹Ecce servus meus, suscipiam eum; electus meus, complacuit sibi in illo anima mea: dedi spiritum meum super eum: iudicium gentibus proferet.

²Non clamabit, neque accipiet personam, nec audietur vox eius foris.

³Calamum quassatum non conteret, et linum fumigans non extinguet: in veritate educet iudicium.

⁴Non erit tristis, neque turbulentus, donec ponat in terra iudicium; et legem eius insulae exspectabunt.

⁵Haec dicit Dominus Deus, creans caelos, et extendens eos; formans terram, et quae germinant ex ea; dans flatum populo qui est super eam, et spiritum calcantibus eam:

⁶Ego Dominus vocavi te in iustitia, et apprehendi manum tuam, et servavi te: et dedi te in foedus populi, in lucem gentium,

⁷ut aperires oculos caecorum, et educeres de conclusione vinctum, de domo carceris sedentes in tenebris.

⁸Ego Dominus, hoc est nomen meum; gloriam meam alteri non dabo, et laudem meam sculptilibus.

⁹Quae prima fuerunt, ecce venerunt; nova quoque ego annuntio: antequam oriantur, audita vobis faciam.

¹⁰Cantate Domino canticum novum, laus eius ab extremis terrae, qui descenditis in mare, et plenitudo eius; insulae, et habitatores earum.

¹¹Sublevetur desertum et civitates eius. In domibus habitabit Cedar: laudate, habitatores petrae; de vertice montium clamabunt.

¹²Ponent Domino gloriam, et laudem eius in insulis nuntiabunt.

¹³Dominus sicut fortis egredietur, sicut vir praeliator suscitabit zelum; vociferabitur, et clamabit: super inimicos suos confortabitur.

¹⁴Tacui semper, silui, patiens fui: sicut parturiens loquar; dissipabo, et absorbebo simul.

¹⁵Desertos faciam montes et colles, et omne gramen eorum exsiccabo; et ponam flumina in insulas, et stagna arefaciam.

¹⁶Et ducam caecos in viam quam nesciunt, et in semitis quas ignoraverunt ambulare eos faciam; ponam tenebras coram eis in lucem, et prava in recta; haec verba feci eis, et non dereliqui eos.

¹⁷Conversi sunt retrorsum, confundantur confusione, qui confidunt in sculptili; qui dicunt conflatili: Vos dii nostri.

¹⁸Surdi, audite, et caeci, intuemini ad videndum.

¹⁹Quis caecus, nisi servus meus; et surdus, nisi ad quem nuntios meos misi? quis caecus, nisi qui venundatus est? et quis caecus, nisi servus Domini?

²⁰Qui vides multa, nonne custodies? qui apertas habes aures, nonne audies?

²¹Et Dominus voluit ut sanctificaret eum, et magnificaret legem, et extolleret.

²²Ipse autem populus direptus, et vastatus; laqueus iuvenum omnes, et in domibus carcerum absconditi sunt; facti sunt in rapinam, nec est qui eruat; in direptionem, nec est qui dicat: Redde.

²³Quis est in vobis qui audiat hoc, attendat, et auscultet futura?

²⁴Quis dedit in direptionem Iacob, et Israël vastantibus? nonne Dominus ipse, cui peccavimus? Et noluerunt in viis eius ambulare, et non audierunt legem eius.

²⁵Et effudit super eum indignationem furoris sui, et forte bellum; et combussit eum in circuitu, et non cognovit; et succendit eum, et non intellexit.