Isaias 48

¹Audite haec, domus Iacob, qui vocamini nomine Israël, et de aquis Iuda existis; qui iuratis in nomine Domini, et Dei Israël recordamini non in veritate neque in iustitia.

²De civitate enim sancta vocati sunt, et super Deum Israël constabiliti sunt: Dominus exercituum nomen eius.

³Priora ex tunc annuntiavi, et ex ore meo exierunt, et audita feci ea: repente operatus sum, et venerunt.

⁴Scivi enim quia durus es tu, et nervus ferreus cervix tua, et frons tua aerea.

⁵Praedixi tibi ex tunc; antequam venirent, indicavi tibi, ne forte diceres: Idola mea fecerunt haec, et sculptilia mea et conflatilia mandaverunt ista.

⁶Quae audisti, vide omnia; vos autem, num annuntiastis? Audita feci tibi nova ex tunc, et conservata sunt quae nescis.

⁷Nunc creata sunt et non ex tunc; et ante diem, et non audisti ea, ne forte dicas: Ecce ego cognovi ea.

⁸Neque audisti, neque cognovisti, neque ex tunc aperta est auris tua: scio enim quia praevaricans praevaricaberis, et transgressorem ex utero vocavi te.

⁹Propter nomen meum longe faciam furorem meum, et laude mea infrenabo te, ne intereas.

¹⁰Ecce excoxi te, sed non quasi argentum; elegi te in camino paupertatis.

¹¹Propter me, propter me faciam, ut non blasphemer; et gloriam meam alteri non dabo.

¹²Audi me, Iacob, et Israël, quem ego voco: ego ipse, ego primus, et ego novissimus.

¹³Manus quoque mea fundavit terram, et dextera mea mensa est caelos; ego vocabo eos, et stabunt simul.

¹⁴Congregamini, omnes vos, et audite: quis de eis annuntiavit haec? Dominus dilexit eum, faciet voluntatem suam in Babylone, et brachium suum in Chaldaeis.

¹⁵Ego, ego locutus sum, et vocavi eum; adduxi eum, et directa est via eius.

¹⁶Accedite ad me et audite hoc: non a principio in abscondito locutus sum: ex tempore antequam fieret, ibi eram: et nunc Dominus Deus misit me, et spiritus eius.

¹⁷Haec dicit Dominus, redemptor tuus, Sanctus Israël: Ego Dominus Deus tuus, docens te utilia, gubernans te in via qua ambulas.

¹⁸Utinam attendisses mandata mea: facta fuisset sicut flumen pax tua, et iustitia tua sicut gurgites maris:

¹⁹et fuisset quasi arena semen tuum, et stirps uteri tui ut lapilli eius; non interisset et non fuisset attritum nomen eius a facie mea.

²⁰Egredimini de Babylone, fugite a Chaldaeis, in voce exsultationis annuntiate: auditum facite hoc, et efferte illud usque ad extrema terrae. Dicite: Redemit Dominus servum suum Iacob.

²¹Non sitierunt in deserto, cum educeret eos: aquam de petra produxit eis, et scidit petram, et fluxerunt aquae.

²²Non est pax impiis, dicit Dominus.